WALRUS – TERUG NAAR HET BEGIN

Voor wie de voorbije jaren ergens in een baan om de aarde verbleven zou hebben: Walrus was oorspronkelijk het nevenproject van Yuevgeni-toetsenman Geert Noppe, die in zijn vrije tijd wat schoon volk bijeentrommelde om zijn eigen ding te doen, als hij niet met Yuevgeni onderweg of aan het werk was. Dat schoon volk mag er inderdaad zijn: gitarist Pieter Peirsman van Slow Pilot, saxofonist Alban Sarens van Sir Yes Sir, celliste Seraphine Stragier van Zita Swoon,, van bij Stash komt bassist Mathias Moors en van Hooverphonic is er drummer Arnout Hellofs. En ook een zekere Alex Callier die niet alleen menig arrangement en programmatie voor zijn rekening nam, maar ook al eens de mellotrom van stal haalde en vooral in de producerstoel ging zitten.

Waar de eerste CD van de band nog wat aan gezichtloosheid leed, is dat euvel met deze nieuwe plaat volledig weggewerkt. Dat de band de voorbije zomer heel vaak samenspeelde, zal daar allicht mee te maken hebben, maar ik denk dat het toch vooral de -zo kennen we hem wel- strenge hand van Callier is geweest, die gemaakt heeft dat de band uit alle nummers haalde wat erin zat. Noppe kàn goeie songs schrijven, dat wisten we al van “Kijk!” en “Wat Een Mooie Ochtend”, die een tijdlang moeilijk te ontopen waren op onze nationale radio.

Uit de nieuwe plaat is er de titelsong als single maar vooral “Iemand moet de slimste zijn” krijgt de voorbije weken terecht veel airplay, al mag ik hopen dat de muzieksamenstellers van de Reyerslaan de plaat ook helemaal doorploegen, en zich niet tot deze twee beperken, want deze plaat heeft heelwat te bieden: goeie teksten, bijzonder knappe arrangementen, die de fraaie melodieën optimaliseren. Dat de teksten wel eens over minder vrolijke dingen gaan, mag de pret echter niet drukken: dit is een plaat over Het Leven Zoals Het (soms) Is.

Noppe weet waar hij mee bezig is, hij is bescheiden genoeg om zich goed te omringen en hij heeft met Callier een heel straf stel oren in huis gehaald. Optelsom van dit alles is een heel knappe tweede plaat, die ons eigenlijk al doet uitkijken naar de zomerfestivals, waarvan ik vermoed dat ze Walrus massaal, ja, bijna systematisch op hun affiche zullen zetten. Mij absoluut niet gelaten, want deze plaat draaide al vele, vele rondjes in verschillende van mijn cd-spelers. Voor songs als “Benjamin” of “Het vriest dat het kraakt” mogen ze ondergetekende namelijk altijd wakker maken. Dit is een grote stap vooruit van een band waarvan we nog lang niet het allerbeste gezien hebben en volgens mij is het een kwestie van tijd, voor Walrus een naam is, die bij iedereen wat oproept.De Vlaamse Kleinkunstpop heeft er een heel goeie vaandeldrager bij!

(Dani Heyvaert)

18 maart 2016 : Trefpunt in Gent
26 juni 2016 : De Monk in Brussel
29 juni 2016 : Rock for Specials 2016 in Evergem



Artiest info
Website  
 

video