THE BLUESBONES - DOUBLE LIVE

Het minste dat je kan stellen is dat The BluesBones weten hoe ze hun fans, en bij uitbreiding alle muziekliefhebbers van de betere Bluesrock, weten te verwennen. Denk maar aan hun schitterende optredens, hun uitstekende studio-albums en hun Live @ De Bosuil. Deze laatste cd incluis DVD dateert inmiddels al uit 2013. Tijd voor een extra verwenning moeten de mannen gedacht hebben en ditmaal besloten ze een dubbel live album op de markt te brengen, eenvoudig “Double Live” getiteld. Een fantastische plaat die u zich kan aanschaffen voor de prijs van één album!

Nu waren er uiteraard nog andere redenen voor deze release. Het feit alleen al dat met de komst van Edwin Risbourg het Hammond een grote impact heeft op de muziek van de band en het dus bijzonder boeiend is om die vroegere nummers in die nieuwe , zeg maar vollere sound, te horen en wetende dat de muziek indertijd eigenlijk geschreven was voor twee gitaristen. De toer door Duitsland maakte dat Erwin zich volledig kon inleven in de nummers en ook wel stilaan zijn persoonlijke stempel erop kon drukken. En niet te vergeten, eind 2015 heeft Geert Boeckx de plaats ingenomen van Ronald Burssens die zich als bassist wat onwennig voelde bij de Hammond. Van een vuurdoop gesproken, dit is er een die kan tellen maar Geert heeft zich aardig van zijn taak gekweten.

Het concert zelf werd opgenomen in de Hype Studio in Mechelen en naar goede gewoonte werd alles ingeblikt door de uitstekende producer Tim Janssens. Niet minder dan 15 songs en alles samen meer dan honderd minuten puur luisterplezier is het resultaat. Het was een subliem, hoogstaand concert daar in Mechelen en dan stel je na afloop nog verbaasd vast dat zelfs kleppers als pakweg “Believe Me”, “Witchdoctor” en “Broken Tears” niet eens te beluisteren zijn ! Dat op zich zegt al genoeg over het duizelingwekkende niveau dat het vijftal weet te behalen en welke pareltjes er op die paar jaar op hun palmares staan!

Opener van dienst is “Saved By The Blues”, het titelnummer van hun tweede, uitstekende, studioalbum. Het toetsenwerk van Edwin maakt dat er hier een stevig funky cachetje wordt aan gegeven. De man heeft zich op relatief korte termijn een prominente muzikale rol weten aan te meten in de sound van The BluesBones. Als hij begint te soleren kan je alleen maar vol bewondering zitten luisteren. Dat kan je evenzeer stellen van de prille twintiger Stef Paglia. Het snarenfenomeen laat zijn ongebreideld talent bewonderen op het heerlijke, wat herwerkte “Voodoo Guitar” en wordt niet ten onrechte vergeleken met SRV. Maar het is niet de eerste keer dat wij daar ene Luther Allison willen aan toevoegen. Het gevoel dat hij in zijn solo’s weet te leggen weet ons na –tig aantal keren gezien en beluisterd te hebben nog steeds kippenvel te bezorgen. Wat verderop de plaat mogen Edwin en Stef trouwens heel boeiend muzikaal debatteren tijdens de sublieme slowblues “I’m Still Your Man”. Het is echter fout om de mening op te wekken dat beide rasmuzikanten er bovenuit springen. Het is bijvoorbeeld niet de eerste keer dat we Nico De Cock catalogeren bij de beste zangers die ons landje rijk is. De frontman, die op scène steeds gemeend meeleeft met het muzikale vuurwerk rondom hem, weet als geen ander zich vocaal in te leven in de songs. Dan weer meeslepend, jammerend, mijmerend of woest uithalend maar steeds helder en duidelijk klinkend, het is weinigen gegeven.

En wat dan gedacht van Dominique Christens? De man mag dan misschien wat in de schaduw werken, het is dank zij zijn stevige, strakke ritme dat de solisten loos kunnen gaan. Dominique weet ze netjes steeds terug naar de basis van de songs te brengen. Zijn ritmefunderingen getuigen steeds weer van zijn meer dan doorsnee talent en zijn intro op het fantastische “Find Me A Woman” kan niet overschat worden. Het lijkt wel of de groep zo een muzikaal evenwicht heeft gevonden waarin het vijftal zich als visjes in het water voelt. Stef voelt zich duidelijk hoorbaar ook meer en meer op zijn gemak bij het gebruik van de slide ,ondermeer het schitterende “Moonshine” moge dit aantonen. CD 1 wordt afgesloten met het tot meer dan dertien minuten, maar nergens vervelende, uitgesponnen “She’s Got The Devil In Me”. Ondanks het feit dat dit Davis & Kimborough nummer al haast plat gecoverd is blijft de versie van The BluesBones behoren tot één van de meest boeiende die we van deze klassieker al gehoord hebben. Wat een fantastische band is dit toch!

Op CD 2 mag het beresterke “Broken Down Car” het feestje openen waarna het magistrale “I Try” mag bewijzen intussen al uitgegroeid te zijn tot de opvolger van “Believe Me”. De splijtende, pakkende gitaarsolo van Stef Paglia is, alweer, van een uitzonderlijk niveau. Als we daarna de Hendrix- achtige intro horen weten we dat “Runaway” er zit aan te komen. Met de wat verhalende zangpartij, de prima ritmesectie die het tempo wat opdrijft en een laaiende gitaarsolo waarna het tempo weer geluwd wordt, is dit het zoveelste nummer dat ons vol bewondering doet toeluisteren. De waanzinnig knappe song heeft de inspiratie gehaald bij Led Zeppelin, Pink Floyd en Deep Purple en de bandleden gaan diep om hier passievol de gepaste allure aan te geven.

Het intrieste “Wrong” , een nummer over zelfmoord, is een song dat groeit bij iedere luisterbeurt. De ingeleefde emotie die we hier horen is verdomd bewonderenswaardig te noemen. Het genoegzaam gekende “Cruisin” is een mooi eerbetoon aan vroegere kompaan Ronald Burssens maar het is toch het afsluitende tweetal dat ons volledig van onze sokken blaast. Matt Anderson’s “Devil’s Bride” lijkt wel op het lijf geschreven van Nico. Het is indrukwekkend om horen hoe de man hier vocaal weet uit te halen. De stuwende ritmesectie laat Stef Paglia een zoveelste formidabele solo uit zijn mouw schudden maar het fantastische, stomende, nummer laat eigenlijk alle bandleden schitteren. De knipoog naar Mevrouw De Cock, het afsluitende “Whiskey Drinking Woman”, duurt haast tien minuten maar op het einde ben je geneigd om te smeken daar nog een kwartier bij te doen!

“Double Live” is een verbluffend knap album , het applaus werd discreet gemixt maar wie de band al live aan het werk zag weet dat er iedere keer een meer dan enthousiast publiek wordt achter gelaten. We hebben het al eerder aangehaald, The BluesBones zijn van internationale klasse. Bij het ter perse gaan vernemen we trouwens ook dat inmiddels al enkele radiostations in Engeland de band en deze plaat hebben opgenomen in hun programma’s. Het zou ons dus niks verbazen als er binnen afzienbare tijd de plas wordt overgestoken. Producer Tim Janssens heeft voor een prachtig geluid gezorgd waarbij een gemotiveerde en getalenteerde band te horen is met ijzersterke nummers, wat wil je nog meer van een dubbele live plaat? Dit is een must in de platencollectie van iedere liefhebber van de betere Bluesrock.

Luc Meert

 

Devil's bride

 

Whiskey Drinking Woman

meer video's : Runaway - Saved By The Blues

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
THE BLUESBONES - DOUBLE LIVE
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 


4 maart 2016 20u00 - Artem Mouscron
23 maart 2016 20u00 - Spirit of 66 Verviers
2 april 2016 21u00 - VoorjaarsBlues Westervoort (NL)
16 april 2016 20u00 - Dikke Stein Elsloo (NL)
17 juni 2016 TBA - Welons Bluesrock Festival Wintelre (NL)
9 juli 2016 TBA - DemerRock Hoeselt
11 sept 2016 14u30 - Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer (NL)

 

 

Artiest info
Website  
 

video