LAWN CHAIR KINGS - VIRTUALLY ACOUSTIC

 

Weer een beetje moeilijk etiketje om te bedenken, dit…Immers deze band uit Durango toont zich op deze vierde plaat van een lichtjes andere kant dan we gewend waren. De band kende wat personeelswissels en evolueerde sinds zowat een jaar tot een vijftal -al is de plaat nog opgenomen voor de komst van fiddler Alissa Wolf de rangen kwam versterken- dat de rock- en punkbenadering van de vorige platen tijdelijk in de kast laat liggen en zich in een zo goed als akoestische setting waagt aan muziekjes die in country en bluegrass gewenteld zijn en dus bij de folk horen.

Nochtans is er zeer weinig veranderd aan de puntige teksten van frontman Erik Nordstrom en klinken de vocale harmonieën nog altijd even hecht als ten tijde van bv. “Lawn Chair Kings II” van drie jaar geleden. Tien songs staan er op deze CD en die zijn, voor zover ik dat kon nagaan, allemaal van de hand van Nordstrom en ze zijn in die zin “klassiek”, dat ze op het vlak van instrumentatie, vocalen en sfeer regelrecht uit de bluegrass lijken te stammen. Dat betekent dat de instrumentale tussenkomsten van de banjo van Hap Purcell en de ritmepartijen van drummer Patrick Dressen en bassist Dan Leek veeleer aan Bill Monroe refereren dan aan Camper van Beethoven, nochtans de grootste invloed van de band, volgens Nordstrom zelve.

Qua gevoel en intensiteit, zitten we dan weer in de punk: je bent het jezelf als muzikant verplicht je voor de volle honderd procent te geven in een nummer, met minder kan je niet tevreden zijn. Die attitude leidt, samen met het uitstekende songmateriaal, tot een feestelijk plaatje dat je 32 minuten lang heupwiegend of toetappend meeneemt op een tocht die halt houdt in locaties waar “Who Drank All That Beer” wordt gezongen, dat, net als “Unrequited Love” van Commander Cody had kunnen zijn. Met zijn 5 minuten 11 seconden is “Got What You Need” de lengtekampioen van de plaat en de tekst over een jong meisje dat letterlijk en figuurlijk de weg kwijt is en in eenmilieu terechtkomt, dat je je eigen dochter niet toewenst, een absoluut hoogtepunt. Dit is grote songwriting, tenminste voor mijn oren. Het bitterzoete “She Ain’t My Girl” is zowat de antipode van The Beatles’ “She’s a Woman” en “Little Me” doet me telkens weer aan Jonathan Richman denken. In mijn muzikale paardenschaal is dat allerminst een kwalijke referentie. Het afsluitende Song 4 U link ik dan weer aan Todd Snider en ook dat vind ik allerminst verkeerd.

Wat dus te denken van deze plaat in haar geheel? Super vernieuwend is het zeker niet, maar de plaat biedt wel een compleet andere kijk op een band, die we voordien een beetje weggezet hadden in een genre dat niet langer het onze is. Met deze aanpak vinden ze zichzelf opnieuw uit en ik moet zeggen dat ik, als ik een concert van hen aangekondigd zou zien, me naar de kassa zou haasten voor een ticket. Enkele Youtubefilmpjes van jiveconcerten bevestigen dat Lawn Chair Kings best de moeite waard lonen om bekeken en beluisterd te worden; Deze plaat zegt zeker niet het tegendeel want ze is geestig, dansbaar, goed gespeeld en voldoende gevarieerd om van begin tot eind te boeien.

(Dani Heyvaert)

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: LAWN CHAIR KINGS
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

video