GREGG STEWART - GREGG STEWART - TWENTYSIXTEENS

In de afdeling “zo goed als onbekend hier ten lande”, mag ik u vandaag niet één, maar twee cd’s voorstellen van de uit New Jersey afkomstige songwriter Gregg Stewart. De man speelt gitaar en zingt, maar is toch vooral liedjesschrijver, niet enkel voor zichzelf, maar ook voor anderen. Sommigen zullen misschien al van de band Stewboss gehoord hebben, waar Gregg deel van was (of nog altijd is, dat is me niet meteen duidelijk) en die een drietal platen maakte, waarvoor hij een deel van het songmateriaal aanleverde.

Nu is hij er dus met een dubbele worp in nauwelijks vier maanden tijd. De titelloze plaat bevat uitsluitend songs van eigen hand en het eerste dat je opvalt aan die vlot in het oor liggende melodieën, is de seventies-klank: ik hoor Petty, ik hoor Costello, ik hoor The Cars, ik hoor zelfs Nick Lowe, The Rolling Stones en een beetje Graham Parker.

Of ik dat erg vind? Bijlange niet: 1978 was een gezegend jaar voor de muziek, die de grensgebieden verkende tussen rock en pop, tussen pop en punk en die verwijzingen naar blues en country niet schuwde. Dat leverde toen een soundtrack op die ik vandaag, bijna veertig jaar later, nog zo goed als van A tot Z kan meezingen en -neuriën en waarvan ik de songtitels onmiddellijk aan de artiest kan linken.

Dat soort muziekjes maakt Gregg Stewart dus op zijn titelloze debuutplaat en die hapt bijzonder leuk en lekker weg in de zomerse tijden, die we beleven: dit is fijne feelgood muziek van vandaag met heel wat stevige voetjes in een mooi verleden verankerd. Het heeft wellicht niet veel zin dat ik titels vermeld, maar er zijn toch een paar titels waar ik onmogelijk omheen kan, voor het geval u over niet veel zoektijd beschikt en dus een beetje geholpen moet worden: “Stone Cold Fox” rockt op Parkerse wijze, “R is for Rockstar” is pure Cars, “Nobody Like You” deed me onwillekeurig aan Jeremy Faith denken en “Hey Doncha”is gemaakt om ook vandaag een zomerhit te worden. U moet het zelf maar weten, maar hier niét naar gaan luisteren, is volgens mij uzelf de kans ontzeggen om een heel fijne plaat te horen.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de hele “TwentySixteen”, een CD, waarop Gregg niks dan covers speelt van muzikanten en zangers die in de loop van 2016 overleden. Daar zijn uiteraard Prince (“Raspberry Beret”) en David Bowie (“Starman”) bij, net als Leonard Cohen (“Leaving The Table”) en Merle Haggard (‘If I Could Only Fly”) en Leon Russell (“One More Love Song”). Daarnaast ook minder te verwachten werk als “Out in The Parking Lot” van Guy Clark en “I Found Somebody” van Glenn Frey of “Sing a Song” van Maurice White, van Earth Wind & Fire of “You Spin Me ‘Round” van Pete Burns, van Dead or Alive.

Dat is in zijn geheel een heel knappe tribune plaat geworden, waaruit je maar één ding kan onthouden: Gregg Stewart houdt van songs en hij weet ze verdomd goed te selecteren. Zulke dingen maken mij blij en ook bij deze CD kan ik alleen maar “aanbevolen” als adjectief gebruiken.

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

CD Baby