BAZART - ECHO

Dit is een heikele onderneming: ik krijg de eer en het genoegen de debuut-CD te bespreken van een band, die in nauwelijks twee jaar tijd noch min noch meer een fenomeen geworden is. De kans is dus niet gering dat het straks reacties regent van mensen die allang overstag gegaan zijn voor denuieuwe kleinkunst van Bazart. De cijfers geven hen alvast gelijk: wie Pukkelpop doet en de Lotto Arena in minder dan een uur tijd uitverkoopt, wie de AB net zo goed doet daveren als Het Depot, die kan alleen maar goed bezig zijn, toch?

Ik geef toe: “Chaos” en “Goud” hebben bij mij zowat hetzelfde teweeggebracht als destijds “kVraagetaan” van Fixkes of “Sadness” van Stash: hoe goed ik die singles in het begin ook vond, ik was ze op den duur zo kotsbeu gehoord, dat ik het nadien bijna altijd moeilijk had om nieuwe songs van die bands nog een beetje objectief en onbevangen te kunnen beluisteren.

Maar…laten we het toch maar proberen. Dat ging als volgt: de voorbije week zette ik elke dag minstens één keer “Echo” op. In het begin zonder enige verwachten, maar gaandeweg raakte ik meer een meer geïntrigeerd door de teksten, de zang, de melodieën en vooral de geniale formule, die achter dit Gents/Antwerpse verschijnsel blijkt te zitten.

Nochtans maken Matthieu Terry en zijn kompanen het mij niet makkelijk: de plaat zit weliswaar in een heel fraaie hoes en de grote foto, die de ommekant van het tekstboekje siert, is zondermeer schitterend, maar voor mensen van mijn leeftijd is de combinatie van een grijze achtergrond met het piepkleine lettertype, waarin de teksten afgedrukt zijn een ware marteling, als hielpen de juiste belichting en een forse loep mij toch om zelfs de dt-fout in “Echo” te ontwaren. Ik beschouw dat als een vijandig statement: Bazart is er voor jonge mensen, die niet alleen nog erg goeie ogen hebben, maar die ook aanhanger zijn van de kernfrase van “Goud”: “liever snel naar de hel, dan traag naar de hemel”, een motto, een adagium, dat de jonge stadsprofessionals tot het hunne maken en dat tekenend is voor de route, die velen van hen bereizen. De vaart is belangrijker dan de bestemming, zo lijkt het wel. Vrij vertaald: het heden is belangrijker dan de toekomst of nog: ik wil het allemaal, ik wil het hier en ik wil het nu.

Maar tegelijk is daar de twijfel, zijn er de burn-outs en de depressies en het schrikbarend hoge zelfmoordcijfer van die generatie. En precies die tweedeling weet Bazart feilloos te bevatten en te vertolken. “Dat alle nummers slechts één woord als titel hebben, wijst daarop, maar net zo goed de teksten zelf: in “Echo” gaat het om een ridder zonder hoofd, die in de ik-persoon ronddwaalt, in “Tunnels” wordt de (uit)zichtloosheid fraai verwoord en in “”Lux” gaat het al net zo goed over het onvermogen om je in een ander te verliezen, zonder jezelf te verliezen. De existentiële twijfel van een hele generatie wordt samengebald in de tien songs van “Echo”, die de vaak werkwoordloze zinnen, de bijna impressionistische manier waarop de snelheid van het leven in klankenassociaties wordt omgezet.

Van Ostayen zou bepaald trots geweest zijn op sommige van de teksten van Bazart en dat bedoel ik geenszins ironisch. Kijk, al bij al is het simpel: Bazart vertaalt wat er leeft bij een hele generatie mensen, die zich, zeer duidelijk aangesproken weten door de sfeer die de band creëert. Dat de teksten vaak onsamenhangend overkomen, past alleen maar in het plaatje. Dankzij een plaat als deze, voel ik me blij dat ik geen 25 of 30 meer ben en verder vind ik “Voodoo” met voorsprong de beste track van een plaat, waarvoor ik gaandeweg respect ben gaan opbrengen, omdat ze de perfecte soundtrack is bij het leven van alledag van velen. Ik wens deze generatie veel succes, want ze zal het nog nodig hebben.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Distr.: PIAS

video