FERNANDO NERIS - FULL FRONTAL BLUES

In een trio hetzij solo, al jaren lang blijft de Luikenaar met Spaanse roots de spirit van de Delta blues toegewijd. Dus mag je op zijn laatste album allicht ook een uitvoering verwachten van een van de klassiekers van Robert Johnson, Skip James of Blind Lemon Jefferson, evenals eigen songs in eenzelfde geest. De gekozen songs van zijn oude helden verwerkt hij op een hoogst originele wijze, eigen aan zijn persoonlijkheid. Zowel ‘Love In Vain’ als ‘Hard Times Killing Floor’ krijgen hierdoor een aparte inkleding, waarbij zijn gitaarbegeleiding immer voor ontroering zorgt. Fernando Neris beheerst met brio verschillende gitaarstijlen. Hij varieert met finger-picking, slide, gipsy, oosters, ragtime, klassiek Spaans, steeds sober en akoestisch. Al decennia lang speelt de zanger/gitarist bij voorkeur de Delta blues met respect voor de pioniers. Hiermee houdt hij een traditie in stand, die hij graag ook Live overbrengt. In het verleden speelde hij behalve in Spanje o.m. ook in het Leuvense, het Hageland en Wallonië, steeds vergezeld van zijn gitaar en eventueel ook met ukelele en Weissenborn.

Ook op dit laatste album, live opgenomen in Luik, heeft hij genoeg aan deze instrumenten om solo als het ware een concert tot visueel leven te brengen, waarbij je hem gemakkelijk kan inbeelden solitair op een kruk gezeten, hetzij met de Weissenborn op zijn knieën, hetzij met de gitaar in zijn hand terwijl hij aan zelfgeschreven songs als ’My Babe Callin’ of ‘Crisis Blues’ slidegewijs een gevoelvolle dimensie meegeeft. Andere songs als ‘Worksong’ van Nat Adderley of ‘Well, Well, Well’ van Bob Dylan baden eveneens in een nostalgische sfeer. De opname vond plaats begin september. Dus past de melancholie van zijn blues uitstekend bij de stemmingsfeer van de eerste herfstdagen. De zanger/gitarist die al vanaf 2000 in België woont zal mogelijk wel heimwee hebben naar het zonnige zuiden. Waarheen hij ook reist blijft echter de liefde voor de pré-war blues in hem verankerd, afgaande op de wijze waarop hij bijvoorbeeld een song van Robert Johnson breekbaar weet te vertolken.

Zijn hese stem klinkt soms wat onvast, maar juist daarom lijkt hij zich op eenzelfde stoffig pad te begeven als deze die de oude bluesmannen ooit aflegden, hopend op een publiek dat hun muziek aan het einde van de dag zou weten te waarderen. Toch haakt Fernando ook aan bij de huidige tijdsproblematiek. Zo schreef hij ‘Three Eleven’ naar aanleiding van de terroristische aanslag in Madrid op 11 maart 2004, waaruit zijn bewogenheid blijkt met de slachtoffers. De bluesy bedding blijft echter behouden. Alleen ‘Set The Controls for the Heart of The Sun’ springt er tussen uit, van weemoed doordrenkt, met de Weissenborn als begeleiding die hier zelfs oriëntaals overkomt als wierook die zich over de hoofden heen verspreidt. Mocht de solozanger ergens voor een huiskamerconcert worden uitgenodigd dan is magie alvast verzekerd. Naast zijn solo optredens speelt Fernando nog in het ‘De Ferre’ trio, maar hij heeft geen medemuzikanten nodig om het publiek te raken. In een song kan hij zowel de tragiek als de levensvreugde capteren.

Marcie

 

 

Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video