AHMAD JAMAL - MARSEILLE

Weet u wat lastig is in dit vak? Lastig is: iets moeten schrijven over een muzikant van 87, over wie zowat alles al geschreven is, nu hij zeventig jaar in het vak zit. Eindeloos is de rij platen, die hij in die periode uitbracht en even ontelbaar zijn de samenwerkingen, die hij met andere jazzgrootheden aanging, net als de awards en eredoctoraten en andere huldigingen, die zijn deel werden.

Daar zijn natuurlijk goeie redenen voor Jamal is namelijk echt een van de allergrootsten uit de jazz en het feit dat hij zo’n hoge leeftijd bereikt en toch nog altijd platen maakt, heeft voor gevolg dat liefhebbers van zijn fluwelen toets telkens weer uitkijken naar de nieuwe dingen die de grootmeester uit zijn klavier weet te toveren. Zoals de titel van de nieuwe plaat al aangeeft, is deze aan de bijzondere Franse stad gewijd en dat is allicht geen toeval: Jamal hééft iets met Frankrijk en Frankrijk hééft iets met Jamal: hij speelt er vaak en graag en hij werd er, net als onze Arno, Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres . Marseille is daarbij ook helemaal anders dan alle andere Franse steden: het licht is er speciaal, de geur van de haven is letterlijk adembenemend en de stad is zelf helemaal “jazz”, in die zin, dat er niet echt een etiket op te plakken valt, waarmee je haar identiteit zou kunnen aanduiden. Alles komt samen in Marseille en de stad laat zich alles welgevallen.

Het titelnummer van de plaat krijgt drie verschillende versies mee: eentje zuiver instrumentaal, eentje met de inbreng van rapper Abd Al Malik en ter afsluiting van de plaat, eentje met een zangpartij van Mina Agossi, die mooie Frans-Béninse, die zich ooit de beschermelinge van Archie Shepp mocht noemen. Erg mooi is het om te horen hoezeer die drie versies verschillend ingekleurd worden en hoezeer de muzikanten zich inspannen om het nummer telkens verschillend te benaderen en anders aan te pakken. “De muzikanten”, dat zijn, in dit geval, naast Jamal zelf, drummer Herlin Riley, bassist James Cammack en percussionist Manolo Badrena. Die laatste had een verleden bij Weather Report, maar speelde al in de jaren ’80 van vorige eeuw bij Jamal, net als de heren Riley en Cammack. Dit is dus een groep muzikanten, die elkaar door en door kennen en die als vanzelf aanvoelen waar de anderen naartoe willen.

De traditional “Sometimes I Feel Like a Motherless Child” krijgt een compleet nieuwe behandeling, die je als heel urbaan zou kunnen omschrijven, vanwege de voor Jamal atypische gejaagdheid die in deze versie steekt. Net zo, wordt “Autumn Leaves”, dat bij ons gewoon “Les Feuilles Mortes” heet, in een haast Cubaans arrangement gegoten, waarin de klokjes, belletjes en rateltjes van Badrena prima tot hun recht komen en krijgt “Pots en Verre” welhaast Afrikaanse percussie toebedeeld. Tel daarbij de ongelooflijk strakke ritmes van Riley en de strakke en tegelijk melodieuze baspartijen van Cammack en je weet dat het bedje voor toetsenfluisteraar Jamal gespreid ligt.

Dat leidt tot een plaat van een uur, die je, zelf ondervonden, na een hele dag beluisteren nog niet beu gehoord bent, gewon omdat je telkens nieuwe dingen ontdekt. Dat wijst op de hand van een grootmeester en ik moet zeggen dat Ahmed Jamal me behoorlijk jaloers maakt: als je op zo’n manier zo oud kan worden, dan ben je toch absoluut benijdenswaardig? Om maar te zeggen: zelfs wie niet helemaal “into jazz” is, kan zich deze nieuwe plaat zonder verdere vragen aanschaffen: ze is prachtig en ze past als gegoten bij het zomerweertje dat we dezer dagen en weken mogen meemaken. Perfect cadeau, voor jezelf of voor wie je lief is!

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
Website  
 

Distr.: PIAS Belgium

video