MARTIN SIMPSON - TRAILS & TRIBULATIONS

 

Veertig jaar al ! Véértig jaar! Dat lijkt wel een eeuwigheid, maar het is precies wat er aan de hand is met meester-gitarist Martin Simpson: veertig jaar onderweg en op het punt zijn twintigste soloplaat uit te brengen…Je neemt voor minder eerbiedig je petje af, zeker als je even terugkijkt op wat de man in die tijd aan muzikale schoonheid heeft gemaakt en nagelaten aan wie wil luisteren…

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Simpson in de loop van zijn carrière gevraagd werd om bijdragen te leveren aan platen van zowat iedereen die ertoe doet in de Britse Folk en daarbuiten: van Richard en Danny Thompson tot Jackson Browne en David Hidalgo, van Richard Hawley tot Bonnie Raitt en van June Tabor tot Dom Flemons…allemaal wisten ze Martin’s gitaarklanken te vinden en dat hem tot op vandaag niet minder dan 31 nominaties te beurt vielen voor de BBC Folk Awards, is eigenlijk niet meer dan normaal, maar het zijn er wel méér dan wie ook.

Op de nieuwe plaat gaat het over reizen en de natuur, reizen in de natuur en de natuur van het reizen: of je nu door het raam van de trein kijkt of gewoon de vierkante meter rondom jou, volgens Martin Simpson val er overal wel wat te zien en te leren. De plaat is een mix van traditionele songs en nieuw geschreven materiaal. Naar eigen zeggen, had Simpson voor dat kaatste niet eens echt de keuze: hij stelde vast dat, als hij het niet zou doen, niemand anders het zou doen en hij wilde graag oefenen om een betere songwriter te worden. Nou, dat lijkt dan meer dan gelukt: dit is een heel organisch klinkende plaat geworden, die om te beginnen van A tot Z kristalhelder klinkt, wat vanzelfsprekend alles te maken heeft met de productie van Andy Bell, met wie Simpson a eerder samenwerkte. Ook de kern van begeleiders klinkt vertrouwd: Nancy Kerr en Andy Cutting zijn er op fiddle, accordeon en melodeon, en de ritmesectie, gevormd door drummer Toby Kearney en bassist Ben Nicholls is ook al een huis van vertrouwen. Wel nieuw is de inbreng van John Smith op elektrische gitaar: Martin had die invulling ook zelf kunnen doen, maar hij wilde per se dat iemand anders “tegen” zijn basistrack in zou gaan spelen, terwijl hijzelf wist wat hij gespeeld had en dus het risico liep om met de basistrack “mee” te gaan spelen. Dochter Molly Simpson zingt ook mee, net als Amy Newhouse-Smith.

Met dit gezelschap werden, in vijf dagen tijd, elf songs (plus twee korte “Interludia”) opgenomen, die het net zo goed over “”East Kentucky” of “St. James Hospital” (nee, niét de “Infirmary”) hebben als over historische personages als Katharina van Aragon en Thomas Drew of mythische wezens als “Reynardine”. Het loont trouwens absoluut de moeite om de versie van Simpson eens rug aan rug te beluisteren met deze van Fairport Convention op hun “Liege and Lief”-plaat van eind jaren ’60: je begrijpt dan meteen waarom deze ballad een traditional geworden is….Ook “Rufford Park Poachers”, dat we kennen van Martin Carthy, wordt onder handen genomen en weer helemaal tot leven gebracht.

Of begin gewoon bij het begin: “Blues Run The Game”, dat formidabele nummer van Jackson C. Frank, dat we ook van Simon & Garfunkel kennen, maar dat ook een geweldige vertolking kreeg van wijlen Bert Jansch, wordt hier als de ultieme reissong neergezet, terwijl Simpson een fantastische geste doet ten aanzien van de onderschatte liedjesschrijfster die Emily Portman is: hij neemt ook haar “Bones and Feathers” op deze plaat op, wat alvast de naambekendheid van Portman ten goede zal komen.Als je de status van Martin Simpson bereikt hebt en je bent daarbij ook nog eens zo genereus als hij, dan ben je een “instituut”. Het Instituut Martin Simpson staat meer dan ooit stevig overeind en heeft als bewijs daarvan een nieuwe, ronduit fantastische plaat uit. U bent gewaarschuwd!

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
Website  
 

video