IAN SIEGAL & JIMBO MATHUS - WAYWARD SONS

Voor de bluesliefhebbers hoeven we Ian Siegal eigenlijk niet te introduceren. Deze hedendaagse bluesman en Mississippi’s gelouterd tekstschrijver Jimbo Mathus, slaan de handen in elkaar voor een 'Roots To The Core' tour, waarbij dit duo ongeveer 40 shows in de periode van 22 april tot 4 juni 2016 in heel Europa gaan spelen, en dit na de succesvolle eerste tournee die ze samen deden in 2014. Vooruitlopend op deze tour verscheen begin deze maand het album "Wayward Sons" van dit duo met maar liefst 21 songs die werden opgenomen tijdens hun debuut tour. Zoals we schreven, voor de doorgewinterde blues- & americanaliefhebber behoeft Ian Siegal geen introductie meer. Met acht British Blues Awards, een European Blues Award en nog meer beeldjes in de kast wordt deze man geprezen door fans, muziekcritici en collega-muzikanten. Al jong raakte deze autodidact bezeten van de muziek van Howlin’ Wolf en zo speelde hij met de zoon van Muddy Waters (Big Bill Morganfield), Bill Wyman en zelfs Chaka Kahn. Siegal laat zijn gitaar 'janken' en net als er geen einde lijkt te komen aan de stroom indrukwekkende gitaarriffs, kiest hij voor een moment van ingetogenheid. Blues in optima forma. De man tourde over de hele wereld en zijn laatste release "One Night In Amsterdam" (2015) is ook een pareltje. Siegal is een meesterlijk slide-gitarist, maar het is vooral zijn ongelofelijke zangstrot waarin Howlin' Wolf en Otis Redding tot leven komen die zijn muziek zo hypnotiseert en betovert.

Hoe meer bekend Ian Siegal is zoveel te minder is Jimbo Mathus bekend. Deze singer-songwriter / multi-instrumentalist en producer omschrijft zijn stijl als 'Mississippi Music', maar best omschrijven we hem als een kameleon van de American music, daar zijn albums steeds een versmelting bevatten van Delta blues, gypsy jazz, jaren '30-swing, klezmer, en dit steeds naast ragtime, country, Southern rock, swamp rock, blues rock, pre-war blues en gospel. Al deze stijlen maakt het alleen maar moeilijk om hem een label op te plakken. James groeide op in Clarksdale, Mississippi. In 1993 richtte hij in Chapel Hill, North Carolina samen met Katharine Whalen, Chris Phillips, Don Raleigh en Ken Mosher de ragtime band, The Squirrel Nut Zippers, op. Hun hoogtepunt kenden ze tijdens de swingjazzrevival in de late jaren '90 met de hit "Hell". De groep knipoogt dan wel naar de jazz uit de jaren 20 en 30, maar giet ook een serieuze geut blues in hun recept. Het liedje bleef echter niet duren en de "Zippers" splitten in 2000. Wie het meest in de kijker kwam is James "Jimbo" Mathus die nu al jaren stevig aan de weg timmert met een eigen bluesband. Want sinds de periode met The Squirrel Nut Zippers heeft hij al veel platen uitgebracht en tal van bijdragen geleverd bij o.m. Jim Dickinson, Buddy Guy, North Mississippi Allstars, Olga, Jessie Mae Hemphill en vormt momenteel met Alvin Youngblood Hart en Luther Dickinson de gelegenheidsgroep South Memphis String Band, van wie hun laatste album "Old Times There" in 2012 verscheen. Maar James Mathus is meerbekend om zijn eigen releases waarvan zijn laatste albums: "White Buffalo" (2013), "Dark Night of the Soul" (2014) en "Blue Healer" (2015), alle drie verschenen bij het Fat Possum label. Als we even kort mogen zijn, dan is Jimbo Mathus één van die zeldzame artiesten voor wie het werkelijk opgaat: hij leeft zijn muziek, omdat hij eenvoudigweg niet anders kan.

Siegal en Mathus leerden elkaar in 2013 kennen tijdens het Hill Country Picnic Festival. Ze ontdekten hun gedeelde liefde voor bovengenoemde genres en van het een kwam het ander. In 2014 trokken ze voor het eerst samen op tour. Ze vonden dat zo fijn dat een live opname van hun laatste show in Amersfoort op cd terecht kwam, en die is er nu en kreeg de naam "Wayward Sons". Een liveplaat dus, waarop deze rasartiesten ons een onvervalste portie akoestische blues- en rootsmuziek voorschotelen, en waarmee het duo meteen een sterke troef in handen heeft. Dat de plaat door de voor Siegal vertrouwde Richard Pavitt geproducet is wordt vanaf het eerste moment duidelijk. "Wayward Sons" staat vol met akoestische blues die we kennen van Siegal's solo optredens die hij de laatste jaren overal bracht in bluesclubs en festivals. "Wayward Sons" is echter alles behalve een kopie van dit alles, Ian Siegal en Jimbo Mathus houden vast aan een eigen, prettige stijl. Een stijl die er niet voor gaat zorgen dat deze heren binnen de kortste keren door ieders radio te horen zal zijn. Maar wel een stijl die ideaal is voor de zomer. Het album leent zich uitstekend om te luisteren terwijl je zelf buiten ligt te genieten van het goede weer. De stijl zorgt namelijk voor een prettige sfeer, waar je jezelf gemakkelijk in kunt verliezen.

"Wayward Sons" bestaat uit 19 songs met twee toegiften, een selectie songs van eigen hand maar ook covers van de hand van bijvoorbeeld Townes van Zandt, Leadbelly, en dit naast vele traditionals. Songs die kwalitatief niet ver uit elkaar liggen, maar nummers als het Dylan-waardige "In The Garden", een nummer geschreven en gezongen door Jimbo en Townes Van Zandt's "Heavenly Houseboat Blues", vaak gecoverd door Siegal tijdens zijn optredens, maken volgens mij met hun aanstekelijke harmonieën toch de meeste aanspraak op zendtijd. Ook op de festivals zal deze plaat goed in de smaak vallen, niet te ingewikkeld maar wel onderscheidend. Siegal en Mathus zijn onmiskenbaar live muzikanten, die naast een handvol klassiekers uit hun respectieve catalogi ook een aantal oudere songs nieuw leven inblazen, de teksten spelen hierbij de hoofdrol al sluit Siegal’s akoestische- en slidegitaar steeds mooi aan bij Mathus' mandoline, mondharmonica en kazoo. Zo doet Siegal voorafgaande aan zijn rauwe "Talkin' Overseas Pirate Blues" het grappige verhaal dat dit nummer geïnspireerd is door het onvermogen van de Amerikanen om zijn eerste naam uit te spreken. Of het nu over een verhaal van de moedige machinist Casey Jones gaat of de Missouri outlaw Jesse James, songs die vele anderen reeds gecoverd hebben, deze twee zwaargewichten weten er steeds een nieuwe impuls aan te geven. Als Siegal en Mathus na deze tour ook verder de aandacht op zich kunnen trekken, dan zou er nog wel eens iets moois kunnen gebeuren voor dit duo. Door het wederzijds respect voor elkaar was de oversteek van deze troubadours voor een tweede maal zeer goed te begrijpen. Dit duo komt met een kwalitatief sterk album, en laten zo'n grote dosis humor horen, dat je na 74 minuten (bijna de capaciteit van een cd), en zelfs na de toegift, zult roepen om meer.

 

05 mei Vlissingen – Bevrijdingsfestival
06 mei Den Haag – Paard Van Troje
07 mei Ospel – Moulin Blues Festival
08 mei Grolloo – Hofsteenge
11 mei Arnhem – Luxor Live
12 mei Rotterdam – Radio Rijnmond (middag opname)
12 mei Vlaardingen – De Harmonie
13 mei Eeklo (B) – N9
14 mei Hoofddorp – Duycker
15 mei Turnhout (B) – Barzoen (Warande Theater)
04 juni Geldrop – Blues Open

Tracks:
introduction
In The Garden
Jimbo’s Alive
Heavenly Houseboat Bluyes
Jesse James
Mary Don’t You Weep
The Story Of Casey Jones
Casey Jones
Crazy Old Soldier
Tallahatchie
Old Earl
The Blues
Ludella
Stack O’Lee
What They Call You?
Talkin’ Overseas Pirate Blues
Too Much Water
Goodnight Irene
Milltown
Encore:
I’ll Fly Away
Dirty old Town

Artiest info
IAN SIEGAL  
 

Label: Nugene records / Bertus
info: Broere promotions

video