PATRICK CAMPBELL LYONS - YOU’RE A CLOUD, I’M A COMET

Heel lang geleden, lezertjes, in de zomer van 1967 om precies te zijn, was er in en om Londen een multinationale muziekgroep actief, die zich niet alleen door haar naam van de flower-power onderscheidde, maar die vooral indruk maakte door haar fragiele, lichtjes psychedelisch gekleurde en op barokke folk gestoelde rockmuziek. De band heette Nirvana en was dus al actief toen Kurt Cobain geboren werd. Ze maakten twee albums onder toezicht van Island-baas Chris Blackwell, die hun derde plaat afkeurde en in 1971 scheidden de twee drijvende krachten achter de band, de Griek Alex Spyropoulos en de Ier Patrick Campbell-Lyons of beter: de oorspronkelijke groep hield op te bestaan, al bleven beiden muziek maken, de ene vanuit Athene, de ander van zowat overal ter wereld, want hij is voor alles een zwervende ziel.

In 1985 kwam er een reünie, een Europese tournee en een paar compilatieplaten, waarvan “Orange and Blue” zelfs een flower-power versie van Cobain’s “Lithium” bevatte. Veel succes kwam er echter allemaal niet van en het duurde tot begin dit jaar, voor, naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van “The Summer of Love” alles van de band heruitgebracht werd en ook jongere generaties konden kennismaken met de enige hit van de band, “Rainbow Chaser”, waarvan ik me herinner dat het duo dat nummer ooit op de Franse TV kwam spelen in een programma, waarin ook Salvador Dali te gast was. Die presteerde het toen het duo met zwarte verf te bekladden, als deel van wat toen gemeenzaam een “performance” genoemd werd…

Terug naar vandaag: ook Patrick Campbell Lyons woont dezer dagen in Athene, hij heeft nog altijd contact met Spyropoulos en heeft kennelijk opnieuw inspiratie om nieuwe songs te schrijven. Het resultaat daarvan, is deze nieuwe CD, waarop hij, samen met Alex, die allerhande toetsen bespeelt, bewijst dat de tijd geen vat heeft op een songschrijverstalent als het zijne. Je zou bij momenten zweren dat de tijd heeft stilgestaan, al is de klank van de plaat op zich duidelijk die van vandaag, maar de songs, die stààn als een huis en deze plaat kan ik alleen maar als een juweeltje bestempelen.

Beginnend bij het einde: “The World Is a Beautiful Place” is een regelrechte oorwurm die het, mits medewerking van een paar radiomensen, tot zomerhit van het jaar kan schoppen. Voor het overige zijn de songs voornamelijk dromerig en overpeinzend, ja soms zelfs een tikkeltje melancholisch. Wat echter steevast blijkt, is dat Patrick en Alex nog altijd de heerlijke harmonieën kunnen bedenken -ze worden daarin overigens geholpen door een uitgebreide groep Griekse muzikanten- en dat de teksten van Patrick nog altijd ergens over gààn. Dit is het werk van een man die al een flinke tijd geleefd heeft, veel gezien heeft en heeft leren relativeren, al wordt hij van sommige dingen toch nog boos, zoals bv. in “Different Day”, waarin hij de loftrompet steekt over mensen, die een geslachtsverandering nodig hebben om zichzelf te kunnen zijn. Pure Beach Boys, is dat. “We Climbed a Hill” is dan weer zo’n song, die op de eerste Nirvanaplaat had kunnen staan, met een tekst die bulkt van de heimwee naar de schaarse momenten, waarop “we” paradijselijk gelukkig waren en “I Found a House” meer dan een klein beetje Beatles in zich heeft.

Mooie comeback dus, van een meneer, die van het Leven geleerd heeft en nu, rustig monkelend, de wereld kond doet van wat hij op zijn reizen allemaal heeft beleefd. Knap. Heel knap!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

video