SIMON KEATS - SPACE

Leve de vrijbuiters! We hebben het nu eenmaal voor muzikanten die een volstrekt eigen pad volgen, los van trends, commerciële eisen en business, het type Grace (alias Ilse Scheers, met verrassende cd ‘Heart Matters’, productie Koen Gisen), Katy Too (alias Leen De Haes met de ronduit prachtige popplaat ‘Nine Lives’), The Imaginary Suitcase (alias Laurent Leemans) en Wiltman (alias Wim Kesteloot; laatste ons bekende cd ‘Amor Fati’) In Nederland heb je er ook: bij voorbeeld Crappy Dog (en oudere projecten van de Zeeuw Erik Vandenberge) of Case Yonkhear (alias Kees Jonkheer; derde cd ‘Echoes’) Er zijn er beslist een pak meer maar die blijven makkelijk onder de radar.

Die radar pikte wel de blips op die Simon Keats verspreidt, de man die in 2010 als één van de eersten zijn nieuwe cd zonder boe of ba online zette, wat ‘Time’ meteen een publiek en heel wat media-aandacht bood. U kan de cd vrijuit beluisteren op YouTube. Simon Keats (eigenlijk Paul Zoontjes uit Tilburg) trok zijn stoute schoenen aan en vertrok in 2011, nogmaals zonder boe of ba, naar de States waaraan hij een boek (‘Mr. Nobody 370’) en een EP (‘L.A. Sessions’) overhield. Daarna had ie het, o.a. als toetsenist bij De Kik, te druk om een tweede soloplaat te maken. Eind 2015 trok Paul/Simon naar New York en nam daar een versie op van de Eric Andersen klassieker ‘Come To My Bedside, My Darling’ op met topproducer Steve Addabo (Suzanne Vega, Shawn Colvin, Jeff Buckley, Loudon Wainwright III, Bobby McFerrin, Eric Andersen en hij deed ook twee mixen van de ‘officiële bootlegs’ van Bob Dylan …Voor nummer 12 ‘The Cutting Edge’ won Abbado zelfs een Grammy!)

Eric Andersen bleek enthousiast over deze versie en deed met Simon zowaar enkele concerten in Nederland en Duitsland. Die speelt zelfs op een paar nummers mee op het nieuwe album van Andersen, ‘Mingle With The Universe: The Worlds Of Lord Byron’, uitgekomen in mei (Mayer Records) Dat bleek voldoende stimulans om aan een tweede solo-cd ‘Space’ te beginnen. Die is in het voorjaar uitgekomen. ‘Space’ werd (op ‘Come To My Bedside, My Darling’ na) in de PAF! Studio in Rotterdam ingeblikt. Meteen al zeggen dat Simon hier uitstekend omkaderd is. De muzikanten zijn ons niet bekend, maar we vinden in één nummer bassist Marcel Groenewegen van De Kik terug.

Wellicht heeft het lange intermezzo hem veel deugd gedaan, want, oh boy, het werd een dijk van een singer-songwriterplaat. Tien songs (en twee interludia) lang weet Simon te boeien. Natuurlijk hoor je invloeden. Het is bijvoorbeeld moeilijk om de Dylan van de vroege sixties niet te horen in ‘People’ maar dat stoort helemaal niet, integendeel: de melodie sleurt je mee en als je dan gaat luisteren naar de tekst hoor je het warmmenselijk pleidooi in tijden van vluchteling bashen. Het is één van de vele straffe momenten van de plaat. ‘Space’ zet ongemeen sterk in met ‘Heart Of A Woman’, vervolgt met ‘Mr. Nobody 370’, dat verwijst naar Simons boek om met het volgende ‘Dinner With The Blonde, Beautiful & Loaded’, een ballad ergens tussen een jazzy Sting en Tom Waits in, een tweede hoogtepunt te kennen.

Galactic Friend’ kwam als single terecht op Spotify en verzamelde in een mum van tijd zo’n tienduizend luisteraars. Je hoort al snel waarom. De interventies van Yeattem Wong met haar betoverende stem, als opmaat voor Keats’ langoureuze uitroep ‘Oh my galactic friend!’, geven de catchy song net dat ietsje meer. Het erg sober gehouden titelnummer heeft een verleidelijke melodie: Keats heeft er blijkbaar een patent op.’Echoes’ heeft wat meer tijd nodig, maar zo’n songs moeten er ook zijn. Na een paar luisterbeurten ontvouwt zich ook hier grote schoonheid.  Interludium ‘No Deadlines In The Sky’ laat even de stem van Eric Andersen horen, tijd dus voor ‘Come To My Bedside, My Darling’. Na het al vermelde geweldige ‘People’ volgt het al even ontroerende ‘Jasmine’ met zijn aan de Beatles refererende akkoorden. ‘Final Note’ is tot slot een jolige uitsmijter (*) met trompet en een ‘gospel’ koortje.

We bekennen dat we al bij de eerste beluistering van ‘Space’ behoorlijk van onze half afgeroomde melk waren, maar het is vooral een goed teken dat we zovele beluisteringen later nog altijd even enthousiast zijn. Intussen vind je op YouTube enkele afleveringen van de Simon Keats Show waarin Paul enkele boeiende muzikanten ontvangt en aan het woord laat, een heel andere zijde van deze boeiende creatieveling. Onthou de naam: Simon Keats en ‘Space’…

Antoine Légat.

(*) er volgt nog een mystery track, mooie song, maar slechte opname...

 

 

 

Artiest info
Website  
 

video