MISSISSIPPI JOHN HURT - LIVE AT OBERLIN COLLEGE

Een zoveelste reisje op het Rockbeat-label en de allereerste waar ik een beetje reserves bij heb. Niet op het punt van de klankkwaliteit, want die is meer dan uitstekend, ook niet over het feit dàt de CD uitkomt, want naar mijn gevoel kan je, ruim vijftig jaar na ’s mans dood, niet genoeg van het ter beschikking stellen van wie wil luisteren, maar wel waar het de “bewerkingen in de studio aangaat.

Deze CD werd, ruim anderhalf jaar voor John Hurt in 1966 overleed, opgenomen bij een dubbelconcert van hem en Son House. Naar ik in de liner notes lees, speelden beiden toen elk twee sets en werd John tot twee keer teruggeroepen door de aanwezige ruim vierduizend studenten, van wie de meesten jong genoeg waren om Hurt’s kleinkinderen te zijn. Steeds volgend diezelfde nota’s, kwàm hij ook twee keer terug en speelde hij telkens “meerdere” songs. Nu, daarvan valt niks op te merken, evenmin als je iets meekrijgt van de verhalen, die John, zoals toen gebruikelijk was, tussen de songs door vertelde.

Alle nummers, die op deze CD staan, werden in het verleden al meermaals uitgebracht, zij het in een andere volgorde, waarvan ik me kan voorstellen dat ze dichter aanleunt bij het origineel. Nu, dat neemt niet weg dat ik, in se, erg blij ben met deze CD, die, zo hoop ik toch, een nieuwe jongerengeneratie in staat zal stellen kennis te maken met deze generatiegenoot van Son House, Charlie Patton en Big Bill Broonzy. Net zoals het de meeste zwarte blusmensen toen verging, verdwenen zij in relatief grote anonimiteit, nadat ze met z’n allen opnames waren beginnen te maken aan het einde van de jaren ’20 van vorige eeuw. Bij de meesten duurde het tot de vroege jaren ’60 voor ze herontdekt werden door jonge muzikanten en studenten, waarna de meesten, onder meer via het Newport Folk & Blues Festival hernieuwde interesse zagen ontstaan en een aantal nog flink wat jaren -eindelijk- wat centen konden verdienen aan ondermeer de Europese tournees, die daaruit volgden. Dat was Hurt helaas niet gegund, aangezien hij al in 1966 overleed, maar vandaag blijft hij voor velen één van de maatstaven als het gaat over akoestische countryblues. Zijn gitaarspel wekt ook vandaag nog grote uitroeptekens op en zijn songs -ik denk aan “Candy Man”, “My Creole Bell”, “Rich Woman Blues”, “Coffe Blues”, “Casey Jones”, “Nobody’s Business but Mine”, maar de CD bevat er 21 in totaal- blijven ook vandaag overeind, mede omwille van remake-versies, gaande van Taj Mahal tot The Grateful Dead, zodat ik, al bij al, de CD toch mag en kan aanbevelen aan al wie nog niet heel vertrouwd is met het genre in het algemeen en het werk van Hurt in het bijzonder. Maar ik moet er een waarschuwing bij voegen: ik steek er mijn hand voor in het vuur, dat u nadien op zoek zal gaan naar het oudere werk van de man én naar een CD- op LP versie van deze opnames, waar de praatjes niet weggeknipt zijn en het applaus niet systematisch tot vier seconden herleid werd. Maar verder heb ik geen klachten, omdat het songmateriaal, de klank en de prestatie van Mississippi John simpelweg TOP zijn.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

video