DARDEN SMITH - EVERYTHING

Dat Darden Smith tot de derde generatie van grote Texaanse songwriters behoort, mag, met een oeuvre van 15 platen op de teller, geen geheim meer heten. In de loop van de kleine drie decennia dat de man als liedjesschrijver actief is, leverde hij meer dan één bescheiden meesterwerk af en toch is zijn naam niet geweldig bekend. Ik denk dat dat veel te maken heeft met de radioformats van vandaag, waar nauwelijks nog plaats is voor echte songschrijvers -wie hoort hier ooit nog Steve Earle of Slaid Cleaves of Bruce Robison op de radio?- én met het feit dat de Texaanse scene op zich groot genoeg is om ervan te kunnen leven. Texanen hoeven niet geweldig veel moeite te doen om rond te komen en het allerliefste blijven zij dan ook in hun vertrouwde biotoop. Dat is jammer voor ons, Europeanen, want veel van die mensen krijgen we hier dan ook nooit te zien. Al is Nederland een gelukkige uitzondering op deze spijtige regel.

Voor zijn nieuwe plaat ging Smith grasduinen in de songs die hij in de voorbije jaren geschreven heeft, al dan niet in samenwerking met anderen. Daarnaast is hij de voorbije jaren ook de drijvende kracht geworden achter”SongwritingWith:Soldiers”, een non-profit organisatie, die de kunst van het songschrijven wil koppelen aan de verhalen, die (ex)-soldaten van het Amerikaanse leger meebrengen van hun dienst die zich vaak in oorlogstijd heeft afgespeeld.

Dat wijst op het bereiken van een bepaalde leeftijd en, daaruit volgend, een soort voortschrijdend inzicht: als je de vijftig al even gepasseerd bent, begin je als vanzelf op een lichtjes andere manier te kijken en luisteren naar wat de wereld en het leven te bieden hebben. Bij Smith ging het niet anders: in een wereld, waarin, via allerhande sociale media, het liefste zo luid mogelijk getoeterd wordt, en waar inhoud helemaal ondergeschikt gemaakt wordt aan snelheid, vorm en vooral de grootte van de lettertekens die je gebruikt om je boodschap op de wereld af te vuren, voelde hij de behoefte aan om, meer dan ooit de nadruk te leggen op ’s mensen behoefte aan vriendelijkheid, empathie, meeleven met wie ons vreemd zijn en datgene wat letterlijk boven alles uitstijgt: liefde.

In die optiek selecteerde hij een dozijn songs, sommige van eigen hand, andere samengeschreven met mensen als Matraca Berg (“Firefly”), Radney Foster (“Soul Searching” en “Forever”), Jay Clementi (“Against The Grazin”), James House (“Me Too”) en Bruce Robison (“Carousel”, waarop ook diens eega Kelly Willis een lijntje komt meezingen) en dat resulteert in een wat bijzondere plaat, die helaas niet de hele tijd even boeiend is.

Over sommige songs kan ik alleen maar zeggen dat ze als poëzie moeiteloos overeind blijven, terwijl de muzikale inkleuring een paar keer op het meligheidsrandje balanceert. Dat zijn tekenen van “ouder worden”, die ik niet graag zie voorkomen bij iemand als Smith,die nochtans tot mijn absolute favorieten blijft behoren, als het op songschrijven aankomt. Op deze plaat had het echter bij momenten echt wat dynamischer gemogen. Ik vind het vreemd dat een band, boordevol topmuzikanten als Roscoe Beck, J.J. Johnson, David Mansfield, Charlie Sexton en Michael Ramos hem er niet op gewezen heeft dat hij een plaat aan het maken was, die té monochroom uitvalt en die op die manier een ultra belangwekkende boodschap een beetje laat verdrinken in al te relaxte uitvoeringen. Jammer, want Smith kan echt wel schrijven….

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Compass Records

video