TOM RUSSELL - FOLK HOTEL

Als er al één storyteller en songwriter van onze generatie geen enkele voorstelling meer behoeft, dan is het wel Tom Russell, door menigeen de beste songschrijven van zijn generatie genoemd. Zijn plantenproductie, die ik lang niet altijd gevolg heb, moet intussen de 25 overschrijden en hij maakt sinds enige tijd ook schilderijen, die in de “folk art” ondergebracht worden. Eén ervan siert de hoes van de nieuwe plaat, die verder een typische Russell-plaat geworden is, met twaalf nieuwe songs van zijn hand, een remake -van “The Sparrow of Swansea (for Dylan Thomas)”, een nummer dat hij destijds samen met Katy Moffatt schreef voor haar “Midnight Radio” CD. De vrouwenstem hier, is die van Eliza Gylkison. Als toetje is er een versie van Bob Dyjan’s “Just Like Tom Thumb’s Blues”, dat hij samen met oude gabber Joe Ely zingt, met begeleiding van accordeonist Joel Guzman.

Ik zei “typisch Russell”, wat betekent dat hij het heeft over “onderweg zijn”, zie “Leaving El Paso” , The Rooftops of Copenhagen”of’The Road to Santa Fé”, dat hij uit elke plaats of situatie een song kan puren, zoals bij “All On a Belfast Morning” of “Rise Again, Handsome Johnny”, dat over de moord op JFK handelt en waarop Eliza Gylkison alweer een mooie tweede stem zingt. En als de situaties zich niet in het echt voordoen, dan heet Russell voldoende verbeelding om songs te schrijven over dingen die zich zouden kunnen voordoen of waarvan hij wilde dat ze zich voorgedaan hadden, zoals in “I’ll Never Leave These Old Horses”, waarin hij Ian Tyson opvoert of “Harlan Clancy”, een wat zonderlinge man, die z’n TV-toestel in de Ohio rivier kiepert, omdat hij ziek wordt van al het slechte nieuws dat er op te zien is. ‘The Last Time I Saw Hank”, blijkt een nachtmerrie van Tom te zijn geweest, want ook George Jones passeert de revue, net als Jezus, op zijn kruisweg naar de calvarieberg. Best wel vreemde verbindingen, als je het mij vraagt, maar in de handen van een songwriter van het kaliber van Tom Russell, valt alles altijd netjes in zijn plooi.

Hoewel ik dit zeker niet de beste plaat van Russell vind -daarvoor is de zang bij momenten te weifelend, de spoken word passages te bombastisch en neigen de melodieën iets te vaak naar iets dat je al eerder hoorde-, blijft een nieuwe plaat van die meneer ook voor mij altijd een beetje een gebeurtenis: ik benijd hem zijn beeldrijke taal en zijn vermogen om de dingen trefzeker te verwoorden. Laten we zeggen dat dit een plaat is, die moeiteloos haar weg naar de fans zal vinden -en, met de tien of elf keer dat ik hem live aan het werk zagen reken ik mij daarbij-, maar die volgens mij niet meteen anderen tot de muziek van Russell zal bekeren.

(Dani Heyvaert)

 

 


Artiest info
Website  
 

label: Frontera Records

video