STEF KAMIL CARLENS - STUCK IN THE STATUS QUO

Ik ga er niet flauw over doen: de fan die ik ben, zat al een flinke tijd te wachten op deze plaat, maar meneertje Duizendpoot had altijd wel wat dringenders te doen dan die soloplaat af te werken: een tentoonstelling of festival cureren, theatermuziek schrijven, een film van een soundtrack voorzien, schilderen en tekenen….zodat het drie jaar duurde voor de 36 minuten en 8 nummers durende plaat eindelijk het levenslicht zag. Twee opvallende dingen: dit is de eerste SKC-plaat onder Stef’s eigen naam en de terugkeer van de elpee als muziekdrager zorgde er voor dat de plaat, die ook op CD te koop is, eigenlijk op elpeeformaat gemaakt is.

Wat de songs betreft: dit is pop, maar dan op de wijze van Stef Kamiel Carlens: de teksten moeten goed zitten, ze moeten een verhaal vertellen en voldoende poëtisch zijn, en, aan de muzikale kant, moeten de melodieën vlot klinken en toch wat weerhaakjes vertonen, de inkleuring moet tegelijk de multi-instrumentalist Karlens voldoende ruimte geven en tegelijk de gastmuzikanten laten uitblinken. Die laatste groep bestaat op deze CD uit zangeres harpiste Alma Auer, Golden Glows zangeres Nel Ponsaers, Deze Mona Bassist Nicolas Rombouts, toetsenman Wim De Busser, strijkersbaas Jeroen Baert en percussionisten Jo Francken -tevens co-producer- en Pieterjan Maerten.

SKC pakt in zijn teksten niet meteen de makkelijkste onderwerpen aan: “Empty World” is een afscheid van zangeres Yasmine, een gelijkgestemde ziel, voor wie het leven onhoudbaar geworden was, in “Going Home” wordt de tandem Birkin/Gainsbourg bezongen, vanuit het standpunt van Jane Birkin, de politiek, zoals die vandaag wereldwijd bedreven wordt, met als enige leidraad de “waan van de dag” en het daarop drijvende populisme dat regeert, van Trump tot Le Pen, van Antwerpen tot Londen, dat is waar de titelsong over gaat.

Het hebben en beleven van dromen, achter iets aan willen gaan, de nood om af en toe van de waanzinnig tollende wereld te kunnen afstappen en je terug te trekken in een holletje van vertrouwen, daar gaan “Dream Blues” en “I’m Going Away” over en, samenvattend, kun je dat alleen maar de Grote Vragen des Levens noemen.Stef Kamil is een wijze mens geworden in de loop der jaren, zo eentje die voor zichzelf een weg heeft uitgetekend, die hij wil bewandelen als het kan, maar net zo goed (tijdelijk) terzijde kan leggen als Het Leven hem daartoe dwingt. Dat Kunst, met grote K, daarbij van levensreddend belang is, hoeft geen betoog en is allang duidelijk voor al wie Carlens een beetje volgt.

Ik las onlangs een recensie over deze plaat, waarin een nummer “kinderboerderijlieflijk” genoemd werd. Het denigrerende toontje waarop zoiets, quasi nonchalant, geponeerd wordt..daar kan ik me aan ergeren. We zouden immers met z’n allen veel beter af zijn, als we wat meer empathie en openheid zouden vertonen en dan zouden we ons niet van dit soort cynisme hoeven te bedienen om zelf overeind te blijven. Dit moest er even uit en ik kan, tot besluit, alleen maar zeggen wat u zelf dezer dagen uitgebreid op de radio kunt horen: Stef Kamiel Carlens heeft een heel mooie soloplaat gemaakt. U kan die tot de uwe maken, maar dat moet u vooral zelf willen!

(Dani Heyvaert)

 

‘Stuck In The Status Quo’ zal op 6 mei live voorgesteld worden in concertzaal Ancienne Belgique in Brussel.

 


Artiest info
Website  
 

Label: [PIAS]

video