THE TEMPERANCE MOVEMENT - WHITE BEAR

 

" By far, one of the most intriguing - and probably the best -Rock n Roll bands in the world!"

Als er nu één groep is die wij zonder aarzelen als een must-see of must-hear willen bestempelen is het ongetwijfeld The Temperance Movement. Hun uit eind 2013 daterende, titelloze debuutalbum is een meesterwerk zonder weerga. Na de eerste beluistering moesten we onszelf in de wang knijpen, we hoorden The Faces, Black Crowes, Free en de Stones op één plaat, briljante nummers die voor eeuwig en altijd in ons geheugen gegrift zijn. Hun allereerste optreden in de AB had een verpletterende indruk op ons nagelaten, moeiteloos al het goede van de plaat bewijzend. We zijn ze blijven volgen, Werchter , later nog Leffinge en onlangs Kortrijk (zie verslag). En hoe ze werden opgepikt door Jimmy Page en ook nog als voorprogramma van The Rolling Stones mochten fungeren, hoe hun aanhang groeit als kool na ieder optreden. Soit, ze zijn er nu met hun, altijd moeilijke, tweede studioplaat: “White Bear” en van bij de eerste noten waren we al gerust gesteld.

Het hele album wordt probleemloos in één ruk beluisterd, er valt geen enkel zwak moment te noteren, wel integendeel. Het wordt allemaal nog beter en beter bij iedere luisterbeurt en nu na een tiental maal echt genoten te hebben aarzelen we niet om “White Bear” te catalogeren als een “Instant Classic”. Opener “Three Bulleits”, een knipoog naar hun geliefd Whiskey merk en dus geen typefout, met die aanhoudende basslijn, zware drums en subtiele slide is een aftrapper van jewelste. En als die “C’mon” dan door de luidsprekers galmt ben je direct mee voor een energievolle, sublieme opener van een aanstekelijk muzikaal feestje ! De fantastische solo is het toetje er bovenop. De voet wordt wat van het gaspedaal gehaald op “Get Yourself Free” maar wat is dit weer een ijzersterk nummer waar je nekharen geheid van overeind gaan staan. Wat een meesterlijke zet om die backing vocals in het refrein te gebruiken!

Je kan niets anders dan bewondering hebben voor deze band. De ritmesectie met Damon Wilson op drums en Nick Fyffe op bas, de briljante gitaristen Luke Potashnick, die na deze plaat de band verliet, en Paul Sayer vormen samen met de flamboyante, charismatische, zanger Phil Campbell een symbiose van inventiviteit, vernuft en pure klasse. Het ambitieuze, zeg maar complexere, wat psychedelisch gekruide “A Pleasant Peace I Feel” is het perfecte voorbeeld van een song die groeit bij iedere luisterbeurt. De rustige intro die dan overgaat in een subliem georkestreerde muzikale chaos , resulterend in een verbluffend nummer ! Maar eigenlijk is de opbouw op alle songs alweer meesterlijk te noemen. Nog het meest in de lijn van de meeste songs uit hun titelloze debuutplaat is het stampende rocknummer “Modern Massacre”, wat kort misschien, maar dat is dan ook het enige minpunt dat we kunnen noteren over deze heerlijke, boogiënde, bluesrockende song. “Battle Lines” zou je haast kunnen omschrijven als een typisch TTM nummer, lekker meestampbaar, op een stevige fundering van Nick Fyffe en Damon Wilson en swingend als de pest!

Het magistrale titelnummer is met die schitterende tempowisselingen een kandidaat om uit te groeien tot een absolute publiekslieveling. Hoe Phil hier vocaal weet uit te halen, divers expressief, is alleen voor de allergrootsten weggelegd. De kalme strofen, afgewisseld met de stevige uithalen en langzaam uitfadend is één streling voor het oor. En dat de nummers zelfs akoestisch overeind blijven als een huis kan je bewonderen op de clip. “Oh Lorraine”, op dat stuwende snarenwerk, is een verrassend nummer dat je niet direct van deze band zou verwachten maar gaat ook geheid na een paar luisterbeurten in je hoofd zitten om uit te groeien tot een oorwurm van jewelste. In het ook al indrukwekkende “Magnify” kan je wat invloeden van The Stones ontwaren als u wilt maar eigenlijk heeft TTM geen nood aan verwijzingen of invloeden. Het is een band die duidelijk nog gegroeid is door het vele toeren en ze maakten met dit nummer hun eigen epos. Dit is een song die zelfs volledige stadions zal overrompelen en niet enkel de kleinere zalen zal doen stomen. Het zou mij niets verbazen moest dat in de nabije toekomst het geval zijn.

Het meest bluesy nummer op deze release is ongetwijfeld “The Sun And Moon Roll Around Too Soon”. Het lijkt wel een opgefriste old-school bluessong. Opgebouwd rond een zware riff lijkt het te ontploffen in een traditioneel rock nummer om dan weer in die riff te hervallen en naar het einde toe vocaal te lijken escaleren en abrupt te stoppen. De hemelse ballade “I’m Not Losing My Mind” is de geweldige afsluiter. Phil laat zijn andere kant, lees ook ongebreideld talent, als zanger bewonderen in dit haast Gospelblues-achtige nummer. Intriest van inhoud deze akoestische, langzaam walsende slower maar oh zo verdomd knap! The Temperance Movement hebben met deze uitgave bewezen tot de meest boeiende hedendaagse rockbands te behoren. We zijn zelfs geneigd te stellen dat ze simpelweg de beste rockband zijn! Hoeft het nog gezegd dat dit album zich absoluut in uw collectie moet bevinden?

Luc Meert



Artiest info
Website  
 

Label: Earache Records

video