ADIOS PANTALONES - PLAYTIMES

Niet dat ik thuis ben in de -billy-genres, maar vermoedelijk is niemand van de Rootstime dat en is daar de reden te zoeken waarop deze CD in mijn bespreekdoosje terecht kwam… Tja…a man ’s got to do what a man’s got to do, zeker?

Eerst even op zoek naar de band: die blijkt uit het Gentse te stammen, een trio te zijn -dat hoort zo in “billy”: gitaar, bas en drums- en aan paar jaar geleden al een spliLP gemaakt te hebben met de mij al even onbekende The Grave Brothers. Dat het label achter die beide releases de naam Drunkabilly torst, zal allicht geen toeval zijn.

De hoes lijkt me al evenzeer bij het genre te passen, al vind ik dat de binnenkant van het inlegbaadje wat minder smakeloosheid mocht vertonen, maar laten we ’t over de muziek hebben….die is ondermeer OK en begeleidt teksten die, voor zover ik ze vanwege de grawl van zanger Nico “Pantalone” kan begrijpen, over plezier maken, LDVD, drinken en nog wat dingen, die ik beleefdheidshalve als “nonsens” zal omschrijven: flamingo’s en roze buffalo’s en zo. Ik dacht lang dat het de flamingo’s zijn, die roze zijn, maar wellicht dwaal ik.

Op de muziek an sich valt weinig af te dingen, al vermag ze ook niet meteen om lang in mijn hoofd te blijven rondtoeteren, met uitzondering dan van afsluiter “Vraagske” en “Raging Fury”. De overige nummers zijn me vaak al te éénduidig en verkiezen snelheid boven melodie.

Ik vermoed dat er een publiek is voor muziek als deze en ik kan me zelfs inbeelden dat een avond op café met deze gasten op het podium heel leuk kan zijn, maar ik ben wel bang dat deze CD een iets te mager visitekaartje is om af te geven aan de poort van de echte concertzalen. Nu, dat hoeft geen probleem te zijn: zolang de jongens zich amuseren en hun fans blij zijn met wat ze aangeboden krijgen, is er niks op tegen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label: Drunkabilly

video