HANNA PAULSBERG CONCEPT - EASTERN SMILES

Er zijn mensen die de hedendaagse jazz duizend keer beter kennen dan ik, en die toch niet te beroerd zijn om mij af en toe iets in het oor te fluisteren en zo komt het dat de naam van Hanna Paulsberg niet nieuw was, toen ik deze, haar derde, CD in mijn reviewpakketje vond. Nee, het was naar aanleiding van haar debuutplaat “Waltz for Lilli” uit 2012 dat een genereuze collega die naam liet vallen met de nogal dwingende aanbeveling daar toch maar eens naar te gaan luisteren.

Dat deed ik dus en ik kwam toen behoorlijk onder de indruk van het saxspel van deze jonge Noorse, maar u wet het het dan vaak gaat: er is zoveel muziek te beluisteren en dingen verdwijnen naar de achtergrond. Tot nu dus, wanneer Hanna en haar kompanen Oscar Grönberg (piano),Trygve Waldemar Fiske (bas) en Hans Hulbækmo (drums) opnieuw in onze CD-speler belanden, deze keer met hun nieuwe eitje.

Intussen heeft de tijd duidelijk niet stilgestaan voor het kwartet, dat er destijds kwam in de aanloop van Hanna’s eindexamen aan het conservatorium van Trondheim. Zo leerden wij Hulbækmo kennen als drummer bij het geweldige Moskus en viel ook de titelloze plaat van Waldemar 4, het kwartet van Fiske ooit op onze deurmat, zodat alvast ondergetekende niet helemaal onbeslagen op het ijs kwam bij het beluisteren van deze nieuwe HPC-CD.

De openende titeltrack legt de lat al meteen erg hoog: Hanna speelt prachtige, lieve lijntjes en Hans’ ritmes hollen daar omheen en doorheen, terwijl de piano telkens weer nieuwe paden inslaat, waarna alles weer fijntjes aan elkaar gelijmd word door de andere drie….straffe binnenkomer is dit, waarin de Rollins-achtige manier van spelen van Hanna in het oor springt. Met “Hemulen Pa Byn” wordt het spectrum nog wat verbreed: een bezwerend tweetonige pianoriedel vormt de basis voor een nummer dat bijzonder aanstekelijk uit de boxen schalt. Bij momenten op het randje van het experiment en het abstracte, maar met een groove die je niet koud kan laten. Stan Getz is nooit veraf op deze plaat, wat nog het duidelijkste blijkt uit “Ayumi”, voor mij het hoogtepunt van de plaat, vanwege de manier waarop werkelijk alles hier in de plooi valt: ogenschijnlijk onverzoenbare piano- en drumpartijen worden in elkaar gevlochten op een bijzonder organische wijze. Deze track is voor mij het bewijs dat dit kwartet voor alles een groep is en veel meer dan alleen maar de begeleidingsband van de saxofoniste die het haar naam geeft. Werkelijk alles klopt aan deze track, waarmee ik niet gezegd heb dat de andere minder zijn, integendeel: deze “Eastern Smiles” is één van de interessantste postnop-platen die ik in tijden voorgeschoteld kreeg en ik mag aanraden bij wijze van kennismaking eens goed te luisteren naar het al even heerlijke “Hotel Papa Charlie”, waarin zowel Fiske als Grönberg uitdrukkelijk in het zonnetje mogen staan.

En als we dan toch over de zon bezig zijn: afsluiter “Catalan Boy” is een verdoken calypso, die het sprankelende karakter van Hulbækmo’s drumspel op de voorgrond zet. Wie bij dit soort ultra-dansbare jazz kan blijven stilstaan of -zitten, die moet vast de kogellagers van z’n rolstoel laten nakijken. Ik ben niet meteen diegene die aan anderen gaat zeggen wat ze wel of niet moeten beluisteren, maar voor één keer maak ik graag een uitzondering. Deze “Eastern Smiles” is namelijk een topplaat!

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

Distr.: PIAS Belgium

video