THE WAY DOWN WANDERERS - THE WAY DOWN WANDERERS

Er zijn maar weinig nieuwe bands in de business, die het jongste anderhalf jaar zoveel fuzz veroorzaakten en zoveel onderscheidingen samenspeelden als deze vijf jonge wolven uit Chicago. Austin Thompson was nauwelijks twintig en Collin Krause nog vier jaar jonger, toen ze, twee jaar geleden besloten The Way Down Wanderers te vormen. De ritmesectie bestaat uit John Williams op bas en John Merikoski op drums en het vijftal wordt vervolledigd door Travis Kowalski, een duizendpoot die zichzelf alles leert bespelen wat hij ergens ziet liggen en dat als muziekinstrument bedoeld is.

De vijf vatten in 2014 het plan op om samen te gaan spelen en toeren en sindsdien wonnen ze zowat elke onderscheiding, die ze konden winnen en ampele beluistering van deze debuut-CD (er waren eerder twee ep’s) leert ons waarom. Niet alleen blijken de heren begiftigd te zijn met een aanstekelijke dosis jeugdig enthousiasme, ze bezitten duidelijk ook het vermogen om nummers bijeen te schrijven, die onmiddellijk aanslaan, ze zingen de sterren van de hemel en ze zijn voldoende muzikaal begaafd ook op hun instrumenten meer dan zomaar hun mannetje te staan.

Dat alles gaat natuurlijk niet onopgemerkt voorbij en zo kwam het dat Mike Marsh van The Avett Brothers aan boord kwam en de producerstoel ging bezetten. Marsh leverde ook een niet onaanzienlijk aantal instrumentale bijdragen en dat leidde tot een plaat, waarvan ik nu al durf voorspellen dat ze in menig eindejaarslijstje zal voorkomen. Dit doet denken aan -natuurlijk- The Avett Brothers, maar net zo goed aan de vroege Old ‘97s: knappe melodieën wedijveren met supersnelle dansnummers, enthousiasme is het jongere zusje van originaliteit en vakkennis -zie opener “Dead Birds”, virtuositeit staat ten dienste van de songs, soul spat uit de boxen, nu eens ligt de nadruk op het country-aspect van Americana, dan weer is er pure folk (zie “Sweet Morning Vision”) die primeert en heel af en toe wordt er stevig gerockt, zoals in “Changing”.

Dat levert een geweldig debuut op, waarvan maar één negatief ding gezegd kan worden: het schijfje weigerde, drie weken lang, mordicus om uit de CD-speler van mijn wagen te komen. Voor mij is dat een redelijk straf teken, aangezien niet al te veel platen het zo lang volhouden. In de categorie “verrassingen van het jaar” is dit de absolute “verrassing van het jaar”. Straffe plaat, die ik bij deze mag aanbevelen aan elkeen, die de goeie, op folk gebaseerde, hedendaagse Americane een warm hart toedraagt.

Voor diegenen onder u met weinig tijd: begint u bij “Silver Days”. Dat bevat alles waar ik het hierboven over had. Voor de rock gaat u, zoals gezegd, naar Changing” en eens u die twee beluisterd hebt, wil u gegarandeerd de hele hap horens dan vindt u misschien, net als ik, dat “Heading North” een song voor de eeuwigheid is. Dit soort afsluiter zal u niet zo vaak van mij lezen, maar neemt u het van mij aan: dit is een vrijwel onmisbaar debuut!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video