THE EARLY MAYS - CHASE THE SUN

Het is alweer even geleden dat we het in deze kolommen nog eens hadden over dit vrouwelijke trio, dat opereert vanuit Pittsburg, Pennsylvania en dat zich specialiseert in de zogeheten “Appalachen”-muziek, met heel traditionele opstelling van banjo, gitaar en fiddle, af en toe aangevuld met harmonium, mandoline en staande bas. Op deze CD, hun derde, na een Kerstplaat uit 2012 en het “echte”, titelloze debuut uit 2014, blijkt dat Judith Avers niet langer deel uitmaakt van de band en vervangen werd door Rachel Eddy, maar voor het overige blijft de formule zo goed als ongewijzigd. De drie stemmen passen perfect bijeen, al kun je niet zeggen dat je deze of gene specifieke stijl of genre hoort: nu eens overweegt de blue-grass, dan weer zitten we eerder in de old-time music, maar zeker is elke keer weer dat de harmonieën van de dames simpelweg perfect zijn en dat je als luisteraar bij momenten heel aangenaam verrast wordt door één of andere wending, die de vrouwen aan een melodie weten te geven.

Ellen Gozion en Emily Pinkerton -hun namen had ik nog niet vermeld- tekenen samen voor vijf van de originele songs, nieuwkomer Rachel Eddy levert het afsluitende “Borough of Claysville” aan en de traditionals van dienst zijn “Jeff Sturgeon”, een klassieker uit de East-Kentucky old-time scene, die hier een tamelijk spectaculaire dubbele fidele-behandeling krijgt, en “Little Pink”, een nogal zwaarmoedige klassieker uit de heuvels van West-Virginia. De bewerkte songs zijn deze keer van de hand van de haast onvermijdelijke Elizabeth Cotten (“Oh Babe, It Ain’t No Lie”), “Mannington #9” handelt over één van de zwaarste koolmijnrampen uit de geschiedenis van West-Virginia, vlakbij Morgantown, de plaats waar Rachel opgroeide. Zij speelde dit nummer al heel lang in haar eigen sets en, toen ze schrijven Keith McManus om toestemming vroeg om het nummer op deze plaat te mogen zetten, antwoordde die dat dat niet hoefde, aangezien ze de song toch al lang tot de hare gemaakt had.

De meest bekende cover hier, is wellicht die van “I Am a Girl of Constant Sorrow”, dat geleend wordt van activiste Sarah Ogan-Gunning. Van countryman Arthur Smith komt “Adieu False Heart”, een heel fijne song, die niet heel lang gelden ook nog eens hernomen werd door Linda Ronstadt en Ann Savoy en tenslotte is er “Martin’s Breakdown” van de geniale banjoman Riche Stearns (ook een beetje bekend van Richie and Rosie), waarop Rachel Eddy flink loos mag gaan, zonder dat ze in gepriegel vervalt, mede omdat haar fantastische banjo-partij mee in toom gehouden wordt door de staande bas van Jason Rafalak. Al deze ingrediënten samen leveren een heel fijne, fraai gezongen en gespeelde moderne folkplaat met oog voor het verleden op en het feit dat ook deze keer alles op heel oude analoge apparatuur opgenomen werd, draagt zeker bij tot het creëeren van een authentieke sfeer, zodat ik deze CD met gerust geweten durf aan te bevelen, aal elkeen, die houdt van mooie stemmen en traditioneel aandoende songs.

(Dani Heyvaert)

 



Artiest info
Website  
 

CD Baby

video