GLERUM OMNIBUS - HANDFUL

Als is goed geteld hen, is dit de vijfde cd onder de naam Glerum Omnibus. Bassist Ernst Glerum (1955) gebruikt deze naam voor zijn trio omdat de samenstelling vaak wisselt, zo speelde hij op eerdere delen al eens piano en treedt hiermee in het voetspoor van collega bassist Charles Mingus. Op deze cd is Glerum weer te horen op de contrabas, het instrument waarmee hij zich een vaste plek heeft verworven in de top van de Nederlandse jazz scene. Hij is een vaste speler in het ICP (Instant Composers Pool Orch.), begeleidde, vaak samen met Han Bennink(drs), diverse buitenlandse jazz grootheden en hij speelde met bijna iedereen van naam in de Nederlandse jazz. In 2009 won hij de VPRO/Boy Edgar Prijs, de absolute top onderscheiding in de Nederlandse jazz en ook won hij de Edison voor het album “Monk” met het trio Bennink / Borstlap / Glerum.

Op deze aflevering van de Glerum Omnibus is Timothy Banchet de pianist en is drummer Jamie Peet gebleven. Met Omnibus is er geen sprake van veel experimenten, het klinkt als een soort souljazz zonder echt retro te worden door het gebruik van moderne elementen uit o.a. hiphop . De cd gaat voortvarend van start met het vrolijke “Radio Brtak”, de felle reeks piano akkoorden, de stevige drumroffels en de sonore bas zorgen voor een hoopvol intro. Met “Omnibus Fifth” belanden we midden in de souljazz anno jaren ’60, namen als Horace Silver en Bobby Timmons schieten door het hoofd, maar het moderne directe drumspel laat horen dat dit wel degelijk jazz van nu is. “Hours & Seconds” opent met fraai gestreken basspel, bijna klassiek aandoend, daarna gaat het middels Timothy en Jamie over in een stevig swingnummer, een bijzondere afwisseling tussen een gedragen sfeer en volop swing. “Kinda Trouble” heeft ook een dualistisch karakter , swingend ensemble spel met gestreken intermezzi. Opvallend is de aanwezigheid van de krontjong traditional “Sriwana”, het nummer is opgedragen aan de Molukse muzikanten Victor Kaihatu en Broer Pronk. Het nogal sentimentele karakter van het origineel wordt hier keurig omzeild. Timothy Banchet schreef het nummer “Missy Supa Nice”, de catchy twist zorgt voor een neiging tot vingerknippen waardoor je denkt te luisteren naar een bekende standard, Timothy excelleert hier met zijn vinger vlugheid. Verrassend is ook “Cry me a River”, een klassieker vertolkt door veel artiesten van bluesman Bobby Bland tot aan zangeres Julie London ( denk aan haar overrompelende optreden in de R&R film ‘The girl can’t help it”). Het nummer is opgenomen op aanraden van Blanchet, vertelde Ernst in een radio interview met Co de Kloet. De uitvoering van Omnibus geeft hem helemaal gelijk, hier wordt het nummer nieuw leven ingeblazen. Behalve de drie eerder genoemde titels zijn alle nummers geschreven door Ernst Glerum, een uitzondering vormt ook de afsluiter “Caroline Keikki Mingus”, natuurlijk van de hand van Charles Mingus.

Bijzonder aangenaam om te beluisteren deze laatste loot aan de immer groeiende stam van de Glerum Omnibus, het enthousiasme spat er vanaf in het samenspel van de “oude”meester en zijn jonge collega’s. Voor diegenen die nog meer willen genieten van de gestreken bas van Ernst Glerum, raadt ik de e.p. “Sentimental Mood” aan uit 2014, waarop hij een duo vormt met pianist Uri Caine.

Jan van Leersum.

 

 


Artiest info
Website  
 

Label : Favorite Records
Distr.: Toondist / Subdist

video