AURELIO - DARANDI

Ik weet het niet zo meteen, lezer, maar iets zegt mij dat je al redelijk intensief met wereldmuziek moet bezig zijn om je iets te kunnen voorstellen bij de naam van Aurelio. En nochtans hebben we hier te maken met een heel straffe artiest, die van zijn familienaam Martinez heeft en die middels drie albums, die hier verkrijgbaar zijn/waren, haast eigenhandig de Garifunamuziek, die we ook wel eens “paranda” zijn gaan noemen, op de kaart heeft gezet of gehouden.

Wellicht zijn er niet al teveel onder U, die die drie platen in huis hebben, al zouden zeker “Laru Beya” en “Lándini” daar vast een plaatsje in verdienen. Met dan nog de nadruk op die laatste, die echt wel een formidabele plaat is en blijft. Maar goed, vandaag is er dus een nieuwe en die is een tikje bijzonder: toen de Aurelio en zijn band in 2015 in Engeland om er op WOMAD te spelen, hadden ze wat tijd over en brachten ze een bezoekje aan de RealWorld studios en speelden ze de hele plaat in één grote live take, dir nu als een soort compilatie op de markt komt.

Live, maar wel zonder publiek…dat geeft een beetje een bijzondere sfeer aan de nummers, zeker als je ze vergelijkt met de originelen die, met engelengeduld, laantje voor laagje in elkaar gepuzzeld waren in de studio in Bélize. Niet beter, niet slechter, maar vooral veel en veel dynamischer dan we tot nu toe van Aurelio gewend waren. Want laten we wel wezen, uitgerekend dat gebrek aan jivegevoel was de voornaamste kritiek die gehoord werd op de studioplaten: ze bewogen te weinig, ze waren te techneuterig en ze capteerden al te zelden wat je meemaakte wanneer je de band live aan het werk zag.

Ondergetekende had dat genoegen, zo’n jaar of 4 geleden, bij de goeie gasten van de N9 van Eeklo, die elk jaar weer een uiterst knappe affiche weten ineen te boksen voor hun “Helden In Het Park”. Die avond met Aurelio, dat was er eentje om in te lijsten en deze nieuwe CD, waarop Aurelio een doorloop van zijn repertoire van dertig jaar maakt, kan die sfeer zeker deels oproepen: razendsnelle dansmuziek is de verpakking voor sociale en politieke boodschappen voor het jonge Hondurese volkje. Dat vergat ik nog even: in Honduras is Aurelio een waar icoon: hij zat er zelfs een jaar of zes in het nationale parlement, waar hij zich niet alleen met cultuur inliet, maar ook de bedreigingen van die Garifunacultuur onder de aandacht bracht. Het gaat om een cultuur die in haar idyllische realiteit bedreigd wordt door invloeden van buitenaf en door het oprukkende toerisme, dat lieflijk ogende dorpjes in resorts voor toeristen wil omvormen.

Wie daar de winsten zal van plukken, zijn, zoals je kunt verwachten, niet de Garifuna, maar wel de buitenlandse investeerders. De taal van de Garifuna wordt bedreigd door de talen van de toeristen…enfin, we kennen de afloop van het verhaal helaas maar al te goed. Ook dat speelt dus mee op deze plaat, die ik elk van U alleen maar volop kan aanbevelen. De verwachte tracks als “”Dugu”, “Landini”, “Narigolu” en “Yange” staan erop, maar in nieuwe, aanstekelijke versies en deze “verzamelplaat-die-er-eigenlijk-geen-is” is een perfecte aanvulling bij de drie eerder verkrijgbare albums van een bijzonder grote meneer die de komende weken door Europa toert, maar, voor zover ik dat kon nagaan, niet dichter bij de Lage Landen komt dan Spanje, Frankrijk en de UK Jammer, maar helaas. We troosten ons dan maar met dit heel fraaie schijfje: dat bevat een klein uurtje van de beste wereldmuziek die dit nog jonge jaar vermoedelijk zal voortbrengen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Real World records
distr.: PIAS

video