ALONG A LINE - SHH

Sommigen onder u zullen Aline Goffin misschien kennen uit de tijd dat ze bij An Pierlé de backing vocals verzorgde, maar hier debuteert ze als frontvrouw van haar eigen ensemble.Zoals dat tegenwoordig hoort, ging aan het uitbrengen van de CD een supersnelle crowdfunding-actie vooraf en ik moet zeggen dat ik, nu ik de plaat zo’n dozijn keer beluisterd heb, erg blij ben dat de doelstellingen gehaald werden en dat de plaat haar weg naar het publiek kan vinden.

Een groot publiek zal dat nochtans niet zijn en dat heeft dan weer alles te maken met wat er op de plaat te vinden is: ongewone, zij het bijzonder intrigerende muziek, die laveert tussen dromerige folk, explosieve theatermuziek en jazzy pop met flink uit de kluiten gewassen weerhaken.Om dergelijke variatie te kunnen dragen, moet je wel een paar dingen in huis hebben, zoals, om te beginnen een STEM. Ik tik dit in hoofdletters, omdat het zangorgaan van Aline zonder twijfel topklasse is in ons muzieklandschap. Bij momenten doet ze je aan Björk denken, op andere punten is Melanie de Biasio niet ver weg.

Verder zijn nodig: een stel muzikanten, die de wervelende gedachtengang van de componiste in klanken kunnen omzetten. Daartoe is Along A Line uitgerust met het talent van fluitist/arrangeur Stefan Bracaval, wiens muzikale traject die het Brusselse Conservatorium liep en ons projecten als “Elixir” opleverde, naast duowerk met Ernst Vranckx, een flamencogroep met José Toral, en werk met Charles Loos, Bert Joris en het Brussels Jazz orchestra. Dat noem ik dus “referenties”.

Bart Celis, die hier als “sound designer” vermeld wordt, is hier ten huize vooral bekend van zijn aandeel in Graindelavoix en zijn werk voor Rosas en was bij de opname van de CD verantwoordelijk voor zowat alles dat met klank te maken heeft, al speelde hij ook toetsenpartijen, programmeerde hij drumcomputers en leverde nu en dan een nootje op ukelele. Niet bepaald een one track pony dus, die Bart.Dat kun je trouwens ook zeggen van het clubje muzikanten, dat de strijkers- en blazerspartijen voor zijn rekening nam. Ik merk daarin de aanwezigheid op van Jo Hermans op trompet en flugelhorn. De klanken van die Kempenaar vind je ook bij Clouseau en K3, bij Daan en Raymond,bij Balthazar en Bart Peeters, dEUS en Zap Mama. Dat betekent zoveel als: bijzonder veelzijdig.

Op klarinet is er Firas Al Albani, die we dan weer kennen van bij Axelle Red en Jan Swerts. Om maar te zeggen….De violen zijn die van Ananta Roosens, die ons met “Tango from a Dromadary Point of View” van “La Sieste du Dromadaire” één van de mooiste platen uit onze collectie bezorgde en Karel Coninx, van “Champ d’Action en het “Ensesemble des Musiques Nouvelles”, maar ook van Zita Swoon en Sun*Sun*Sun* Orchestra. De cello is dan weer van Seraphine Stragier, ook al een deel van de Zita Swoon Group en van d’Apostrof en te horen op platen van Sioen, Hannelore Bedert en Het Zesde Metaal. Drummer Nico Manssens tenslotte, is al even veelzijdig: van Philippe Robrecht tot Anton Walgrave, van Sal La Rocca tot Nathalie Loriers en de onvolprezen Triolone.

Een lange opsomming, ik besef het, maar ze is noodzakelijk om te kunnen duiden welke kwaliteit er op muzikaal vlak voorhanden was om deze debuutplaat tot een waar meesterwerkje op te krikken. Over de stem had ik het al: half engel, half feeks en helemaal vrouw, zo omschrijf ik de zangeres, die Aline Goffin is. De songs reiken van pure pop tot minimalistisch klassiek, via jazz en film noir.

Hierover schrijven is tegelijk makkelijk en ondoenbaar: hoe moet ik in hemelsnaam het kippenvel onder woorden brengen, dat keer op keer op m’n armen zichtbaar wordt, wanneer ik “Masquerade” hoor of de zustersong ervan, “Home”? Hoe moet ik de breekbaarheid van “I” formuleren? Hoe beschrijf je het jachtige, tekenfilmsfeertje van “Hurricanes”? Ik kan u alleen maar aanbevelen zeer vaak en zeer grondig te luisteren naar “Tiptoes” en “War”, waarin de vreemdste gedachtensprongen vorm krijgen, als ging het hier om de soundtrack bij een documentaire over de gewone man.

Laat ik het vooral zo proberen samen te vatten: “Shh” is een onmisbaar debuut van een schitterende zangeres, die het talent heeft zich te omringen met topmuzikanten. Maar het zingen en componeren deed ze wel zelf en (ook) daar maak ik een zeer diepe buiging voor. Voor diegenen onder u, die dezer dagen in dubio staan over wat ze hun geliefden dit jaar cadeau moeten doen. De oplossing ligt voor de hand: als je deze CD aan iemand gaat, die je graag ziet, dan krijg je gegarandeerd nog veel meer liefs terug. Wat een plaat !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

itunes

video