WAAR IS KEN ? - RAFELRAND

Ik vind het best wel moeilijk om te schrijven over deze band en zijn nieuwe plaat. Niet omdat ik de band en de plaat niet goed zou vinden, au contraire, maar gewoon omdat ze de jongste tijd niet weg te branden zijn uit de zogeheten “serieuze” media en ik daar dus onmogelijk mee kan concurreren. Ik denk niet dat ik WIK nog moet situeren, want, tenzij u de voorbije drie of vier jaar in één of andere woestijn zou verbleven hebben, bent u vast in contact gekomen met de fraaie elektropop van deze bende uit Izegem, die onvoorstelbaar gul zijn en de ene na de andere parel op de wereld loslaten. U herinnert zich vast “Grasgewijs”, “Wimperzoen” of “Badpak”. Of u zou zich die songs tenminste moéten herinneren, aangezien ze bij momenten zowat op elke radio te horen waren. Uit die fraaie singles volgde twee jaar geleden een heerlijke CD, “Dwaaltuin”, die tegelijk een boek bleek te zijn en die in de villa H. bijzonder -en dan bedoel ik echt “bijzonder”- vaak gedraaid werd en wordt.

En nu is er dus die tweede CD en jawel hoor: ’t is weer “prijs”: elf nieuwe nummers, waarvan inmiddels een paar alweer redelijk bekend zijn via de radio -“Wonderling” , “Chique” en “Hemelwater” kent u vast al- en de overige zonder twijfel zullen volgen. Ook deze plaat staat immers vol met wat intussen het vertrouwde WIK- recept blijkt te zijn: goeie melodieën met ronduit briljante teksten, knappe arrangementen…kortom: perfecte popsongs voor op zijn minst de nabije eeuwigheid. Wat WIK echt betekent voor de vaderlandse pop, lijkt mij momenteel nog niet te beschrijven: hun aanpak is dermate origineel -ik las ergens het adjectief “impressionistisch”-, dat het nog wel even zal duren voor ze navolging zullen krijgen en uiteindelijk als “uitvinders” van een nieuw genre bestempeld zullen worden. Tot het zover is, mogen we ons behelpen met beide platen en volop genieten van de taalvaardigheid van de band, die onze taal alvast een paar heerlijke nieuwe woorden heeft bijgebracht.

De man achter de teksten, Geerwin Vandekerckhove, bezit de gave om wat hij ziet ook in (nieuwe) woorden om te zetten en dat is een zeldzaam talent. Of bent u zelf ooit al op de proppen gekomen met dingen als “wimperzoen”, “sluimerdans” of “wonderling”? Nee toch? Geerwin dus wel en dat alleen al verdient een standbeeld(je), vooral omdat dat niet zomaar “vindseldingen” zijn, maar termen die uitdrukken wat ze zeggen. Op die manier schrijft hij echte schilderijtjes bij elkaar, die de luisteraar aan het fantaseren zetten over de stad, het leven erin en de rafelrand ervan. Nog een kwaliteit die ik niet genoeg kan onderstrepen is de lenigheid van die teksten: die passen perfect bij de stem van diegene die ze zingt. Meestal zijn dat Vandekerckhove zelf of Marlies Dorme, al lenen ook de al even geweldige Brihang en Skyblaster Buadee hun stemmen aan respectievelijk “Banksy” en “Atlas”.

Ik las in het promoblaadje dat bij de CD zat, dat “Sluimerdans” in de soundtrack van de Netflix-serie “Flaked” zit en dat dat mogelijk een deel van de toekomst van WIK zou kunnen gaan bepalen. Ik begrijp de keuze van de soundtracksamensteller van “Flaked” volkomen: de samenhang tussen de stem en de Morphine-sax van Toon Bosschaert is dermate overweldigend, dat het eigenlijk niet uitmaakt of de tekst in het Vlaams, Russisch of Hindi gezongen wordt. Dit is simpelweg een perfect, grensoverschrijdend popnummer en het is er maar ééntje van de “onoverwinnelijke elf”, die deze plaat rijk is. Organisatoren van “Zomerhit” en aanverwante, uitreikers van MIA’s allerhande…ze kunnen allemaal hun zoektocht staken voor hun editie 2017: Waar is Ken? wint dit jaar op La la Landse wijze alles. Zo simpel is het en zo hoort het ook. Had ik al vermeld dat “Rafelrand” een schitterende plaat is? Nu dan!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

video