J. BERNARDT - RUNNING DAYS

Ik geef het niet graag toe, maar met deze hier lopen we voor één keer flink achterop: zowat alle “grote” bladen en kranten hebben deze CD al flink de sterren ingeschreven en het zou dus een beetje lachwekkend overkomen als wij, kleine garnalen, als enigen tegen de stroom in zouden zwemmen. Voor diegenen onder u, die geen “grote” bladen lezen of deze zomer geen enkel festival bezochten, toch een beetje duiding: J. Bernardt is eigenlijk Jinte Deprez, twintig percent van de alhier zeer gekoesterde Kortrijkse band Balthazar. Die band legt er, na een paar meer dan intense jaren, voor even de riem af, en dat heeft voor aangenaam neveneffect dat de leden hun eigen soloprojecten kunnen uitwerken. Op die manier werd Maarten Devoldere Warhaus en Simon Casier Zimmerman en nu is er dus J. Bernhardt, die ons mag vermijden met een hele fraaie soloplaat, die hij, naar ik me laat vertellen, zo goed als helemaal zelf heeft ingespeeld en thuis opgenomen, al vind ik toch wel wat “additional performers” in het CD-boekje, dat overigens van een zeldzame schoonheid is.

De plaat is tegelijk een soort terugblik en een blik in de toekomst. Anderen wachten daar wel eens mee tot ze veertig worden, Deprez is er klaar voor op zijn dertigste: de blik achteruit laat hem stilstaan bij “het” leven en “zijn” leven, de blik vooruit is één groot vraagteken, in de aard van “wat gaat het Leven mij nog allemaal bieden”. Het spreekt bijna vanzelf dat iemand, die dergelijke diepzinnige vragen niet uit de weg gaat, ook immens veel aandacht heeft voor de verpakking van die overpeinzingen en het moet gezegde tien songs zijn bijzonder mooi opgebouwd en ingekleurd. Het eerste bewijs daarvan, krijg je al meteen bij opener “On Fire”: een simpel pianolijntje wordt met een aangevuld met een gesamplede n’goni en een knappe basdrum, waar J. dan met die stem, die je de hele plaat lang zal bezweren, zijn tekst doorheen debiteert. Een paar nummers ken je natuurlijk al van de radio: “Calm Down” en “Wicked Streets” gaan al enkele maanden mee en zij zorgen er mee voor, dt de plaat van bij het begin vertrouwd in de oren klinkt.

Ik lees ergens dat Deprez zijn muziek als “cry disco” omschrijft. Ik snap waarom, maar ik vind dat de term de nummers een beetje onrecht aandoet in die zin, dat ik bij “disco” aan zorgeloosheid en oppervlakkigheid denk, en laat dat nu net twee begrippen zijn, die helemaal niet te vinden zijn op deze plaat, integendeel: dit is werk van een jongeman die een beetje afstand probeert te nemen van het circus waarin hij met zijn steeds groter wordende band in terecht gekomen is en daarover mijmert en probeert zichzelf te blijven. Dat levert een mooie plaat op, die heel verrassende, opgewekte klanken en ritmes combineert met heel ernstige beschouwingen en die nog voldoende knappe nummers herbergt voor nóg minstens drie singles. Aanbevolen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: PIAS

video