JAZZBANDITT & EVA SCHOLTEN - OXYMORONS & CONTRANYMPHS

Het is al langer geweten: grote geesten komen elkaar altijd wel ergens tegen en dat geldt in deze geglobaliseerde tijden zeker voor muzikanten. Waarom deze inleidende frase? Gewoon, omdat de Nederlandse zangeres Eva Scholten -u kent haar misschien van “Eva sur Seine”- en het Noorse swingtrio Jazzbanditt -van wie u misschien wel één of allebei hun vroegere cd’s in huis heeft- ontmoetten elkaar op een Frans festival dat aan Django gewijd is, ze praatten en zongen en speelden wat en de spreekwoordelijke klik bleek wederkerig te zijn. Daaruit volgde een uitnodiging voor Eva naar het Django-festival in Oslo in 2015 en daar werd dan weer de kiem gelegd van dit fijne debuutplaatje, waarop 3 + 1 tot méér dan 4 bij elkaar opgeteld worden.

Het Noorse trio bestaat uit twee akoestische gitaren (Knut Breistein en Staan Vagen Nielsen) en een staande bas (Egil Stemkens) en speelde zich in swingmiddens de voorbije vijf jaar een aardige reputatie bijeen. Voor de jonge Eva - zeer degelijk geschoold aan het Amsterdamse Conservatorium - moet het eigenlijk allemaal nog beginnen, al zong ze al in verscheidene projecten en bands met meer dan een klein beetje succes.

Deze plaat - de titel is een beetje omineus, vind ik- brengt twee aspecten bijeen van wat tegenwoordig dus als één kwartet door het leven gaat: één stem, drie akoestische instrumenten en eigenlijk kan je de plaat zien als een ouderwetse elpee, waar op de ene kant de “Oxymorons” staan -een Oxymoron is een soort van paradox, die, bij nader inzien, overeind blijft- en op de tweede kant de “Contranymphs”, wat dan weer een verbastering is van het wat moeilijke “controniem”, een term die staat voor “woorden met twee ogenschijnlijk tegengestelde betekenissen.

Soit, deel één van de plaat bevat zes covers, gaande van Sarah Vaughan’s “When We’re Alone” over “Nice Work If You Can Get It” van de Gershwins en het geweldige “Troublant Bolero” van Django zelf, terwijl deel twee bestaat uit vier eigen composities van het kwartet, waarin de leden om beurten de kans krijgen om te schitteren. Eva’s scatzang doet meer dan eens aan Ella Fitzgerald denken en de beide gitaristen tonen, netjes van elkaar gescheiden, dat ze meer dan gewon overweg kunnen met hun zes snaren en dat ze de subgenres uit hun vakgebied grondig onder de knie hebben.

Sommigen zullen allicht vinden dat de plaat té nadrukkelijk tweeledig is en dat zulks de continuïteit in de weg staat. Ik vind dat helemaal niet: elke munt heeft twee kanten en dat die van elkaar verschillen, doet toch niks af van de intrinsieke waarde ervan? Om maar te zeggen: ik vind dat je beide kanten bij elkaar moet optellen en ze niet van elkaar moet aftrekken. In mijn bewerking levert dat een heel fijne plaat op, die mij geschikt lijkt voor veel omstandigheden en voor veel seizoenen. Ik mag hopen dat het viertal binnenkort eens de grens tussen Nederland en België oversteekt…

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 


Distr.: PIAS Belgium