DAVID CORLEY - ZERO MOON

Weet u nog, lezer, hoezeer de verzamelde “kleine” muziekpers van de Lage Landen collectief uit haar dak ging, toen ze een dikke twee jaar geleden, dankzij de goeie oren van de mensen van CRS, de debuutplaat “Available Light” van de toen 53-jarige David Corley te horen kreeg? Vergelijkingen met Springsteen, Waits, Rea, Brood….ze passeerden allemaal de revue en het heeft me al die tijd verbaasd dat niet vaker de naam van Warren Zevon opdook.

Misschien was U er bij, toen David, tijdens het Take Root Festival van 2015 een (tweede) hartaanval kreeg op het podium en als dat het geval is, dan was de sfeer op dat festival wellicht ook voor U op slag naar de vaantjes, want iemand horen zeggen “my heart goes out to all of you” en hem tien seconden later op het podium zien ineen stuiken, dat wil je liever niet meemaken, wegens redelijk confronterend met ’s mensen eindigheid.

Nu, gelukkig kwam het alweer allemaal goed met David en kon hij, tijdens de lange revalidatie die volgde, volop werken aan de nummers, die nu op zijn nieuwe CD beland zijn. ik schrijf “gelukkig”, niet alleen omdat ik wàt blij ben dat de man het allemaal overleefde zonder grote gevolgen, maar evenzeer omdat de tien nieuwe songs -ik tel gemakshalve de 46 seconden van opener “A Vision” niet mee, al bevatten ze een blauwdruk van de herinnering aan het gebeurde, even niet mee- van een ontstellend hoge kwaliteit zijn en, hoewel ze flink wat luisterinspanning vereisen, serieus onder je vel kruipen.

Dat in die nieuwe songs de hartaanval en de daaropvolgende herstelperiode minstens onderhuids aanwezig zijn, lijdt natuurlijk geen twijfel: Corley lijkt zich méér dan ooit tevoren bewust te zijn van het feit dat hij door het oog van de naald gekropen is: al van in de opener “VisionPilgrim” klinkt het “Oh, I remember, I remember everything…” en, al wordt slechts zelden met rechtstreekse bewoordingen naar het gebeuren verwezen, je merkt aan alles dat de (bijna)-reis in de ene richting en de lange reis in de andere richting de hele plaat domineren. De tekst van de titelsong is op dat vlak het kernpunt van de plaat -de song staat niet voor niks midden in de plaat-, als hij zegt dat er zelfs enige troost te vinden is in het geluid dat met de beweging gepaard gaat: een klapdeur, die heen en weer slaat in de wind, en altijd iemand die binnenkomt en iemand die buitengaat en komt zeggen wat een vriend is… Dit is de op muziek gezette versie van de spreekwoordelijke “film van het leven”, die zich in enkele milliseconden blijkt af te spelen, als je iets heel ergs, zoals bijna dood gaan, overkomt.

Kennelijk is het pas als je leven heel even stilstaat, dat je de pracht van de beweging van het alledaagse kunt herkennen en waarderen. Een heel sterk, ingrijpend gegeven dus, waar David Corley zijn nieuwe plaat aan ophangt. Aan muzikale kant, is de plaat niet bijzonder verschillend van de vorige, en spreekt er een heel groot live-gevoel uit: het rammelt bij momenten, de zang is niet altijd een toonbeeld van toonvastheid, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de geloofwaardigheid, die ze uitstraalt. Geen walk in the park, dus, maar een heuse trip naar de donkere kant van de Zero Moon en weer terug. Wie de reis wil meemaken, moet zich best een beetje voorbereiden, want dit is allerminst lichte kost. Maar wel bijzonder mooi….

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Wolfe Island Records

video