TREVOR SEWELL - CALLING NASHVILLE

 

Ik geef het toe, lezer, met een label als “americana/blues”, zou ik mensen in verwarring kunnen brengen, maar ik kan jammer genoeg niks beters bedenken om de nieuwe CD van deze naar de States uitgeweken Engelse gitarist te plaatsen. De grenzen tussen de blues en de Americana vakkundig doorbreken, dat is namelijk exact wat Trevor doet op deze -zijn vijfde in vijf jaar- CD. In dat halve decennium deed de man zes grote Amerikaanse tournees, was hij sessiemuzikant, deed hij nogal wat radio- en TV-werk en vooral: hij slaagde erin zichzelf een plaats te verwerven in Amerikaanse bluesmiddens, zelfs in die mate, dat zijn songs ondertussen op meer dan twintig compilatieplaten te vinden zijn/ Als je dat kunt klaarspelen, dan beteken je echt iets en dan word je, zoals Trevor twee jaar naéén overkwam, gevraagd om te komen spelen op “GrammyWeek”, hèt feestje bij uitstek waar alles en iedereen, die iets te betekenen heeft in de Amerikaanse muziek, in de bloemetjes gezet wordt.

Dat de man voor zijn vijfde plaat de hulp kreeg van onder meer Janis Ian -ze zingt en speelt mee op twee nummers- en Paul Barrere (van Little Feat) of Tracy Nelson (van Mother Earth), hoeft dan ook niet echt te verwonderen: het is hooguit de erkenning van ’s mans talent vanuit de binnenkant van de muziekwereld en inderdaad, het kan vreemd lopen: je kan dertig jaar intensief netmuziek bezig zijn, zonder noemenswaardig succes en plots gebeurt er iets dat je echt op de landkaart zet, en verschijnt je naam op alle affiches en in alle tijdschriften. Het weze Trevor van harte gegund, want ook deze nieuwe plaat is er weer eentje om alle voorhanden zijnde duimen en vingers bij af te likken: elf zelfgeschreven songs, waarin hij aantoont dat hij de genres, die we doorgaans onder de “roots”-noemer plaatsen, vlekkeloos in de vingers heeft. Zelf beschikt de man over een stemorgaan, dat uit dezelfde winkel komt als die van Mark Knopfler of Eric Clapton en zijn gitaarspel is uitermate gevarieerd, zij het veelal zacht van toon en subtiel van aanpakt, wat tegelijk de kracht ervan aanzienlijk verhoogt: je hoeft niet per se luid of snel te spelen -al kan Sewell dat zonder twijfel ook- om veelzeggend te zijn.

Dat etaleert hij allemaal volop in heerlijke songs als “Long Time Ago”, een trage soulvolle ballad met heel fijne duetzang van Tracy Nelson, en het daaropvolgende, stevig bluesrockende “You Ain’t What I’m Looking For”. De songs waarop Dame Ian het voortouw neemt, “Fade To Grey” en het afsluitende “Shadows”, springen er niet eens zoveel bovenuit, al ben ik zelf heel erg gewonnen voor het shuffelende pianospel in “Fade To Grey”, dat tot in de perfectie past bij de zang, die nu eens de stem van Trevor alleen, dan weer die van Janis en tenslotte de beide samen in de kijker zet. Zeven en een halve minut hemelse schoonheid is dit.

Opener “Some Day” greep dan weer onmiddellijk mijn aandacht vanwege de gospelkoortjes én de schitterende fiddlepartij, die fraai met de stevige gitaar in duel gaat en inheb mooi contrast staat met de zachtheid van “Mountain of Gold”, dat er onmiddellijk op volgt en zo maar uit een plaat van The Notting Hillbillies had kunnen komen. En nu we daar toch zijn: als ik honderd mensen naar “Matter of Time” zou laten luisteren en zeggen dat dit een onuitgegeven Drie Straits-track is, 95 zouden het geloven! Ik weet niet in welke categorie ik deze plaat het hoogst moet inschalen: in de gitaristenklasse of bij de songwriters. Dat Trevor een uitmuntende gitarist is, wisten we al langer en wordt hier nogmaals bevestigd, maar wat hij als songwriter klaarspeelt, daar had ik me, eerlijk gezegd, niet aan verwacht.

Die vaststelling pleit ook voor het intacte gehoor van Janis Ian…Zij stelde zelf voor om mee te doen op de plaat. Zij zal dus live al een en ander gehoord hebben, voor ze dat deed. Maar ze had wel volkomen gelijk om haar naam aan deze plaat te verbinden, want het is een echt diamantje geworden, met veel kleurtjes en veel facetten, maat langs alle kanten stralend!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

info: Frank Roszak Promotions

video