UGO DE CLERCK - ROLLIN’ WITH THE BLUES

Om een album te bespreken van iemand die ooit het podium deelde met o.m. Alexis Korner, Sandy Denny en Tim Hardin, allen veel te vroeg heengegaan, vereist de overwinning van enige schroom. Als je de bio van globetrotter en multi-instrumentalist Ugo De Clerck erop naleest, dan loop je verloren in de vele zijwegen die de zanger ooit insloeg en avontuurlijk verkende. Het leidde hem tot in San Francisco en New Orleans en dichterbij tot in Londen en Oekraïne. Nog niet zo lang geleden bracht hij samen met het collectief ‘Blue Workshop’ een nieuwe plaat uit. Ditmaal neemt hij in ‘Rollin’ With the Blues’ het voortouw samen met een half dozijn andere muzikanten, die hem met drum, bas en orgel begeleiden. Ook saxofonist Johan Vandendriessche zorgt mede voor de opzwepende groove. Het album werd opgenomen in de Fandango studio van muzikant/producer Dirk Lekenne die zelf op de titeltrack even met slidegitaar meespeelt. Eigen bluessongs wisselt songwriter Ugo af met bewerkingen, die allen in een bluesy sfeertje baden.

Dat de allround muzikant met dit bluesy album een ‘brand new start’ wil maken, zoals hij in ‘rollin’ with the blues’ zingt, is twijfelachtig, want de songwriter en sociaal activist zal wel nooit loskomen van alle invloeden die hij in het verleden oppikte, zowel toevallig als vanuit een herkenningsreflex met de eigen soul. De veelzijdige zanger/gitarist, tevens harmonicaspeler, kent immers alle genres blues, hetzij funky en dansbaar, hetzij helend en troostend. Zelfs deze ‘die je weghoudt van eenzaamheid of die je niet kan uitleggen’, zoals hij in het groovy ‘Blues My Naughty Sweety Gave To Me’ zingt! De song begint traag om dan ritmisch te versnellen en uit te monden in gipsy jazz. Even verder in ‘Hip Shaking Man’ word je verleid om mee te stappen in het ritme van een trage boogie, of in het bonus nummer, ‘Boogie Man’, om mee te feesten als in een race tegen de tijd. Een opzwepende bluesharp vuurt aan. De slowblues ‘Yellow Moon - Give Me The Night’ met zwoele saxintro lijkt wel een reflectie over de menselijke existentie van de wieg tot het graf terwijl ‘Honky Tonking In New Orleans’ met aanstekelijke pianoboogie van eenzelfde levensvreugde getuigt als de stad die nooit slaapt.

De zanger is blijkbaar vertrouwd met zowat alle muziekjes, zodat je in dit album een mix vindt van swing, boogiewoogie en New Orleans jazz tot slowblues en gospel, zoals het spontane ‘Bluesman Get Ready’ met uitnodigende en sfeervolle resonator gitaar. Het haast sensuele ‘She’s Got That Something’ met prachtige gitaarsolo herinnert dan weer aan Dire Straits. Dit album lijkt tegelijk een ode aan de bluespioniers en hun nazaten van Blind Willie Johnson en Son House tot Dr. John en Stevie Ray Vaughan. Een backing zangduo voegt nog sfeer toe aan de uptempo songs, terwijl op enkele nummers de boogie-woogie piano de geest van Professor Longhair wakker maakt. Ook qua thema’s sluit Ugo aan bij de traditie wanneer hij over trouweloze vrouwen klaagt of over dakloze verschoppelingen zoals in ‘Homeless People Blues’. En wanneer bluesman Ugo zingt dat de dwazen hem meer geleerd hebben dan de wijzen dan mag je dit opvatten als een complement en een meerwaarde voor zijn muziek.

Marcie

 


Artiest info
   
 

video