KARIM BAGGILI - APOLLO YOU SIXTEEN

Ik weet eigenlijk niet goed of Karim Baggili nog veel voorstelling behoeft. Bij mij alvast niet, aangezien ik, naar ik vermoed, elke noot van hem in huis heb en hem al een handvol keren live aan het werk zag. Net zo goed vermoed ik dat niet iedereen op dezelfde manier bezig is met de hedendaagse scene uit ons zuidelijk landsdeel en dus doe ik het toch maar: Karim Baggili is een Belgische gitarist en Oudspeler, met Jordaans-Joegoslavische roots. Hij wordt dit jaar veertig en is binnenkort een kwarteeuw met muziek bezig: eerst, zoals het hoort, via de elektrische gitaar, later kwam de akoestische en nog later, tijdens een reis naar Jordanië, de Oud.

Karim leerde zichzelf al die snaren aan en mag vandaag beschouwd worden als een van de beste gitaristen, die we hier rondlopen hebben. De vorige vier platen van de man kwamen uit bij het onvolprezen Home Records, terwijl voor deze vijfde een nieuw label gekozen werd: “Apollo You Sixteen” is de allereerste uitgave op het “Take The Bus”-label en ik hoop maar dat één en ander niet tot een vorm van onenigheid tussen artiest en moederlabel terug te voeren is. In de kleine lettertjes lees ik nog een “dankjewel” voor Corentin Aussems, maar ik moet toch eens uitzoeken hoe dat allemaal precies loopt. De vier CD’s opHomerecords brachten Karim flink wat bekendheid en behoorlijk wat livewerk in binnen- en buitenland en we kunnen vandaag rustig stellen dat hij een gevestigde waarde is in ons muzieklandschap.

Zijn nieuwe CD is alweer een stap in een lichtjes andere richting: hoewel melodie en harmonie mee de dienst blijven uitmaken, waagt Baggili zich nu duidelijk aan het meer experimentele en technisch zeer vernuftig opgebouwde werk. Dat laat horen wat voor een uitzonderlijk goeie muzikant hij wel is, maar tegelijk vestigt het de aandacht op de rol van Baggili-de-componist, die heel moeilijke dingen schrijft. De ritmepatronen zijn bij momenten nauwelijks te volgen, de rechterhand van Baggili-de-gitarist haalt heksentoeren uit, waarbij vergeleken Rodrigo & Gabriela middelbare scholieren lijken.

En toch staat die virtuositeit en die complexiteit nergens in de weg van de muzikaliteit. Met Vivian Ladrière op drums, Youri Nanaï op bas, Mohamed Al Mokhlis op Arabische viool, Silvano Macaluso op toetsen en de geweldige Karoline de la Serna als zangeres, werkt Baggili door een dozijn zelfgeschreven stukken die bij momenten nogal bizarre titels meekregen. Enfin, voor mij zeggen zaken als “Exitimuse” en “Bella Fi’s Love” niet meteen duidelijk waar ze op slaan, maar eigenlijk doet dat er allemaal niet zoveel toe: Baggili is in topvorm, zijn band ondersteunt hem erg degelijk, als Karoline zingt, ziet de wereld er plots veel mooier uit en, wat nog het allermooiste is: de plaat mag dan complex zijn, ze is tegelijk ook heel gevarieerd, evenwichtig en theatraal en filmisch: de verbeelding van de luisteraar mag ook haar werk doen, maar het is wel Karim die de sleutel aan het slot houdt en die zelf de spanningsboog in handen houdt.

Fijn is dat, zo’n plaat waar je haast vanzelf op gaat reageren, zeker als je merkt dat de maker ervan op voorhand die reacties probeerde in te schatten en erop anticipeert. Beetje interactief dus…en mens zou voor minder uit de bol gaan. Ik vat samen: de nieuwe Karim Baggili is nog maar eens “spot on”! Men zegge het voort!

(Dani Heyvaert)

CD VOORSTELLING: vrijdag 09 december 2016
DE CENTRALE - GENT
Deuren: 19u30 - Aanvang concert: 20u00

info & tickets

 


Artiest info
Website  
 

video