RAMONA - RAMONA

Ik had een klein vermoeden kunnen hebben: als Starman een compleet onbekende band tekent, dan moet daar iets bijzonders aan zijn. Felix Huybrechts is namelijk gezegend met een feilloos werkend stel oren en hij herkent van ver een goeie song als hij er een hoort. Ik geef dit maar even mee, omdat ik mij realiseer dat ik toch altijd enigszins anders luister als ik iets van Starman toegestuurd krijg, al had ik dat in dit geval gewoon achterwege kunnen laten: nauwelijks 26 seconden ver in opener “On My Own” was ik al hopeloos verkocht, maar daarover later meer.

Ramona Verkerk, de dame die haar voornaam geeft aan deze band-met-enkel-vrouwen, is ons namelijk niet echt onbekend: ze is van opleiding actrice en we leerden haar jaren geleden al kennen op Theater aan Zee, waar ze met “Warmhouwe” niet alleen bij ons indruk maakte, maar ook de jury danig overtuigde en laureate van “Jong Theater” werd. Dit vertel ik er niet bij opdat u zou weten dat ik wel eens een theatervoorstelling bezoek, maar vooral omdat ik toen al viel voor wat ik vandaag zie en hoor terugkomen in de elf liedjes op deze debuutplaat.

Ramona, Nederlandse van nationaliteit, maar al jaren in Vlaanderen geworteld, verzamelde voor dit debuut een deel van de Vlaamse Vrouwelijke Fine Fleur -is dat eigenlijk geen tautologie?- uit de hedendaagse muziekwereld rond zich en hield er meteen ook een vaste band aan over. Hanne Torfs, bekend van School is Cool, zorgt voor toetsenwerk, gitaar en duimpiano, Juno Kerstens -met Mira-achtergrond- strijkt op viool en cello en Anke Verslype (van Roxy Horse) is drumster van dienst. Die drie zijn dus de vaste band en voor de plaat deelde Anke de drumpartijen met Naima Joris (van Isbells) en werd ook de geweldige Annelies Van Dinter van Echo Beatty mee in bad getrokken. Hoewel, ze sprong er graag zelf mee in om de nummers van Ramona mee vorm te geven en aan de arrangementen te sleutelen.

De elf songs van de plaat worden gedragen door super-de-luxe vaak vierstemmige vocalen, door oog voor detail, zowel in tekst als in muziek, door rake formulering -je bent Nederlandse of je bent het niet- en vooral door een ongemeen prachtige sfeerschepping. Elk van de nummers is een schilderijtje-op-muziek, zij het dat niet altijd pasteltinten gebruikt worden en dat je je zeker niet aan een “meisjes-rond-het-kampvuur”-sfeertje mag verwachten. Nee, dit zijn kleine liedjes van een vrouw die de dingen benoemt zoals ze zijn: als je je alleen voelt en niet weet hoe je de dingen moet aanpakken, dan mag je daar voor uitkomen. “On My Own" is er zo eentje en wie daar niet voor smelt, die is vast uit poolijs opgetrokken. De stem van Ramona doet ook fraaie dingen in Blackbird”, dat ook al enige wil tot weggaan in zich heeft en dus uiting geeft aan wat ontevredenheid met de bestaande situatie. “Guide” illustreert alweer de onzekerheid van de ik-persoon, maar vervalt niet in zwartheid omwille van de prachtige percussie én de samenzang van de vrouwen. “Fool” gaat dan weer over “jezelf niet durven te geven”. Of dat nu in de liefde is in het bijzonder of in Het Leven in het algemeen, er zijn mensen die alles en iedereen van zich wegduwen, uit schrik om later verlaten te worden. Met zijn vioollijn door de piano en de stemmen heen geweven, is dit een nummer dat ik met veel plezier aan iemand als Suzanne Vega zou durven voorleggen. Feist is ook een optie, al lijkt die mij meer in aanmerking te komen voor een cover van “Pirate”. Schitterende song, waarin de (valse) zelfverzekerdheid van de zangeressen op indrukwekkende wijze vormgegeven wordt.

Die lijn wordt zo’n beetje doorgetrokken in “Deer”, waarin de jager prooi wordt en Ramona een gevoel beschrijft dat we allemaal kennen: we willen niet alleen jagen, maar ook bejaagd worden, al zijn we best bang voor het moment waarop we niet meer weg kunnen rennen. Dat gevoel wordt hier enorm mooi opgewekt door een “surrender, surrender” die tot 19 keer herhaald wordt. Hoe mensen, onder het mom van elkaar graag zien, gewoon mekaar in beslag kunnen nemen, wordt, begeleid door een speelgoedpianoriedeltje, erg mooi uitgezongen in “Disease”, waarin niet op een verkeerde klemtoon minder of meer gekeken wordt, maar dat, vanwege het gebruik van ongebruikelijke, Afrikaans aandoende klanken en instrumenten, heel beklijvend blijkt te zijn.Ook “Demons” handelt over duiveltjes in een hoofd en over de moeder, die, met haar liedjes en haar stemgeluid, die duivels rustig kan houden. Heel even, bij de semi-psalm “Straight On”, dreigen duisternis en wanhoop de bovenhand te halen, maar dan is daar die stem van Ramona weer om ons bij de les te houden: we moeten verder, immer gerade aus!

Als ik dat allemaal nalees, gaan deze elf liedjes over de “condition humaine” en daar mag je ondergetekende altijd voor wakker maken. Sommigen zullen de plaat te braaf vinden, maar daar ben ik het alvast niet mee eens: ook in ingehouden liedjes kunnen weerhaakjes verwerkt zitten, ook al worden ze gezongen door een prachtige stem, die je huizenhoog kan meevoeren. Op deze plaat zitten de weerhaakjes vaak in de combinatie van alles wat een lied tot een lied maakt: ritme, stem, timbre, instrumentatie, melodie…ze vallen op deze prachtplaat allemaal netjes in elkaar als puzzelstukjes en het gehele tafereel kan je pas lezen nadat je elk stukje om- en omgedraaid hebt en het zelf zijn plaats weet te geven. Kijk, wie in 39 minuten een dergelijk totaal aan schoonheid bijeen kan scoren, die maakt, in mijn wereld toch, een intrede langs de hele grote poort. Afsluiter “Friends” is daar, geheel op de wijze van de al genoemde Suzanne Vega, het ultieme bewijs van. Dit is radiovoer voor elk der seizoenen en ik wens mezelf toe dat ik Ramona en haar band ergens op een festival aan het werk mag zien. Ook ik heb namelijk af en toe nood aan troost, aan warmte, aan zachtheid en aan schoonheid…

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
   
 

video