ED DE SMUL BAND -  HARDWORKING MAN

 


‘Liefhebbers van rootsy Americana in breedste zin mogen zich beluistering van ‘Hardworking Man’ niet ontzeggen’

De meeste roots liefhebbers zullen Ed De Smul kennen als zanger, gitarist en harpist van blues(y) formatie Ed & The Gators (met ouwe getrouwen Stefan Boret op bas en Johan ‘Hideaway’ Guidée op drums, en de laatste tijd ook jong snarenwonder Arne Demets, die naam maakte met trio The Blues Vision) Men ziet Ed dan ook vooral als bluesman, maar hij heeft altijd al een bredere interesse tentoongespreid. We zagen hem in allerlei combinaties, als sideman, groepsmuzikant of in duo, trio… Te veel om op te sommen. Hij trad vaak op met Amerikaanse en meer specifiek Texaanse muzikanten, hier én over de grote plas. Dat waren niet de eerste de besten.

Er was de samenwerking met Wendy Colonna, wat resulteerde in een groep, Wendy Colonna & The Lazybones (genoemd naar de klassieker van Johnny Mercer en Hoagy Carmichael), en een bijbehorende cd ‘Barefoot In Belgium’. Ook Kimberly Claeys en Tom De Poorter (van Little Kim & The Alley Apple Three) deden mee. Ed kruiste er de harp met Jeffrey Thielens. Ed en Stefan Boret maken ook deel uit van James Hinkle And The Transatlantics (‘First Crossing’ 2012), een groep die aan beide zijden van de oceaan actief is, met naar we vermoeden een wisselende drummer naargelang het continent. Hier is het dan Kay Van De Casteele.

De laatste jaren is hij ook de orkestleider en sideman van zijn dochter Silke Catteeuw-De Smul die op haar zeventiende een plaat maakte met eigen werk en dat vergezelde van een boek met tekeningen die de songs illustreren, het (misschien toch niet zo verrassend!) sterke project ‘Strange’. Maar Ed liep al een hele tijd rond met de idee om de songs die niet pasten binnen het bluesconcept van The Gators te bundelen op een cd, een singer-songwriter plaat dus. Dat werd dan ‘Hardworking Man’, lichtjes ironische titel, zeker als je luistert naar het titelnummer dat tongue in cheek de job van muzikant onder de loep legt, want het harde werk grijpt even goed plaats aan de toog als op het podium.

Ed liet ook niks aan het toeval over: een vertrouwde ritmesectie met Stefan en Kay, Silke backing vocals, en als lead gitarist, banjospeler en backings Tom De Poorter, die ook een handje toestak in de productie. Tom is voor dit soort werk de ideale partner. Zijn gitaarwerk is onberispelijk (de solo in ‘Fools On The Hill’ bij voorbeeld) Maar het komt natuurlijk op de songs aan en dat zit helemaal snor. Ed beschikte ongetwijfeld over een uitgebreide voorraad songs om uit te putten, zodat hij een ideale mix kon samenstellen. ‘Hardworking Man’ heeft minstens evenveel te maken met country, soms heel uitgesproken als in ‘Fools On The Hill’ of ‘I Don’t Need No Breakfast’, als met blues ‘Coo Coo Chou Blues’… als met beide, zoals in ‘Mission Bell’.

Zoals dat een eeuw geleden het geval was, heeft het onderscheid geen belang omdat het er nauwelijks is. Ed maakt er gewoon iets nieuws van. Dat zie je al op de hoes waar Ed met cowboyhoed voor een huis staat in Clarksdale, Mississippi, een plaats die dan weer verbonden is aan het ontstaan van de blues en aanverwanten (geboorteplaats van Ike Turner, Sam Cooke, Muddy Waters, John Lee Hooker en Big Jack Johnson) en de ‘crossroads’ van Robert Johnson zou er ook gelegen hebben. Liefhebbers van rootsy Americana mogen zich beluistering van ‘Hardworking Man’ niet ontzeggen. De grote afwisseling maakt het moeilijk om er hoogtepunten uit te lichten, temeer daar het niveau gelijkmatig hoog is. Het hangt af van de persoonlijke smaak. Als we die mogen hanteren, dan komen we uit bij het ritmisch aanstekelijke ‘Love For Sale’ en het emotierijke ‘Still On My Mind’ dat bij vlagen echo’s oproept aan Warren Zevon. Maar als je het daaropvolgende nummer elf hoort, toepasselijk ‘Number One’ genaamd, tevens afsluiter van de plaat, dan zit je omzeggens in de western swing.

Antoine Légat.

 

 

Artiest info
Website  
 

video