SLIDIN’ SLIM & ERIC HANSSON - BETTER LATE THAN NEVER

De uiterst sympathieke Zweedse bluesartiest Slidin’ Slim is een meesterlijk gitarist en dito songwriter. In het verleden wist hij ons al te imponeren met parels van albums zoals “One Man Riot” en “Ten Long Years”. Het is een tijdje stil geweest rond de man maar met deze “Better Late Than Never”, een samenwerking met Eric Hansson, is hij weer terug, en hoe!

Het album is alweer een schitterende uitgave geworden met tien nieuwe nummers, acht van de hand van Slim en twee van Hansson. De samenwerking tussen de twee is een geslaagde symbiose van Delta Slide en Electrische Slide. De songs variëren van prima tot fantastisch en er wordt gemusiceerd op een uitzonderlijk hoog niveau. Producer van dienst is Surjo Benigh die ook al verdomd sterk weet te overtuigen met schitterende basslijnen. Slim en Hansson worden trouwens uitstekend omringd met ook nog Kjell Gustafson op drums, toetsenist Janne Petterson en Micke Fall op Harmonica. Je voelt als het ware de passie van het musiceren aan de lijve. Het plezier van het spelen druipt af van de plaat die begint met het prima swingende “Would You Kick Somebody” waar je bij beluistering geheid het refrein gaat meezingen.

Slim’s kenmerkende, soulvolle stem en het indrukwekkende snarenspel staan garant voor een uitstekende aftrapper. Het met prima piano opgefleurde “You’re Not My Friend” kent fijne riffs en dito backing vocals van Micke Stenberg. Eric Hansson neemt de vocals voor zijn rekening op zijn eigen “I Believe”. Het meestampbare nummer wordt netjes binnen de lijnen gehouden en kent een uitstekende snaren solo. Heerlijke slide valt er dan weer te bewonderen op “25 Or 52”maar vooral “I’m Too Old” jaagt de applausmeter de hoogte in. Met wortels in het diepe Zuiden heeft het nummer, met fantastische solo op de bluesharp, tegelijk iets authentieks als modern. Dat laatste is trouwens een term die we ons regelmatig voor de geest haalden bij beluistering. Ik zou het karakter van de plaat eerder gaan bestempelen als radiovriendelijke, moderne Blues en Roots.

Het hemelsmooie “Walking In Illinois” is een briljante, mijmerende ballade van Hansson in de stijl van “Inhale My World” van Guy Verlinde. Ook Slidin’ Slim tekent trouwens voor een gelijkaardige song, “gelijkaardig” in de zin van dromerig, mijmerend, met het al even mooie, afsluitende “A Place In Heaven”. Maar voor we zover zijn worden we nog getrakteerd op de oorwurm van jewelste met “Rather Be A Dog”. Dit nummer is het zoveelste hoogtepunt op deze, het weze herhaald, fantastische plaat. Het nummer zweeft ergens tussen Southern Rock en Countryblues en is zondermeer briljant. Het meest Bluesy klinkend, volgens geijkte termen dan toch, is het ook al schitterende “The Woman You Used To Be” dat een voorbeeldige rode loper is voor het meer naar Chicago Blues neigende “Face Of A Kid”.

We schreven het al: tien prima tot fantastische songs kleuren dit album! Is er dan geen enkele negatieve opmerking te noteren zult u zich afvragen? Jawel: de eerder beperkte duur van de plaat: slechts 32 minuten en dat is te kort want om het half uur dienden we dus naar de repeatknop te snellen. Slidin’ Slim en Eric Hansson hebben een uitgave op de markt gebracht die wij u zéér warm aanbevelen!

Luc Meert

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: EBB Records

video