JOY AS A TOY - MOURNING MOUNTAINS

Hoewel ik, met de hand op het hart, mag zeggen dat ik best wel een beetje thuis ben in de muziekwereld van bij ons, mocht ik met deze plaat toch weer ondervinden dat er altijd wel bands zijn, die onder de radar door suizen. Neem nu deze Joy as a Toy, een Brussels kwartet, bestaande uit Jean-Philippe De Gheest (drums en vocals), Clément Nourry (gitaar), Gilles Mortio (bas en vocals) en Alice Perret (toetsen en viool): ze blijken met deze “Mourning Mountains” aan hun derde plaat toe te zijn en allemaal al een behoorlijk verleden bijeengespeeld te hebben in jazz- en rockmiddens. Dat was mij dus volledig ontgaan en, afgaande op deze CD moet ik dat jammer vinden.

“Mourning Mountains” is immers een heel knappe verzameling opgewekte, onstuimige en uitbundige, filmische nummers, waarin exotische ritmes bekvechten met instinctieve patronen en groovy improvisaties. Dat leidt tot veertig minuten intens muzikaal genieten, op voorwaarde dat je je als luisteraar laat meedrijven. Je mag niet zelf op zoek gaan, maar je moet meegaan in de trip van het kwartet waarvan ik denk dat ze nog het liefst van al live spelen.

De plaat begint een beetje gladjes met “Action Love”, maar pikt dan meteen op spacy en funky wijze in met “Ghost Train”, waarin de huppelende bas en het farfisa-orgeltje het ideale decor vormen waartegen de vocalen zich, laag na laag, kunnen ontwikkelen.Daarna komt het eerste hoogtepunt van de plaat, met “Cowboy Mode”, een indringend werkstukken puntgaaf drumwerk en fijne zang. Met “Misbehave” wordt weer gas teruggenomen en zie jo Mark Lanegan voor je op een podium zitten. “Madhouse”, hoogtepunt n°2, doet zijn naam alle eer aan en voert je terug naar de tijd van Gruppo Sportivo, terwijl hoogtepunt drie er onmiddellijk op volgt: “Hipsters of the Apocalypse”, ondermeer door de vocale inbreng van Françoise Vidick (kent iemand nog “Ainsi sont les Garçons”?) en de heel knappe opbouw is dat een heel bijzonder nummer.”Satisfaction Key” is dan weer een akoestische song, die geheel past in de hippe sfeer van tegenwoordig, waarin mensen met een druk leven in hun muziek net de andere kant op gaan.

Afgesloten wordt met het grappige “Google a Gun”, dat allerminst verlegen zit om een effectje min of meer, noch om een verrassende ritmeverandering of een op het randje van het experiment balancerende quasi-improvisatie, die mij wel eens aan momenten deed terugdenken, waarop TC Matic onze geijkte paden kwam doorploegen. Het addendum, dat geen titel meekreeg, maar de laatste twee en een halve minuut van de plaat omvat dan weer puur “spelen met klanken”, maar is de perfecte coda.

Dit is een verrassende maar veeleisende plaat, voor mensen die niet bang zijn om hun vertrouwd terrein te verlaten. De muzikanten hier, kunnen spelen en zingen, maar er is méér aan de hand: ze weten een eigen universum te creëren en ze laten de luisteraar toe hen daarin op te zoeken. Ik voelde me alvast erg welkom!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 


Distr.: PIAS Belgium

video