MORSE - MORSE

Er zijn nogal wat dingen die ik niet begrijp en eentje ervan is de nogal indrukwekkende stilte die in medialand valt omtrent de release van de debuutplaat van Morse. Morse, dat is de verzamelnaam voor twee mensen van The Ditch, zanger Antony Van der Wee en zanger-pianist Kristof Van den Bergh, ex-Milow/Novastar/Monzabassist Bart Delacour en gitarist Raymond Geerts van Hooverphonic.

Dat soort verzameling zou, in een normale wereld, alle oren ultra-gespitst moeten houden, want je kunt, op Vlaamse schaal, rustig van een supergroep spreken. Nu, dàt op zich is natuurlijk geen garantie: ook de songs moeten er zijn, maar neemt u rustig van mij aan dat ook die geen probleem stellen. Negen stuks staan er op deze CD: de melodieën liggen vlot in het oor, de muzikanten zijn meer dan degelijk, de zang is prima en toch merk ik dat er weinig weerklank is voor de plaat. Ik vind dat raar. Neem nu de opener, “Mayday”: Van den Bergh zingt overtuigend, de melodie grijpt ke onmiddellijk vast en de gitaarsolo zit er “knal op”. In de meeste gevallen zou je dan van een hit spreken, maar ik merk er zo weinig van.

Een ballade als “Battle Song”, daar moet je van houden, maar in haar genre valt deze allesbehalve uit de toon. “Here I Go” is ronduit straf en heeft alles om het tot radiohit te schoppen, maar dé track is ongetwijfeld “Astronaut”, dat lui en lijzig begint, maar gaandeweg zijn duivels ontbindt en, zoals Stijn Meuris terecht opmerkt in het begeleidende blaadje “Radio 1 in high rotation”. Het kan aan mij liggen, maar ik merk er danig weinig van.

Nochtans is ook “Chemistry” een oerdegelijke popsong, werkt “Said and Done” behoorlijk verslavend, vanwege die geweldige gitaarklank en is “Rise” de stevige doch melodieuze uitschieter van de plaat, die afgesloten wordt met twee heel knappe songs: “Holding Back Time”, zo eentje dat direct vertrouwd in de oren klinkt, en “Stay”, waarin Van den Bergh voluit mag etaleren wat voor een sterke zanger hij is. Er zijn nogal wat dingen, die ik niet begrijp. Bijvoorbeeld hoe het komt dat we niet de klok rond bestookt worden met deze of gene track uit deze prima debuutplaat. Ook aan de teksten kan het niet liggen, want die werden mee geschreven en/of gefinetuned door Ray Cokes en die mens weet toch wel hoe je de dingen zegt in ’t Engels, niet?

Bizar allemaal. Of ’t moet zijn dat we hier collectief het slachtoffer zijn van een niet al te best geslaagde grap, war de schrijvelaars van de “grote bladen” zich niet aan durven verbranden. ’t Zal mij worst wezen: Morse maakt absoluut niet het soort muziek, waar ik doorgaans mijn dagen mee vul, maar ik heb deze CD minstens vijftien keer gehoord voor ik er iets over schrijf en ik durf gerust te zeggen dat ze mij niet één keer verveeld heeft, integendeel: ik heb gaandeweg een aantal heel fraaie nummers ontdekt op een plaat die ik niet minder dan “geslaagd” kan noemen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video