KARL BLAU - OUT HER SPACE

Toen een jaar of twee geleden “Introducing Karl Blau” door het Bella Union-label op Europa losgelaten werd, veroorzaakte dat meer dan zomaar een rimpeltje in de vijver: de plaat, een verzameling covers, waarin de van afkomst Duitse Karl volop de wendbaarheid van zijn stem kon etaleren aan de hand van een aantal nummers, die door de jaren heen hun deugdelijkheid meer dan bewezen hadden. Die plaat had eigenlijk een dubbel effect: enerzijds werden de verwachtingen voor wat zou volgen, heel hoog ingesteld en anderzijds ging de hele operatie een beetje voorbij aan het feit dat Blau al ruim twintig jaar platen maakt en dus best wel al een eigen stijl ontwikkeld heeft, die niet noodzakelijk naadloos aansluit bij wat we via “Introducing…” te horen kregen.

De nieuwe CD zat de voorbije weken ten huize van ondergetekende in verschillende omstandigheden in de CD-speler en het eerste wat ik na ampele draaibeurten kan zeggen, is dat we hier met een zogeheten groeiplaat te maken hebben: Blau had, ook productioneel, zowat alle touwtjes in handen en waagde zich, waar country en soul wel de basis blijven van de songs, her en der op zijpaadjes, die naar bepaald verrassende uithoeken leiden.

Om te beginnen is er de plaattitel: die bevat een nauwelijks verholen sneer naar de (Amerikaanse) Man, die, tot ongenoegen van Blau, de onbedwingbare neiging blijkt te hebben over-assertief te zijn en de Vrouw de ruimte te ontnemen, die zij nodig heeft en waar ze recht op heeft. In het licht van de jongste presidentsverkiezingen -inclusief de uitslag daarvan- kan ik me daar wel iets bij voorstellen: “wees eens wat zachter, kerels, wat meegaander. Eis niet overal alle aandacht op en erken dat je anderen nodig hebt om te kunnen leven”. En zo klinkt de plaat ook: vloeiend, doorleefd, zacht in alle toonaarden en tinten, al is de boodschap achter de songs vaak nauwelijks mis te verstaan.

Opener “Slow Children” is een dwingende vraag aan de mensheid om gas terug te nemen, aangezien we met een gigantische snelheid de berg aan het afrollen zijn en dus niet weten waar we gaan uitkomen. “Poor The War Away” -dat de plaat ook afsluit in dub-versie- wed al ten tijde van George Bush geschreven, maar blijft met deze president even dringend. De cover van dienst op deze plaat is “Valley of Sadness”, van Aphrodite’s Child uit hun “End of The World”-plaat van net een halve eeuw geleden. Dat nummer krijgt hier een redelijk gloeiende outro en een instrumentatie, die erg psychedelisch ingekleurd is maar nergens de boodschap in de weg loopt. Die boodschap handelt over de vervreemding, die de mensheid zelf aan het organiseren is.

Volgt dan “Blue as My Name”, een beetje de sleutelsong -u merkt vast de woordspeling in de titel-, die probeert te omschrijven hoezeer de zanger heen en weer geslingerd wordt tussen “verwondering over de wereld en tegelijk het gevoel dat we de controle verliezen”. Toptrack volgens mij oren, is dan weer “Where You Going Papa?”, een nummer dat al een jaar of zes geleden geschreven werd, maar vandaag, nu Blau’s jongste niry langer een baby is en hijzelf weer aan touren kan gaan denken, veel bruikbaarder blijkt dan toen het geschreven werd. Een song van bijna negen minuten, die er moeiteloos bovenuit steekt: het bewijst war voor speciale kerel Karl Blau is. Ik ben er redelijk zeker van dat we, na de kennismaking van twee jaar geleden, in deze plaat de wissel op de toekomst zullen vinden. De muziekwereld heeft alle baat bij de “coming out” van iemand als Karl Blau !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Bella Union
distr.: PIAS

video