BRUCE HANSEN - TWISTED CANOE

“A Limited Edition CD” luidt het piepkleine onderschriftje op de binnenhoes van de nieuwe CD van deze Canadese zanger en liedjesschrijver, over wie we in deze kolommen al een paar keer eerder de loftrompet staken. Nu moet ik -eerlijk is eerlijk- bekennen dat ik het werk van de man absoluut niet kende en dat het, ook al omdat ik bij de CD niet de minste informatie meegeleverd kreeg, moeilijk kan achterhalen in welk opzicht de plaat een limited edition is. We lees ik op het inlegvelletje dat sommige tracks gemaakt werden met de hulp van PG Music, een soort klankenbibliotheek, waarin muzikanten riedels en ideetjes deponeren, die dan kunnen gedownload worden door de gebruikers van het computerprogramma, die hun eigen nummers wat willen verfraaien met toevoegingen van muzikanten, die ze niet in levende lijve ontmoeten.Dat lees ik, maar verder is ook dat deel van de wereld mij niet bekend. Ik kan dus ook niet uitmaken welke songs langs die virtuele weg tot stand gekomen zijn en welke “gewoon” uit de koker van Bruce Hansen komen.

Wat er ook van zij, deze nieuwe plaat bevat veertien songs “over mensen en plaatsen, soms warm, soms koud, soms grappig, soms helemaal niet, meestal waarachtig en altijd interessant”, zoals het hoekje me vertelt. Toch maar gaan luisteren, lijkt mij de boodschap en jawel hoor: vanaf opener “High on the Lake” krijg je geserveerd wat de hele maaltijd geserveerd zal worden: folky songs, gezongen door een ietwat onvaste stem, die vaagweg aan die van Johnny Cash herinnert. Zeker in songs als “Catch 22”, die in een iets lagere toonaard gezongen worden, is die gelijkenis nogal treffend en aan het eind van dat nummer maakte ik me, ook na de vijfde beluistering van de plaat, de bedenking dat Bruce Hansen wellicht een liefhebber is van de songs van Shel Silverstein. In mijn ogen is dat allerminst een kwalijke referentie: het verwijst naar clevere, grappige teksten, naar leuke, verrassende en speelse melodieën. Maar tegelijk: Silverstein was weliswaar ook singer, maar toch vooral songwriter en dat is wat ik ook in Bruce zie: hij schrijft heel fijne nummers, die er nog beter uit zouden komen, als ze door anderen vertolkt werden. Dat blijkt bij voorbeeld uit “Desert Flower”, dat gezongen wordt door Krista Hansen -naar ik vermoed is zij Bruce’s echtgenote-, die een stuk toonvaster voor de dag komt.

“Flowers by Lake Helen” is een heel fijne instrumental, die mijn stelling onderschrijft: de melodieën van Bruce Hansen zijn knap en bewijzen dat hij een goeie componist is. Ten overvloede bewijst Bruce dat nogmaals in het erop volgende “Byrr Go Zip” een van de songs waarvan ik vermoed dat ze uit de PG Music stal komen, en die bijna parlando gebracht wordt op een wijze die Cash en Silverstein wel zou bevallen hebben.

Deze plaat hinkt volgens mij dus een beetje op twee benen: enerzijds zijn er de ontegensprekelijk knappe songs en de goeie stem in de lage registers, anderzijds is Bruce niet meteen de beste zanger die ik ooit hoorde, maar dat zijn Dylan, Newman, Cooder of Cohen ook niet. Alleen: die vonden allemaal een oplossing voor hun beperkte zangcapaciteiten. Ik denk dat dat de beste raad is, die ik Bruce Hansen kan geven en -ik mag doodvallen als het niet waar is- ik tik deze lijnen, terwijl op de achtergrond voor de zoveelste keer “Song for the Gargantua” speelt, nog eentje uit de PG Music-box, denk ik, dat ik keer op keer opnieuw op “repeat” zette, misschien moet Bruce overwegen om bij een volgende gelegenheid zijn fijne songs door anderen te laten inzingen… Ze zijn het absoluut waard, want als songschrijver heeft hij helwit te vertellen.

(Dani Heyvaert)

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: BRUCE HANSEN
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

Artiest info
Website