PHANTOM PHUNK - ARBOLES OSSIFIC

Het is niet dat ik geweldig thuis ben in de Amerikaanse indie-rockscene, maar voor zover ik het kon achterhalen, is deze “Arboles Ossific” het debuut van een band uit de omgeving van Tampa, Florida. Drijvende krachten achter dit viertal zijn de vriendentandem Sasha Cheine en Hector Alexander, die als duo hun beider composities begonnen op te nemen en gaandeweg vaststelden dat de inbreng van andere muzikanten de songs wellicht beter uit de verf zouden helpen komen.

Op die manier werd jeugdvriend en drummer Nicholas Emiliozzi ingeschakeld en, toen ze een paar maanden later als trio op een “open mic” speelden, ontmoetten ze daar gitarist Juan Gonzalez, die er ook speelde en het duurde niet lang of hij werd bandlid nummer vier.

In plaats van te doen zoals zoveel jonge bands doen: een manager onder de arm nemen en hem voor optredens in het lokale circuit laten zorgen, koos het viertal ervoor om het huisorkest van de lokale Harmonic Factory studio te worden en op die manier het lot in eigen handen te houden. Dat ze ook de productieknoppen zelf in handen zouden houden voor dit debuut, lag dan ook voor de hand en ik mag zeggen: gelukkig maar, dat ze dit deden.

Dit debuut -tien songs lang- is een op-en-top indie plaat, die ruimte geeft aan zowat alle subvormen, die je je bij die brede noemer kunt voorstellen. De vier heren beheersen allemaal meer dan één instrument en durven zowel in de studio als op het podium al eens van instrument te wisselen, wat ik doorgaans een goed teken vind: het wijst er namelijk op, dat de muzikanten hun ego ondergeschikt maken aan het eindresultaat van hun samenspel en dat is altijd fijn.

Ook op deze CD, die bol staat van de knappe composities, verdeeld over Cheine, Gonzalez, Alexander en ene Erica Goldman, waarover ik verder niet meteen iets weet, en van dito arrangementen. Songs vermelden, van een plaat waar u nog geen noot van gehoord heeft, lijkt me een beetje overbodig, maar voor diegenen onder U, die het web willen gebruiken om enkele dingen te ontdekken, heb ik een paar tips. Begin bij voorbeeld bij opener “Snowy in Florida”: dit zet de toon en grijpt je, of je dat nu wil of niet, bij de oorlellen door de wilde, wat chaotische aftrap, die na een minuut of wat teert en mildert, hoewel het doel duidelijk blijft: de luisteraar wordt geprikkeld en haast gedwongen te blijven luisteren. Nadien springt u via “Gateways” en “Brother’s Keeper” naar het afsluitende “Jungle Crunch” en heeft u in in zeventien minuten een aardig idee van wat deze boeiende CD in haar geheel voorstel. Verwacht alles behalve platgetreden paden, schrik niet als U her en der een weerhaak tegenkomt, maar geniet vooral van de fijne composities, de goeie zang en vooral: de spirit van de plaat, die je laat denken dat je weer 25 bent.

One to watch, zeker weten!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

itunes

video