MARQUIS HILL - THE WAY WE PLAY

De 29-jarige trompettist Marquis Hill heeft de jazz scene in Chicago in de laatste jaren flink opgeschud met zijn uitgesproken nieuwe benadering van de moderne jazz door het gebruik van gesproken woord en hip-hop. In het tijdschrift Jazz Times wordt zijn trompetspel geprezen om de pure helderheid die doet denken aan de grote Clifford Brown. Zijn bravoure in de toonzetting refereert dan weer aan trompettisten als Freddie Hubbard en Woody Shaw. Dit alles heeft er toe bijgedragen dat hij de eerste prijs won in de Thelonius Monk Competition 2014. Tot zover Jazz Times.

Op zijn vorige 4 albums was Hill vooral te horen met zijn eigen composities, op “The way we play”, zijn eerste cd voor Concorde, concentreert hij zich op standards, van klassiekers als “Polka dots and Moonbeams”(van Heusen/Burke) tot opvallende keuzes als “Minority” van Gici Gryce. “I want to pay hommage to some of my favorite jazz standards and American songbook classics that I came up playing in various jam sessions; these songs really taught me how to play jazz” aldus Marquis Hill. De standards worden hier echter niet klakkeloos nagespeeld, Hill geeft er zijn eigen draai aan door de nummers te “vernieuwen” met meer nadruk op de groove en het eerder genoemde gebruik van gesproken tekst en hip-hop, waardoor het sterker aanspreekt bij het jazzpubliek anno nu. Dit is het geluid van mijn band die uniek is in Chicago, dit is de manier waarop we spelen (Hill).

The Blacktet, de naam van de band waarmee Hill al 4 jaar speelt bestaat uit Marquis Hill (tpt, flugelhorn), Christopher McBride(as), Justin “Justefan” Thomas(vibrafoon), Joshua Ramos (bs) en Makaya McCraven (drs). Ook zijn er gastbijdragen van Christie Dashiell (vcl), Meagan McNeal (vcl),Vincent Gardner (tbn), Juan Pastor (perc.) en Harold Green III (poet). De typerende sfeer van de Chicago jazz met zijn stevige aanpak en volop swing is duidelijk aanwezig op deze cd. Het openingsnummer “Welcome/’Bulls Theme” is een introductie van de band door Christie Dashiell op het thema van de yells van de Chicago Bulls in de tijd dat Michael Jordan daar speelde. Het titelnummer “The way we play/Minority” bevat o.a. een krachtige politiek getinte tekst van Meagan McNeal met de uitspraak “for every Sandy Hook there’s a Sandra Bland”(Sandy Hook is de school waar 20 kinderen werden neergeschoten in 2012 en Sandra Bland was een zwarte vrouw die bruut en gewapend werd aangehouden wegens een futiele verkeersovertreding, ze overleed 3 dagen later in een politiecel, de beelden staan op Youtube), daarna loopt het nummer over in een meeslepende versie van Gigi Gryce’s blues “Minority” uit de jaren ’50, hier gestoken in een modern jasje, ondermeer door de tekst op hip-hop wijze door Harold Green III. Via “Prelude”, een gevoelvolle trompetsolo belanden we bij “Moon Rays” van Horace Silver, Hill leerde dit nummer kennen op de highschool, de ritme tandem stuwt dit bop nummer richting drum-‘n-bass, verrassend. De klassieke ballad “My Foolish Heart” (Victor Young & Ned Washington) krijgt hier een sensuele uitvoering met een hoofdrol voor zangeres Christie Dashiell, samen met de gedempte trompet van Hill zorgt zij voor een intieme uitvoering van dit bijna platgespeelde nummer. “Polka Dots and Moonbeams” van Jimmy Van Heusen en Johnny Burke is ook al zo’n afgelikte boterham, maar het nummer bestaat hier vrijwel geheel uit een solo van Hill op de Flugelhorn, het thema blijft op de achtergrond en Hill improviseert daar kunstig omheen, waardoor het nummer een nieuw leven wordt ingeblazen. “Fly Little Bird Fly” van Donald Byrd wordt gedompeld in een Afro-Cubaans bad, Meagan McNeal spreekt/zingt op hip-hop wijze, waarna altsaxofonist McBride en Hill op trompet in een fraai duel, ondersteunt door de conga’s van Juan Pastor het nummer afsluiten. “Maiden Voyage” uit de jaren ’60 is natuurlijk van Herbie Hancock, ook afkomstig uit de Windy City. Hill’s versie heeft een aanzienlijk lager tempo en een andere toonstelling, hetgeen het nummer een veel donkerder karakter geeft. Het beroemde Monk nummer “Straight No Chaser” wordt in sneltreinvaart gespeeld, waarbij de techniek van zowel McBride als Hill danig op de proef wordt geteld, maar beiden slagen met glans. “Beep Purple” uit 1965 is geschreven door de relatief onbekende trompettist Carmell Jones. Vincent Gardner van het Jazz at Lincoln Center Orch. speelt hier een belangrijke rol met zijn knappe trombone solo, door ondermeer de geavanceerde drumpatronen ontsnapt ook dit nummer aan het stempel post-bop. De cd wordt afgesloten met de herkennings melodie “Smile” van Charlie Chaplin uit 1936. Het nummer krijgt een Afro-Latin uitvoering met alleen trompet, bas en McCraven op cajón (handtrommel, oorspronkelijk uit Peru, de bespeler zit erop). Een fraaie afsluiting van een heerlijk in het oor liggende cd, die bewijst dat standards in een modern jasje een geheel nieuw leven gaan leiden en zodoende nog steeds de moeite waard zijn.

Jan van Leersum.

 


Artiest info
Website  
 

Label : Concord Jazz
Distr.: New Arts Int.

video