BELLEMONT - LIVE OR LAVISH, THE JET SESSIONS

Groot alarm! Starman Records gooit een heel bijzondere debuutplaat op de markt en nog wel die van Bellemont, een, naar hun eigen zeggen nieuwsamengesteld muzikaal gezin, bevolkt door mensen die in onze vaderlandse scene al wel wat kilometers afgemaald hebben bij bands als Red Zebra, Hetten Des, The Wolf Banes, Kloot Per W, Willy Willy…

Waarom “groot alarm”? Daar zijn een paar goeie redenen voor: Starman brengt nooit iets uit, dat niet aan een aantal minimumvereisten voldoet. Daarnaast is de CD speciaal, in die zin dat het meteen om een dubbelaar gaat, waarvan de ene schijf de “live”-versies bevat, zijnde ingespeeld door het vijftal, live in de legendarische Jet studios in Brussel en de tweede diezelfde nummers heeft, maar dan in de “lavish”-versie. Lavish betekent kwistig en dat is exact wat er met de songs gebeurde: ze werden van allerlei strijkers- en blazertoevoegingen voorzien en het is dan aan de luisteraar om uit te maken welke versie hij/zij verkiest.

Dat klinkt behoorlijk ambitieus, omdat het veronderstelt dat de songs de transformatie kunnen verdragen: het is immers niet vanzelfsprekend een nummer dat in een soulsfeer baadt, van strijkers te voorzien. Om maar iets te zeggen. Laat ik u maar meteen geruststellen: de test klinkt meer dan geslaagd en wat ik voor mezelf kan concluderen na beide CD’s ettelijke keren te hebben beluisterd is dat ik nu eens voor de ene en dan weer voor de alternatieve versie gewonnen ben. Veel hangt af van de omstandigheden waarin je naar de platen luistert. Waarmee ik bedoel dat ik geen van beide platen ooit voortijdig afgezet heb, maar dat dezelfde song mij de ene keer meer aansprak dan de andere, zonder dat dat aan de versies zelf ligt.

Die songs, dat zijn er tien in totaal en stuk voor stuk draaien ze rond de vijf minuten. Da’s best lang, maar ik had nooit het gevoel dat er best wel een minuut of wat vanaf had gemogen, nee, dit zijn stuk voor stuk sterke nummers, ingespeeld door muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Vanwege de verschillende achtergronden van de bandleden krijg je ook een groepsgeluid dat niet meteen voor één gat te vangen is: er zit blues in en roots en soul en psychedelica en nog wel wat. Zoiets noemen vakbroeders wel eens “eclectisch”, geloof ik, maar het is alvast duidelijk dat de inhoud van een song veel belangrijker bevonden werd dan de vorm waarin-ie gegoten werd.

Misschien hoorde u de single “Down To The Harbour” al wel op de radio. Dat zal dan de “Lavish”-versie geweest zijn. Die is typerend voor de hele aanpak van de plaat. Ik heb zelf een lichte voorkeur voor de “live”-versie, al is de singleversie manifest veel radiowaardiger en u moet beslist ook de videoclip eens bekijken die de onvolprezen Remo Perotti erbij maakte. Ik vond niet één zeperd op de hele plaat, en dus zijn dit stuk voor stuk sterke songs, die ook bijzonder veel baat hebben bij de bijzonder knappe stem van de Brusselse Amerikaanse Tracee Westmoreland, van wie ik denk dat ze zelfs de opdruk van een tube schoensmeer op verantwoorde wijze kan zingen.

Een paar weken deze dubbele debuutplaat in de auto beluisteren, hebben mij alvast erg verknocht gemaakt aan “Red Town”, “Déjà Vu” en “Tale of the Roses”, waarvan de Lavish- schijf trouwens een knappe alternatieve versie bevat. Misschien heb ik de voorbije jaren her en der wat gemist en had ik dit debuut kunnen of moeten zien aankomen. Dat deed ik dus niet en de heel aangename verrassing is er dus des te groter door. In klassieke bewoordingen spreken we dan van een “ontdekking”. Ik ben gelukkig u niet, maar als ik wel u was, dan zou ik maar dringend eens gaan luisteren !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

distr.: Suburban / Bertus

video