JUANA MOLINA - HALO

 

Natuurlijk weet ik niet of u vertrouwd bent met de naam van deze Argentijnse dame die ter wereld kwam als dochter van de grote tangozanger Horacio Molina. Naar ik kon uitvlooien, werd zij opgevoed met een breed spectrum van muziekjes van over heel de wereld en toen zij, in de tijd van de zoveelste staatsgreep in Argentinië, in 1976 met haar familie naar Parijs verhuisde, gingen de sluizen van de muzikale hemel pas helemaal voor haar open. Parijs was in die dagen, veel meer nog dan New York, dé stad waar alles en iedereen elkaar ontmoette en als je dus vijf van je adolescentenjaren daar doorbrengt, dan ben je intussen gevormd voor het leven.

Juana keerde in 1981 terug naar Buenos Aires en studeerde er architectuur, maar belandde vanaf 1988 in allerhande TV-shows en het was pas midden jaren ’90, na een kort verblijf in Los Angeles, dat Juana eigenlijk “echt” muzikante werd. Ze knutselde zelf “Segundo” in elkaar, een plaat die in 2000 uitgebracht werd en die toevallig in handen kwam van David Byrne, die ze gekocht had, omdat hij de hoes mooi vond.

Het ene bracht vervolgens het andere mee: Byrne bleek niet alleen de hoes mooi te vinden, maar hij hield ook van de muziek op de plaat. Vervolgens werd Molina zijn voorprogramma, succesjes in Europa en Japan volgden en vandaag, twintig jaar na haar debuut, brengt Juana dus haar zevende plaat uit. En die valt op: de hoes moet zo ongeveer de mooiste zijn, die ik in tijden onder ogen kreeg: zwarte achtergrond, met, centraal, eenschilderij/foto van een knook, waarin twee ogen gemonteerd zijn, zodat je de indruk krijgt dat dat stuk skelet je, heel indringend, bekijkt.

Dat blijkt een voorafname te zijn op wat je op de plaat hoort: een wat excentriek overkomende opeenvolging van klankentapijten, experimenteel, bijwijlen ambient, bijwijlen psychedelisch, maar altijd met een fond van folk. De zangpartijen van Juana zijn eerder klankenreeksen en het lijkt de hele plaat lang alsof de klank en de toon van wat gezegd wordt, belangrijker is dan wàt gezegd wordt.

Meer dan eens moet je aan Robert Wyatt denken: datzelfde gevoel voor melodie, ingebed in mysterie, wat een haast niet te omschrijven resultaat oplevert dat ik, uit eigen ervaring en meerdere beluisteringen, alleen maar als onweerstaanbaar aantrekkelijk kan omschrijven. Ik heb nauwelijks een idee waarover Juana het heeft, maar het ingenieuze gebruik van electronica en ritmepatronen, in combinatie met de engelachtige stem, maakt dat ik keer op keer met veel plezier de plaat uitluisterde. Bijgevoegde clip van “Cosoco” kan u misschien al een eerste idee geven, maar probeert u vooral ook “A00 B01” en “Sin Dones” eens uit, dan begrijpt u vast wat ik bedoel.

Schoonheid brengen, dat was duidelijk het eerste doel van Juana toen ze deze plaat maakte en daarin slaagt ze zonder moeite. Gaat ze hiermee de hitparade in? Allicht niet, maar dat deden Björk en Brian Eno toch ook zelden?

(Dani Heyvaert)

 

 

20.06.17 - DE ROMA - BORGERHOUT

 



Artiest info
Website  
 

Bandcamp

label: Crammed Discs

video