SARAH VAUGHAN - LIVE AT LAREN JAZZ FESTIVAL 1975 - The Lost Recordings

Tot dezelfde serie “The Lost Recordings” van Ella Fitzgerald “Live at the Concertgebouw 1961” behoren ook deze opnamen van Sarah Vaughan, wederom opgenomen in Nederland, ditmaal tijdens het Jazz Festival in Laren in 1975.Alle superlatieven die ik uitte bij mijn bespreking van Ella’s album betreffende de geluidskwaliteit gelden ook voor deze VARA opnamen, remastered by Phoenix.

Evenals Ella in 1961, is ook Sarah hier in 1975 op de top van haar carrière, haar stem was lager maar haar bereik was nog steeds exceptioneel wat haar in staat stelde tot duizelingwekkende vocale acrobatiek. “Sassy” of “The Divine One” was één van de grootste jazz improvisators en vertolkers van haar tijd. Veertig jaar geleden, op 5 augustus opende Sarah Vaughan het Laren Jazz Festival, de voorloper van het beroemde North Sea Jazz Festival. Zij behoort met Ella Fitzgerald en Billie Holliday tot de absolute top van jazz zangeressen, echte concurrentie heeft zich nog niet aangemeld. Met haar grote bereik, perfect gecontroleerde vibrato en sterk uitdrukkingsvermogen lijkt het wel of er geen grenzen zijn voor haar stem. Zij was één van de eersten die de bop gebruikte in haar zang, dat was vooral te danken aan het feit dat Charlie Parker en Dizzy Gillespie met haar in het Billy Eckstine Orch. zaten. Ze nam ook op met deze twee jazzgrootheden, alsmede met Miles Davis in Jimmy Jones’band en beroemd zijn haar opnamen met trompettist Clifford Brown voor Emarcy.”Everybody doesn’t like something, but nobody doesn’t like Sarah” aldus Dick Cavett met een parafrase op een Sarah Lee commercial tijdens een interview met haar.”The most important singer to emerge from the bop era”, nog een uitspraak over haar, ditmaal van de beroemde jazz criticus Leonard Feather.

Op deze opnamen wordt ze begeleid door pianist Carl Schroeder, bassist Bob Magnusson en de beroemde drummer Jimmy Cobb (“Kind of Blue”). Er was geen airco in het met 300 mensen publiek volgepakte Singer,het was augustus en het was bloedheet in de zaal, hetgeen leidde tot een running gag voor Sarah met haar klachten over de warmte. Ze wist het publiek prima te bespelen met haar humor, nadat ze haar begeleiders had voorgesteld en Carl wilde dat ze zichzelf ook zou presenteren, reageerde ze “Carl the public knows who I am”en even later “My name is Carmen McRae”. Het repertoire bestond uit standards, maar ook stukken als “I got it bad (and that ain’t good)” van Duke Ellington, “Round Midnight” van Thelonius Monk, “The lamp is low” van DeRose, Shefter en Parish gebaseerd op ‘La pavane pour une infante défunte” van Maurice Ravel en in de afsluitende medley “My Reverie” geïnspireerd op Debussy. Stukken die zij bijna nooit heeft opgenomen in de studio, dat geldt niet voor “Lover man”, niemand die dat nummer beter vertolkt dan Sarah.

Ik ben diverse keren geweest bij het Jazz Festival in Laren, dit heb ik helaas gemist, maar gelukkig is er deze briljante weergave van het concert, dat vergoedt veel zo niet alles. Voor deze uitgave geldt hetzelfde als voor die van Ella: Luistert en huivert!

Jan van Leersum.

Artiest info
Website  
 

Label : Fondamenta
Distr. : New Art Int.