ALBIN DE LE SIMONE - L’UN DE NOUS

Onze hoofdredacteur weet blijkbaar dat ik een beetje een voorliefde heb voor al wat Frans is. Ik vind dat niet erg: als daardoor cd’s als die van -M- mijn richting uitkomen, of nu, de nieuwe van Albin de la Simone, dan ben ik daar zelfs uitgesproken blij mee.

Albin de la Simone…ik vrees dat de naam aan de noordelijke kant van onze Belgische taalgrens niet meteen veel belletjes doet rinkelen en nochtans is deze jonge Noord-Fransman, die overigens in Doornik studeerde één van de grote namen in de generatie muzikanten / zangers / producers die tegenwoordig in Frankrijk en de rest van de francofone wereld heel hoge ogen gooien. Dat brengt ondermeer met zich mee dat Albin een veelgevraagde sessie- en jodiummuzikant is. De pianist toerde ondermeer met Vanessa Paradis en Salif Keita, Iggy Pop(!),Keren Ann, Angélique Kidjo, Alain Souchon en Jean-Louis Aubert en in de studio leverde hij bijdragen aan meer dan honderd platen van mensen als Dick Annegarn tot Mathieu Boogaerts, van Vanessa Paradis tot Maxime Leforestier, van Vincent Delerm tot Salvatore Adamo en van Raphael tot Susheela Raman. Om maar te zeggen: deze man betékent iets -hij werd niet voor niks twee jaar geridderd- en ik keek dan ook met heel veel verwachting uit naar deze nieuwe soloplaat, bij mijn weten de vijfde (zes, als je de heruitgave van “Bungalow” meerekent) en ik geef toe dat ik er een paar mis, maar toch: ik ken de muziek van Albin wel goed genoeg om te weten waarom ik naar een nieuwe plaat van hem uitkijk…

Dat heeft veel te maken met dekteksten van de la Simone: die zijn heel poëtisch, zij het dat sommige beelden een beetje absurd overkomen, maar wie de taal van Molière liefheeft, die vindt bij Albin zijn gading. Tel daarbij op dat de man het vermogen heeft om heel mooie melodieën in elkaar te knutselen en dat hij muziektechnisch zodanig goed opgeleid is, dat hielp beetje arrangement zelf kan uitschrijven. Voor deze plaat gebruikte hij een weinig courante aanpak: de stem staat centraal -het lijkt inderdaad alsof hij naast jou staat te zingen- en de muziek werd er omheen opgebouwd en uitgewerkt. Gewoonlijk gaat het andersom en moet de stem, zo goed en zo kwaad als het gaat, in de voorhanden zijnde muziek worden ingepast. De liedjes, tja, die gaan, zoals het hoort, over de liefde in al haar vormen: op komst of net weer vertrokken, in volle bloei of aan het afsterven…enfin, Het Leven Zoals Het Is.

Verfraaid met exotisch klinkende instrumenten als zingende zaag -die is van Mara Carlyle, een vriendin van Emiliana Torrini, die zelf ook een beetje stem aanleverde in “Pourquoi on pleure”, pingpongballetjes op oude kookpannen, maar net zo goed een “gewoon” drumstel, beroerd door Raphaël Chassin of een strijkkwartet. Vanessa Paradis doet een heel klein beetje mee op de slotsong “Ado” en, hoewel haar inbreng niet echt essentieel is, is haar aanwezigheid op de plaat één van de bestanddelen die deze plaat tot een “vrouwenplaat” maakt: de Vrouw staat er centraal, niet alleen als tegenspeelster in de meeste liederen die, zoals gezegd, over De Liefde gaan, maar vrouwen bespelen ook een heleboel van de instrumenten en -ik begeef me hiermee op glad ijs, dat besef ik, dat kun je eraan horen. Dit is een heel vrouwelijke plaat: zacht waar het kan, bitter als het moet, uitbundig wanneer dat zo hoort, en immer doordacht.

Begint u alvast bij “Une Femme” of -volgens mij het allermooiste nummer van de plaat “Embrasse Ma Femme” en ik weet zeker dat u tegen het einde van “Ma Barba Pousse” compleet verkocht bent. Volgende maand is Albin in het land voor een paar concerten…ik ga kijken, zeker weten!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: LABELS B BANG / TOT OU TARD
Distr.: PIAS

video