LILLY HIATT - ROYAL BLUE

In de categorie minder bekend talent in het rootssegment vandaag aandacht voor een plaat die ik al weken heb liggen, in die weken regelmatig heb beluisterd en bij al die beluisteringen zeer kon waarderen. Dat "Royal Blue" van Lilly Hiatt tot dusver geen plekje op Rootstime wist te veroveren kan ik dan ook niet direct verklaren, maar het wordt zo langzamerhand wel eens tijd. Lilly Hiatt maakte in 2012 haar debuutalbum dat veelbelovend was, maar met "Royal Blue" zet ze een grote stap in de richting van de eredivisie van de vrouwelijke singer-songwriters. Lilly Hiatt deed een paar jaar geleden al eens wat achtergrondvocalen op een plaat van haar vader John, zo was ze te horen op diens "Same Old Man" uit 2008, maar ik hoorde haar voor het eerst op de prima plaat van Ronnie Fauss, "I Am The Man You Know I’m Not", waarop Lilly schitterde in een fraaie cover van Gram Parsons' "Sin City". Samen met haar band The Dropped Ponies debuteerde Lilly Hiatt vier jaar geleden met "Let Down", maar deze plaat heeft helaas nauwelijks aandacht gekregen. Het is het trieste lot dat veel kinderen van beroemde muzikanten lijkt te treffen, maar gelukkig is er nu het nieuwe album "Royal Blue" waarbij Lilly nadrukkelijk niet meer in de voetsporen van haar vader treedt, zoals bij haar debuut het geval was, maar eerder doet denken aan een jonge Chrissie Hynde. Dat doet Lilly voornamelijk door haar songs meer te injecteren met een synthesizersound, waardoor haar muziek een stuk harder rockt en we een sound krijgen uit de jaren ’80, waarbij ze haar liefde voor bands als the Pixies, Pearl Jam en zelfs The Cure niet verbergt. Ze doet dit met een af en toe lekker uit de bocht gierende band - die verder o.a. bestaat uit gitariste Beth Finney en haar vroegere begeleiders Jake Bradley en Jon Radford van haar band, The Dropped Ponies - en een repertoire waarin zowel meer ingetogen als behoorlijk stevige poppy alt-country een plekje heeft gevonden

"Royal Blue" is voorzien van een warm en gloedvol geluid, waarbij de van Deer Tick en Hollis Brown bekende Adam Landry als producer overigens een pluim verdient op zijn synthesizer, en waarbij ook met name de gitaarriffs van Beth Finney meerdere malen nadrukkelijk de aandacht opeisen. Het is een geluid waarin de mooie stem van Lilly Hiatt goed tot zijn recht komt. Lilly overtuigt in vocaal opzicht minstens evenveel of misschien zelfs wel meer dan haar vader, maar moet het met haar songs nog afleggen tegen die van de oude meester. Voor een 2 5-jarige schrijft Lilly Hiatt echter prima songs. Met name de wat stevig rockende songs met scherpe twangy gitaren op de plaat overtuigen vrij makkelijk zeker, zoals de opener "Far Away " wanneer Beth Finney met gitaarwerk van Neil Young’s Crazy Horse achtige proporties op de proppen komt. Maar ook wanneer Lilly kiest voor wat meer ingetogen songs, als het zweverige "Worth It" of de wat meer traditionele country van "Somebody’s Daughter" met een prominente steelgitaar en waarin Lilly de relatie met haar vader bezingt, blijft het eindoordeel vrij makkelijk positief. Zelfs ook een song als het alleen gebrachte "Your Choice" waarvan je denkt, dit is een traditionele folksong, voegt ze zomaar wat ARP geluiden toe aan haar akoestische gitaar dat we hier kunnen spreken van een fijne magistrale americana ballade. Hetgeen we ook kunnen zeggen over het afsluitende "Royal Blue", de in melancholie gedrenkte titelsong, die ze zingt met een hartverscheurende eerlijkheid.

Lilly Hiatt zoekt op "Royal Blue" nog nadrukkelijker dan op haar debuut naar een eigen geluid, wat een opvallend veelzijdige plaat oplevert. Het is ondanks de hoorbare zoektocht een plaat die zich kan meten met die van vergelijkbare vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment, die er met Lilly Hiatt, zeker in vocaal opzicht, een serieuze concurrent bij hebben gekregen. Deze plaat is aanzienlijk sterker dan haar debuut, wat de conclusie rechtvaardigt dat we van deze dame nog heel veel gaan horen. "Royal Blue" is een plaat die echt veel te goed is om te laten liggen en dan ook dat plekje bij Rootstime verdient.

 

 

June 2, 2016 Den Haag (NL) Societeit Engels w/ Hannah Aldridge
June 3, 2016 Spijkerboor (NL) ‘T Keerpunt w/ Hannah Aldridge
June 4, 2016 Baarn (NL) In The Woods w/ Hannah Aldridge
June 5, 2016 Hoorn (NL) Peticantus w/ Hannah Aldridge


 

Artiest info
Website  
 

Label: Normaltown Records
Distr.: {PIAS}

video