SEAN NOONAN - MAN NO LONGER ME

Speciale kerel, die Sean Noonan… Sommigen onder u zullen hem misschien nog kennen als de drummer van The Hub, waarin ook bassist Tim Dahl zijn opwachting maakte. Voor vele anderen zal hij een onbeschreven bladzijde zijn, al heeft hij, in de loop der jaren, al heel wat projecten op zijn actief, al dan niet in samenwerking met anderen. Van geboorte en komaf is Sean -de voornaam verraadt het al een beetje- helemaal Iers, maar hij woont sinds eind vorige eeuw in Brooklyn, New York en hij noemt zichzelf een ritmische verhalenverteller. Die verhalen verpakt hij dan meestal in een mix van jazz en rock en daarnaast beschouwt hij zich ook als een soort griot, wat mee veroorzaakt kan zijn door zijn voorliefde voor Afrikaanse ritmes. Nu, wat griots doen, is rondreizen, verhalen oppikken en verder vertellen en op die manier mee de geschiedenis van hun volk schrijven en in stand houden.

In welke mate dat overeenstemt met wat we op de nieuwe plaat van Noonan te horen krijgen, is me, ook na menige beluistering, nog niet duidelijk geworden, al kon ik wel achterhalen dat hij uit vele bronnen drinkt en zijn beelden en klanken net zo goed uit een Disneypersonage haalt, als uit zijn Ierse afkomst en de daarmee gepaard gaande liefde voor literatuur en verhalen tout-court. Het verhaal van de “Man No Longer Me” is dat van een kerel die, geprikkeld door een zonnestraal op een bergtop, aan het stappen gaat, verloren loopt in de woestijn en tenslotte verandert in een coyote. Op die reis komt hij op allerhande plaatsen en ontmoet hij allerhande wezens, ook mensen, die allemaal hun eigen verhaal en hun eigen ritmes blijken te hebben en met die gegevens gaat Noonan aan de slag.

Naar ik lees -ik kende nauwelijks ’s mans naam- bevat de plaat ook een paar herwerkingen van nummers die oorspronkelijk deel uitmaakten van zijn Zappanation Rock Opera, een stuk voor 13 muzikanten, dat hij vorig jaar in première zag gaan op een festival in Venetië. Dit is dus Kunst, zoals Zappa Kunst was en Captain Beefheart evengoed. Dat wil vooral zeggen dat je de meest ongewone akkoordenreeksen te horen krijgt, dat de zang veelal recitatie is en dat de vreemdste geluiden in de nummers verwerkt worden. Dat leidt tot een moeilijke maar veelzijdige plaat, waarin jazz en rock elkaar voor de voeten lopen, om elkaar heen dartelen en niet meteen op de klassieke esthetiek uit zijn: de reis is belangrijker dan het reisdoel, als het ware.

Is dit dan ook echt onbeluisterbaar? Zeer zeker niet: het folky “Queen of Kings”, het funky “Pussy Cat’s Gone Wild” en de rustige afsluiter “Bia” springen er voor mij uit, maar ik ben er haast zeker van dat andere mensen zullen vallen voor andere nummers. Toch maar eens proberen? Dat kan namelijk nooit kwaad !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Haldern Pop Recordings
distr.: PIAS

video