BRENT MOYER - MUSIC TELLS THE TRUTH

Bij het Zwitserse Brambuslabel hebben ze een bijzonder soort oor voor degelijke countrymuziek en daar is Brent Moyer, die met deze “Music Tells The Truth” al aan zijn zevende release op dat label toe is.

Ik ben geneigd het “oor” waarover ik het hierboven had, als “goeie smaak” te omschrijven, in die zin, dat je ervan op aan kunt, dat alles wat van bij die mensen komt, slechts één notie voor ogen heeft: schoonheid. Of ze nu werk van Danny Santos uitbrengen, of van Richard Dobson of Hugh Moffatt, het gaat altijd weer o mensen die de gave hebben om, binnen de context van een liedje van hooguit vier minuten, een afgelijnd verhaal neer te zetten op een manier die voor elke muziekliefhebber te bevatten is.

Brent Moyer, ook wel eens “The Global Cowboy” genoemd, past perfect in dit rijtje: hij draait nu stilaan ruim dertig jaar mee in de countrywereld en hij wordt daar nogal algemeen erkend als eersteklas songschrijver, al scoorde hij nooit gigantisch grote hits. Ook op deze plaat slaagt hij er alweer in, soms met de hulp van bevriend volk als Anne McCue, Reckless Johnny Wales of John Hadley, een dozijn mooie, lekker ouderwetse maar superdegelijke songs op ons los te laten.

Opener en titelsong “Music Tells The Truth”, lijkt, wat dat alles betreft, een heus statement: Wales is aanwezig met z’n tweede stem en z’n mondharmonica, de song werd, net als “Boston to Austin” en het leuke Tex-Mex getinte “Kay, Que Pasa” meegeschreven door de grote Bob Saporiti, die, alleen al omdat hij destijds het idee had een compilatieplaat uit te brengen onder de titel “Creedence Country” een standbeeld verdient en hier dus mee verantwoordelijk is voor een kwart van de songs, die inderdaad uitblinken in waarachtigheid en geloofwaardigheid.

“We’re Walking Each Other Home” is wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat: een heel erg mooi duet met Cathryn Craig, die het nummer ook mee schreef en ronduit stralend gitaarwerk van Brian Willoughby. Misschien doe ik met bovenstaande bewering andere songs wel onrecht aan, want ook “Why Fight It” en “On Captiva”, twee songs waar Joe Collins de hand in had, stijgen moeiteloos boven het gemiddelde uit. Dat geldt bij uitbreiding voor de hele plaat, waar nauwelijks een wanklank op te horen is: dit is een heel mooie, oerdegelijke, heerlijk ouderwetse countryplaat van een man die -dat hoor je aan elke noot die hij zingt- gelooft in wat hij zingt.

Ik denk niet dat Brent met deze plaat veel nieuwe fans zal maken, maar wie al fan was, kan zich alweer in de handen wrijven: de nieuwe Brent is vintage Moyer en in dit geval is “vintage” echt wel “vintage” en de plaat kon geen waardige titel meegekregen hebben.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Brambus Records

video