QUILES & CLOUD - SHAKE ME NOW

Hoewel ze hier nog niet erg bekend zijn, begint de carrière van Maria Quiles en Rory Cloud in de States wel degelijk een hoge vlucht te nemen. Het stel leerde elkaar kennen in 2011, toen ze allebei een beetje op zoek waren naar een nieuwe richting om hun leven ergens naartoe te leiden.Vandaag zijn ze aan hun derde plaat toe en hebben ze een heel eigen geluid ontwikkeld binnen de akoestische scene. Twee gitaren, twee stemmen en een stel liedjes, eigen of geleend, leveren een nieuw hoofdstuk in de zoektocht naar de song en de uitgepuurde essentie ervan. Met hun vaste bassist Oscar Westesson als steunpilaar, werken ze zich op deze nieuwe CD door een dozijn songs, waarvan een aantal echte standards geworden zijn, wat dus een zeker gevaar inhoudt. Het is bij voorbeeld niet makkelijk vandaag nog een versie te bedenken van “Deep Ellum Blues”, zonder dat de luisteraar gaat mijmeren over de versies van Les Paul, The Grateful Dead of Levon Helm. Nochtans: Quiles & Cloud komen er vrolijk mee weg, doordat ze de song hun “huisbereiding” laten ondergaan. Die bestaat erin, dat de twee akoestische gitaren de basis vormen waarop hun beider stemmen met elkaar in duet en duel kunnen gaan, slechts bijgesprongen -in dit geval- door een gestreken baslijn die later in geplukt basspel overgaat. Bij zo’n klankkleur, ga ja onwillekeurig denken aan Gillian Welch en David Rawlings en dat is nu precies de ene kant van het speelveld waar Quiles & Cloud zich bevinden. De andere kant wordt afgedekt door Alison Krauss, van wie de stem redelijk aan die van Maria verwant is in de zachtere nummers.

Twee andere covers die in het oog springen, zijn Dylan’s “You Ain’t Going Nowhere”, waarvan we allemaal de versie van The Byrds als de definitieve in onze waardenschaal hebben zitten en de dolktraditional “Worried Man Blues”, dat op het repertoire van zowat iedereen heeft gestaan, van Pete Seeger tot Woody Guthrie, van Van Morrison tot Ramblin’ Jack Elliott en ook deze twee nummers komen mooi uit de verf bij Quiles & Cloud. De Dylansong wordt heel traag gespeeld en krijgt, naast een mooi gedragen zangpartij van Rory, een heel knappe instrumentale behandeling en de “Worried Man” wordt in een puur jaren ’50 folkjasje gestoken.Waarom ik de covers eruit haal? Gewoon, omdat u, net als ik, die songs kent en dus kan vergelijken. Dat het zelfgeschreven materiaal niet moet onderdoen voor de covers die al decennia lang hun deugdelijkheid bewezen hebben, geeft aan dat we, met Quiles & Cloud een nieuw duo hebben om naar uit te kijken. Dat wordt des te meer bewezen in het afsluitende “Black Sky Lightning”, dat een “One Mic-version” meekrijgt, zodat je een idee krijgt van de puurheid en de intensiteit waarmee het duo-van-drie om een microfoon kan staan. Je moet heel even in de klankkleur van de plaat inkomen, maar zodra je “mee” bent, kun je deze plaat keer op keer opnieuw met veel plezier beluisteren. Een ontdekking, dus!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Compass Records

video