EBBOT LUNDBERG & THE INDIGO CHILDREN - FOR THE AGES TO COME

Het moet zijn dat ik, ondanks mijn goeie wil terzake, toch niet alle kleine lettertjes gelezen krijg: de naam van Ebbot Lundberg was voor mij totaal, maar dan ook t-o-t-a-a-l nieuw. Enig gesnuisterd op het web leerde mij dat hij ooit de frontman was vanUnion Carbide Productions -een band die ik ook al niet ken- en van The Soundtrack of our Lives. Die ken ik dan weer wel en ik heb er zelfs een paar platen van in de rekken steken, maar de naam van Lundberg, eerlijk, die zei me niks.

De Zweed in kwestie is intussen vijftig, deed het enkele jaren erg kalmpjes aan, maar komt nu dus aanzetten met een soort comebackplaat, deze keer met begeleiding van een band die zich, heel bescheiden “The Indigo Children” noemt. Bij ons is dat een verzamelterm met New Age-connotaties, die duidt op een groep volwassenen die, toen ze geboren werden -ze zijn nu allemaal rond de veertig- vermoed werden begiftigd te zijn met een soort paranormale gaven, à la telepathie en die we vandaag ook wel eens “hoogsensitief” noemen, vanwege hun vermogen om de dingen veel sneller en veel diepgaander waar te nemen dan de meesten onder ons. Dit gezegd zijnde was de verrassing eigenlijk niet zo groot, toen ik deze CD voor het eerst beluisterde: ik herkende de stem en vooral de toon van The Soundtrack of Our Lives. Overigens dient terzijde vermeld te worden dat de Indigo Children vroeger vaak het voorprogramma van TSOOL speelden.

De CD bevat met zijn 42 minuten 10 tracks, waarvan 8 van de hand van de Meester en de band zijn en twee covers. Eentje ervan is “Calling from Heaven”, dat in zijn oorspronkelijke versie “Cerca de Las Estrellas” heette en op naam staat van de destijds in de Spaanstalige wereld meer dan een beetje populaire Los Pekenikes (The Picnics), een Spaans/Filipijns Shadows-achtige band, die muziekjes maakte, die het bij de piratenzenders van toen erg goed deden. Hun “Tren Transoceanico a Bucaramanga” was bijvoorbeeld de herkenningstune bij wijlen Hugo Van Gelderen. De tweede cover is “Don’t Blow Your Mind”, van de sixties garageband The Spiders en wie al eens een muziekquiz speelt, weet dat dàt de band was, waarin ene Vincent Furnier debuteerde en die man kennen we dan weer allemaal als Alice Cooper. Goed, tot hier de “kijk eens wat ik allemaal weet!”-alinea van deze recensie.De song, die oorspronkelijk de drie minuten niet haalde, wordt hier tot zes-en-een-hamva minuut uitgesponnen, maar verveelt eigenlijk geen seconde. Wat dan weer bewijst dat Antonio Sainz -u moet zijn fotograferende en modemakende dochters maar eens googelen- destijds een tijdloos nummer geschreven heeft.

De plaat opent met de titelsong, die je simpelweg aan de vroege Pink Floyd doen denken.Die van “See Emily Play”: alle ingrediënten zitten er in: redelijk veel lagen over elkaar opgenomen, koortjes, waarbij het op geen overduo of twee aankomt, gitaren die nu eens scheuren, dan janken, u herinnert zich die tijd vast wel.En dat is nog maar de opstap naar “Backdrop People”, dat al helemaal naar midden de jaren ’60 teruggrijpt. “Beneath The Winding Water” had net zo goed in 1967 kunnen opgenomen zijn door Poco of een band van dat kaliber.”In Subliminal Clouds” is dan weer pure Syd Barrett: mooie melodie en wat zweverig sfeertje, terwijl “Drowning in a wishing Well” eerder aan The Mama’s & The Papa’s doet denken.

Persoonlijk vind ik de twee songs die de plaat afsluiten, de minste van de tien; “Little Big Thing” klinkt wat bleekjes, vergeleken met de rest van de plaat en “To Be Continued” kan het dopje slechts gedeeltelijk herstellen: de harmonieën zijn wel prima, het “Summer of Love”-sfeertje komt wel weer stilletjes om het hoekje kijken, en de blazerslijntjes klinken net woestijnachtig genoeg om de song als “ok” te bestempelen, maar mij zou het benieuwen wat een band als Calexico met dit nummer zou aanvangen.

Dit allemaal gezegd zijnde en, om af te ronden: dit is een fijne plaat, die op een paar punten iets te kort schiet om over dertig jaar nog als “memorabel” gezien te worden. Maar in de tussentijd biedt ze wel een prima kans om wat achterstand in te lopen en een aanvang te maken met de kennismaking met het oeuvre van een bijzonder interessante muzikant. Ik ben dus niet laaiend, maar tegelijk ook helemaal niet afkerig. Dit is een goeie plaat, maar ze had uitstekend kunnen zijn.

(Dani Heyvaert)

 

 


Artiest info
Website  
 

label: Haldern Pop Recordings
distr.: Pias

video