PHIL BEE’S FREEDOM - MEMPHIS MOON

“Memphis Moon” van Phil Bee’s Freedom is een ronduit schitterende plaat! Misschien een wat rare intro van een recensie maar we hopen daarmee onmiddellijk uw aandacht vast te hebben. Het is inmiddels genoegzaam gekend, mogen wij hopen, dat Phil Bee (Philippe Bastiaens) de voormalige frontman was van The Buzztones en King Mo . De man is een formidabele zanger die over een expressieve soulvolle stem beschikt. Rond hem werd er verdomd schoon volk verzameld met toetsenist Pascal Lanslots, de gitaristen John F. Klaver en Berland Rours, drummer Arie Verhaar en bassisten Carlo van Belleghem en Wil Hermens, terwijl Nicole Verouden en Maartje Keijzer de prachtige backinvocals verzorgen.

“Memphis Moon” is al het tweede album op twee jaar tijd van deze band. De reputatie op korte tijd verworven door achtereenvolgens winnaar te worden van de Dutch Blues Challenge in 2015, de tweede plaats te halen op de European Blues Challenge dit jaar en een fraaie halve finale op de International Blues Challenge in Memphis (sic), ook al dit jaar, dat moet toch voor druk gezorgd hebben bij de opnames, mijmeren wij. En toch daar is niets van te merken op deze, nogmaals, schitterende release.

Het openingsnummer, tevens titeltrack, is de eerste van negen eigen songs op deze twaalf tracks tellende plaat. Het gaat meteen over de opgedane ervaringen tijdens het verblijf in die stad. Het resultaat is een soulvolle, funky bluessong met stuwend, licht jazzy gekruid, toetsenwerk. “Down Don’t Bother Me” van The Dereck Trucks Band krijgt hier een briljante versie toebedeeld die we, eerlijk, nog hoger inschatten dan het originele, niet in het minst omdat het u spontaan aan Joe Cocker zal herinneren. Het sexy achtergrondgezang en Phil’s fenomenale stem, die schreeuw naar het einde toe, zullen hier voor zorgen maar heb ook oor voor het schitterende slidespel van John F. Klaver! Fenomenaal deze song.

Het is niet zo verwonderlijk dat vlak hierna “Sunday Morning” werd gepland. Het soulvolle liefdeslied zal ongetwijfeld menig luisteraar een kippenvelmoment bezorgen als dat al niet gebeurd zou zijn met de voorganger. Het gestaag opgebouwde “Too Much Ain’t Enough” is een heerlijke soul zonder meer met een indrukwekkend uithalende Phil maar evenzeer imponerend snarenwerk. Het funky, jazzy getinte “Down The Line” is vooral spectaculair te noemen door de kwaliteit van de diverse muzikanten, de interactie tussen de geweldige Hammond en snaren bijvoorbeeld, eerder dan de song an sich. Hetzelfde kan misschien gesteld worden bij het jazzy “I Gotta Fly” waar Pascal Lanslots echt wel virtuoos uithaalt.

Het formidabele “One Last Kiss” , een eerbetoon aan Phil’s moeder, is een emotievolle slower die onwaarschijnlijk knap wordt gezongen. John F. Klaver’s gepaste slide, de subtiele en oh zo treffende achtergrondzang, de meesterlijke, gevoelige gitaarsolo , de toetsen die aanzwellen…..groots is dit! Dit magistrale nummer krijgt nog een akoestische versie , enkel met gitaar en accordeon in begeleiding, die de plaat waardig mag afsluiten. De prima soulblues die “Ain’t That Loving You Baby” toch wel is , gekend van Bobby Bland, mag nogmaals bewijzen wat een outstanding zanger Phil Bee wel is maar ook hier weten alweer het orgel en de gitaar evenzeer te imponeren.

Nog meer onder de indruk zijn we van de versie van Eric Clapton’s “Got To Get Better In A Little While. De song dateert uit diens Derek & The Dominos periode. De vervormde gitaaraanslagen en de stevige bassgrooves maken met de psychedelische orgelritmes er ook hier weer een zoveelste moment van puur genieten van. In dit genre is er moeilijk beter te vinden dan deze Phil Bee’s Freedom en deze “Memphis Moon” is daar het meest duidelijke bewijs van!

Luc Meert

 


Artiest info
Website  
 

Label: Continental Record Services
info: Broere Promotion

video