MATT ANDERSEN - HONEST MAN

Matt Andersen, geboren in het dorpje Perth-Andover in de Canadese provincie New Brunswick, begon zijn muzikale carrière in 2002, bij de plaatselijke Brunswick band, Flat Top. In datzelfde jaar bracht hij het album "One Size Never Fits" uit. Hij deed veel optredens in binnen en buitenland en deelde het podium met o.a. Randy Bachman, Bo Diddley, Little Feat, April Wine, America en Loverboy. In 2009 doet Matt meer dan tweehonderd optredens, inclusief een vierde Britse tour. Hij neemt dat jaar ook het album "Piggyback" op samen met mondharmonicaspeler Mike Stevens. In 2009 start ook zijn samenwerking met de ‘Stuart McLean's Vinyl Cafe shows’, met optredens doorheen Canada.

In 2010 werd het harde werken beloond met de prijs voor beste zanger tijdens de International Blues Challenge in Memphis. Omdat deze wedstrijd gesponsord is door het ‘Harvest Jazz & Blues Festival’ in Fredericton, kan Matt ook gaan optreden in de States, Frankrijk, Italië en deelnemen aan de legendarische Rhythm & Blues Cruises. In 2011 brengt Matt het album "Coal Mining Blues" uit, geproduced door Colin Linden. Het album is opgenomen in de ‘Levon Helm Studios’ in Woodstock, New York. Aan het album werken de keyboardspeler Garth Hudson en zangeres Amy Helm mee. Op het album zingt Matt over het leven van de hard werkende arbeiders in de mijnen en zijn nauwe banden met deze gemeenschap, familie en vrienden uit zijn thuis.

Andersen is ondertussen meervoudig prijswinnaar op het gebied van akoestische rootsmuziek geworden en het begint erop te lijken dat de hele wereld Matt Andersen leert kennen. Een explosieve performer met een gigantische, soul gevulde stem en veel podiumervaring. Matt heeft zijn naam op de ouderwetse manier opgebouwd: Wereldwijd touren en zijn publiek zijn reputatie laten verspreiden door middel van mond tot mond. Op zijn vorig album "Weightless" (2014), zijn JUNO genomineerde debuut voor True North Records, is Matt’s muziek vastgelegd als nooit tevoren. Want met deze plaat verschuift Andersen zijn formidabele talenten als blues performer naar liedjesschrijver.

En nu is er zijn nieuwste album, meteen ook zijn zevende studioalbum, waarbij hij zich zoals altijd vol overgave stort op semi-akoestische blues / folk met smaakvol gitaarwerk en een zangstem die je simpelweg raakt, en bij de eerste klanken van het openingsnummer "Break Away" denk ik weer met plezier terug aan zijn geweldige optreden tijdens het Ospel festival van vorig jaar, waar we ook de gelegenheid kregen een interview met deze goedgemutste rijzende ster te doen. Maar wat maakte hij die avond een geweldige indruk op mij en met deze nieuwe cd doet hij dat ook. Geproduceerd in New York met Commissioner Gordon (Joss Stone, Amy Winehouse) en gezegend met een rijke soul stem en gewapend met een nieuwe reeks songs, vond Anderson als het ware de perfecte partner in crime met Commissioner Gordon, die Matt zo maar even liet verhuizen van studio naar studio, acht in het totaal, wat niet weerhoudt dat deze nieuwe plaat een coherent geheel vormt.

Andersen schreef iedere song samen met iemand anders. In de meeste songs wordt de basis vooral gevormd door drum beats en treffen we in de begeleiding een cast van spelers aan, waaronder de reggae artiesten Andy Bassford (Toots And The Maytals, Burning Spear, Natalie Merchant) en Josh David Barret (The Wailers, Lauryn Hill), naast Benji Bouton (Ibibio Sound Machine) en Lenny Underwood (Mary J. Blige, Amy Winehouse) om er maar wat te noemen, maar zeker is dat door deze inbreng "Honest Man" dieper gaat in op wat we al van hem kennen en brengt deze plaat alleen maar naar een nieuw niveau.

"Let's Get Back", dat, als ik het goed heb, ook op single is uitgebracht, is ontstaan als eerste nummer van deze plaat. Gordon bracht namelijk een drumbeat mee naar de studio en Matt schreef gewoon er een tekst eromheen.  En voor de andere songs deden ze dit gewoon op dezelfde manier met Matt op akoestische gitaar, Benji op elektrische gitaar en Josh op bas. Voor Matt was dit volledig nieuw om met behulp van beats te werken, maar achteraf was hij ook zeer tevreden over het resultaat. "Let's Get Back" is dan ook een aanstekelijk nummer met een poppy randje dat tussen je oren blijft hangen. Van een heel ander kaliber is de prachtig gearrangeerde pianoballad "I’m Giving In", een nummer dat hij samen schreef met Andy Stochansky en Jamie Hartman, en dat ook wel een verhaal met zich meebrengt. "I’m Giving In" is namelijk als één van de laatste nummers opgenomen ergens beneden in een New Yorkse balzaal, waar die avond Alicia Keys zou optreden. Lenny Underwood maakte van Keys haar rustpauzes gebruik om tussen de repetities het pianogedeelte op te nemen, waaraan Matt later gewoon de zang moest toevoegen in Gordon's studio. Voor mij een song dat op deze plaat het diepst onder de huid kruipt.

De tien nummers op deze plaat bevatten zowel politieke als persoonlijke thema's. Het titelnummer o.a, mede-geschreven met Chris Kirby, werd geïnspireerd door een Amerikaans politiek cartoon terwijl het reeds vermelde "Let's Get Back", laat Anderson het raden naar hoe zijn land als een natie is veranderd, maar daarom er niet op verbeterd is. "Who Are You Listening To" werd samen met Ryan Hupman geschreven en gaat over de voorverkiezingen, dat de mensen daarbij niet steeds moeten geloven wat er in de media verteld wordt. In "All The Way", geschreven met Gordie Sampson, neemt Andersen een meer persoonlijke benadering als hij zingt om beslissingen te nemen in een relatie.

Met die vier eerste nummers scoort Anderson voor mij al een loepzuivere hattrick, maar dan volgen er nog zes andere nummers en valt er nog meer te genieten op dit album, waarvan hij zich zeker geen zorgen moet maken in het afsluitende "One Good Song", want "Honest Man" bevat grote muzikale momenten die de internationaal geprezen songwriter nog meer wereldberoemd zullen maken. Zoals we weten van zijn optredens klinkt Anderson rauwer dan op deze plaat en is het aldaar vooral smullen voor de liefhebbers van het betere slide spel. Door zijn fans - all over the world - wordt hij 'Stubby Fingers' genoemd en dat lijkt me een passende naam voor hem, want bij zijn energieke live optredens rent hij namelijk met zijn vingers zo razend snel de gitaarhals op en neer, dat het aannemelijk is dat je daar stompe vingers van krijgt. Hoe het ook zij, Matt Andersen komt ook erg sterk voor de dag met "Honest Man" en weet door minimale inbreng van blazers, steel gitaar, banjo en toetsen met zijn vingers, al is het deze keer meer relaxter, meer laidback eigenlijk gebracht,  bij mij de juiste snaar te raken. Hou je van schitterende, ingetogen rootsmuziek, dan is dit album beslist geen miskoop.

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: True North Records
Info: Broere Promotion

video

interview